Patalastas : Saranggola

Paliparin ang isip, abutin ang langit; bigkisin ang mga salita’t pakawalan sa hangin gaya ng Saranggola!

Abangan sa Miyerkules : 07.08.09

Bugtong Bugtong

___________________________

Buto’t balat lumilipad

07.08.09

___________________________

Cebu – Bohol Birthday Trip

Kung puro trabaho ang buwan ng Mayo, naging masaya naman ang buwan ng Hunyo. Ang buwan ng Hunyo ay sadyang buwan ng pagdiriwang para sa akin.

June 5 ang aking ika 3 taon sa trabaho. Sa madaling salita, ngayon lang ako nakatagal sa trabaho. Sabi ko sa sarili ko, ito na ang huling trabahong gagawin ko at sa susunod na taon, kung masusunod ang aking mga plano ay mag iiba na ako ulit ng  career. Don’t get me wrong, actually wala akong masasabing masama sa trabaho ko lalo na sa mga kaopisina ko, sabi ko nga, sa ngayon ay ito ang ideal if not the best job para sa naghahanap ng isang matino at may maayos / katanggap-tanggap na kultura. Happy people ang mga tao dito pero dahil maikli lang ang buhay, kinakailangang sulitin kaya iniisip kong iba naman

June 11 – 13, bukod sa araw ng kalayaan ay tumambay naman ako kasa ma ng mga kaibigan. Update at kwentuhan doon sa malayong lugar na Quezon City.

June 20 naman ay syempre Fun Day ng company. Buong araw na saya at takbuhan samahan pa ng maraming protesta.

At syempre June 26 – 28, takbo naman sa Cebu at Bohol dahil birthday ko noong 27! Sa mga nagtatanong… hindi ko ikinakahiya na ako ay 29 na.    Sa mga bumati naman… maraming maraming salamat!

Sabi ko sa blog ko dati, Boracay pa lang ang nabibisita ko sa Visayas kaya gusto kong marating ang Cebu at Bohol kahit sa isang maikling panahon.

Nag day tour lang kami sa Cebu. Inikot namin ang ilan sa mga madaling bisitahin. Pito kaming nagpabook sa Cebu Pacific noong march 26 kaso noong aalis na, 4 na lang kami. Hindi na nakasama yung tatlo.

Paglapag na paglapag ng eroplano ay nagpunta kami sa Lapu-lapu Shrine. May nirent na kotse ang kaibigan namin kaya pagdating doon ay may sumundo na sa amin. Tapos namili na kami ng mga munting pasalubong. Naglunch kami sa Sto. Golden Cowrie at syempre tinikman ang pinagmamalaking lechon ng Cebu. Binisita rin namin ang Sto. Nino Church at Magellan’s Cross. Tapos bumili ng ticket papuntang Bohol para hindi na kami pipila the next day. Tapos nagpunta kami sa Fort San Pedro. Para siyang maliit na Intramuros at pumunta sa Mountain View para tanawin ang kalakhang Cebu.

Sa bahay kami ng kaibigan namin natulog.

Maagang gumising para naman sa byaheng Bohol.

Sa Bohol naman ay kumuha kami ng van para magdala sa amin sa mga kilalang lugar. Ang driver na rin ang nagmistulang tourist guide namin. Okay na sana kaso nadidistract kami sa paggamit niya ng F sa halip na P. like Fanglao, funta tayo sa manmade, at marami fa. Ganun din ay hobby nyang bumusina kahit walang sasakyan at walang tumatawid.

Inuna namin ang Baclayon Church, ang pinakamatandang simbahan doon. Tapos nag courtesy call sa tarsier. Photoop tapos takbo na at natunghayan ang napakaganda at very enchanting na manmade forest! Tapos akyat sa Carmen para pagmasdan ang Chocolate Hills. Tinanong ko si guide kung bakit nabuo ang mga chocolate hills at agad siyang sumagot na  ebak daw iyon ng higante! Nyak! Nananghalian kami sa Loboc River, Masaya at nakakarelax ang cruise na iyon.  Tapos namili na sa souvenir shop at naghanap ng matitirhan sa Panglao.

Medyo marami kaming naikot na resort pero pinili namin ang Alona Beach resort. Kumuha lang kami ng fan room at nagkasya kaming apat. Overnight lang naman.

Ang ganda ng beach line. Parang Boracay. Ang pinagkaiba lang ay hindi matao at hindi maingay! Mababaw rin ang tubig lalo na nung gabi na naglowtide. Layo ng lalakarin mo para masayaran ang paa mo ng tubig.

Kinaumagahan ay nag dolphin watching kami at tumuloy sa Balicasag Island para mag snorkeling.

11:30 ng tanghali ay sumakay na kami ng oceanjet pabalik sa cebu. Pagbalik sa Cebu ay dinaanan namin ang Taoist Temple at tumambay sa Ayala Mall. Syempre sayang ang oras kaya nood muna kami ng Transformer.

Natapos iyon ng 8:30 ng gabi kaya takbo kami sa airport. Para kaming contestant ng amazing race dahil flight namin pabalik ng Manila ng 10:20. Mag aalas dose ay nasa bahay na ako.

Sa mga nagtatanong kung magkano ang gastos:

Cebu Pacific	700 (roundtrip na yun, promo kasi)	700
Terminal fee	200 (X2)	400
Terminal tag	50 (X2)	100
Van Cebu Tour	3600	900
Fort Sn Pedro entrance	20	20
Ticket to Bohol via ocean jet	400 (x2)	800
Van Bohol tour	2700 (/4 pax)	550
Boat for Dolphine watching and snorkeling	1500 (/4pax)	375
Loboc River Cruise	300	300
Panglao Resort accommodation	2000/4	500
TOTAL		P3345

Hindi kasama ang food at pagkarami-raming donation at wishing well kaya maghanda ng barya! Mas makakatipid kung marami kayo kaya pasyal na!

pwede nyong panoorin ang aming pictures :

sa mga hindi makaview ng youtube, narito ang pictures sa webshots:

http://community.webshots.com/album/573332989xzEpGg?vhost=community

o kaya naman ay itong slideshow:

Cebu – Bohol 2009

Buknoy

Si Buknoy. Mala-alikabok na lumulutang-lutang, magaan na magaan, namamasyal sa kalawakan.Hindi niya alam kung saan siya galing at kung ano ang kanyang mararating, gaya lamang siya ng bilyung-bilyong alikabok sa kalawakan. Walang nakakaalam kung  ano siya, at dahil wala siyang pagkakakilanlan, hindi alam kung paano siya titimbangin. Wala siyang bigat para ibilang. Masyado naman siyang maliit para sukatin, wala siyang halaga. Napakaordinaryo, ni hindi matawag na nilalang.

Sa kanyang paglutang-lutang, nagawi siya sa isang maliwanag, kabigha-bighaning pangitain, isang bolang may tubig at lupang napupuno ng hardin. Nanlaki ang kanyang paningin… Daigdig!

Nasambit pa lang niya ang salita ay hinigop siya nito, mabilis na mabilis. May ingay ng hangin, may pagbabago sa kanyang paligid. Nararamdaman niyang lumalaki siya, waring nakakalulon ng hangin.

Tumigil ang lahat. Namalayan niyang nasa kung ano siyang silid. Masikip. Nakilala niya ang espasyo.

Sa paghintong iyon… walang nangyayari. Nakaranas siya ng pagkainip. Nakilala niya ang oras.

Wala siyang nakikita, subalit may nararamdaman siya – ang kanyang sarili. Nakilala niya ang tunog mula sa dalawang magkasunod na  dub-dub, dub-dub.

Nakakarinig siya paminsan-minsan ng himig, nakaramdam siya ng init, tila haplos, doon niya nakilala ang pakiramdam.

Hanggang sa mahabang paghihintay, sa araw na ito, ganap na ika 1:35 ng umaga, hinigop si Buknoy palabas. Waring naulit ang paghigop sa kanya ng daigdig. Hinigop siya at muli niyang natanaw ang daigdig. Napuno ng liwanag. Sumabog ang kulay sa kanyang paningin!

Nagustuhan niya ang kanyang nakita. Sumunod siya sa detalye sa paligid. Nakilala niya ang konsepto ng espasyo at oras. Hindi na siya lumulutang, tinuruan siyang gumapang at lumakad.

Lumiit man ang kanyang ginagalawan nang mapunta siya sa daigdig, nagkaroon naman siya ng pagkakakilanlan.

Ito ang kwento ni Buknoy. Ang kanyang kapanganakan. Ang pinagmulan ng kanyang buhay at kabuluhan sa ating daigdig.

Pinalitan ang pangalan ni Buknoy, tinawag siyang Bernard na nang kalaunan ay pinili niyang tawaging Blue.

Ang Best Friend kong si Pluto

Lahat naman tayo may paborito di ba? Mula sa mga subject, classmate, teachers, at minsan kahit notebook, meron tayong gustong-gustong sinusulatan. Nung tinuro na sa klase ang solar system. Syempre, bukas na bukas ang mata ko with matching nakanganga pa habang namamangha sa ganda ng mga planeta. May pula, may malaki, merong may ring… pero sa lahat ng iyon, ang naging paborito ko ay ang Pluto.

Maliit lang siya, malayo, halos hindi naaarawan. Nasa isip ko, kawawa naman siya. Siguro nalalamigan siya. Wala siyang makausap at ni hindi siya maabot ng tanaw. Kaya siguro naging paborito ko ito, sa loob-loob ko kasi, kailangan niya ng atensyon. Mula noon, naging paborito ko ang Pluto.

Hindi lang ako, kahit mga barkada ko. Pag planeta ang pag uusapan, si Pluto ang bida. Kasabay niyang sumikat si Pluto na aso. Siguro kaya naging malapit siya sa loob namin dahil sa asong si Pluto.

Kaya nagulat ako nang malaman kong hindi na kasama sa listahan ng mga planeta sa ating solar system si Pluto. Walo na lang ang planeta natin, dwarf planet daw si Pluto. Bakit ganun, kailan sila nagmeeting? Bakit hindi nila ako kinonsulta? Kahit ba mga scientist sila, kahit alam nila ang lahat, dapat lahat ng naging bahagi at nakakilala kay Pluto may say sa conference nila di ba?

Pakiramdam ko, para akong may kaibigan na inilayo o inagrabayado. Parang nabully naman siya masyado. Sabi nila, from the start daw hindi siya planeta, wala sa composition niya, nagkataon lang na naisama siya pero kailangang ituwid ang pagkakamali. E bakit hindi na lang iconsider na honorary member of our solar system. Ang dami ng nakaalam at ang iba nga ay namatay na, na  ang alam nila ay bahagi si Pluto ng mga planeta natin. Hindi na maicocorrect yun.

History na daw si Pluto. Hindi na siya ituturo bilang bahagi ng solar system at darating ang araw o henerasyon na wala ng makababatid na minsan siyang naging bahagi ng ating Solar system.

Gayunman, dahil naging bahagi na ng buhay ko si Pluto, isusulat ko na si Pluto ay minsan naging bahagi ng ating solar system bilang isang Planeta at itinuring na pinakamaliit, maamo at waring pinakabatang planeta.

Ipapakilala ko siya sa lahat ng mga bata at sa henerasyong darating na ang bestfriend Pluto ko ay dating planeta.

Sana kayo rin ha?!

—

Salamat kay Jason De Guzman aka Jason Hamster para sa pagpayag sa hiling ko na idrowing ako ng Plutong nasa ibabaw ng Pluto. Gets nyo? hehehe

Salamat ulit ng marami. Maaaring puntahan ang tambayan ni Jason sa http://jasonhamster.wordpress.com/.

Class Picture

Noong gumaradweyt ako ng college, hindi ko pinangarap magturo ng elementary. Una ay hindi ko ito forte, pang high school kasi ang tinapos ko pero dahil nga ayokong magturo ng Christian Living,  Filipino ang tinuro ko at sa elementary ako naassign.

Hindi ko rin inisip na magugustuhan ko ang experience na yun. Masarap pala sa piling ng mga bata.  Marami kang matututunan nang hindi sinasadya.

Diskarte ko noon, kahit hindi sila matuto sa subject ko. Ang mahalaga maging masaya sila. Kaya puro kulitan ang naging approach ko.  Pagtanda ng mga iyan, hindi nila maaalala kung saan nila natutunan ang gamit ng pangatnig, pangngalan, pantukoy, pandiwa o kaya pang-abay na pamanahon.  Ang mag-iiwan ng marka sa isip at puso nila ay kung sino ang gurong nakakakwentuhan nila ng madalas, nakalaro ng taguan, nagturo ng mga kantang nilagyan ng actions, nagpanalo sa kanila sa mga sayaw at nagbahagi ng sari-saring kwento. Hindi mahalaga kung hindi ka matutong magbasa, ikukuwento ko na lang sa’yo. Im sure, pag nagustuhan mo ang mga kwento sa libro, gagawa ka ng paraan para matutong magbasa. Simple lang. Huwag piliting mahinog para hindi mabugok.

Limang taon na rin ang nakalipas. Iyon ang huling taon ko sa pagtuturo. Bihira akong makapagbukas ng Friendster kaya hindi ko na nasusubaybayan kung kumusta na sila.  Highschool na ang mga iyon.

Sa t’wing iniisip ko kung ano na ang nangyari sa kanila, pinagmamasdan ko na lang ‘to, at gaya ng nasa class picture, sana manatili ang ngiti sa kanilang mga labi.

Ang mababait kong estudyante.

Winding Road

(sa mga naghihintay kung ano na ang nangyari kay Ning, narito ang kasunod na bahagi)

Uy! Hello, hello, hello, im back!

Oh My God, what a surprise, ano ba? Anong nangyari sayo?

Hindi naman halatang namiss mo ko ng sobra

Yan ang namiss ko sa’yo! Yang mga linyang yan. So anong nangyari? After ng pageant hindi ka na nagparamdam

Hahaha at talagang pageant pa rin ang nasa isip mo. Ang dami ng nangyari no,

So ano na nga?

Okay sige para matapos na to, ganito yun, nagbackout ako 2 hours before the pageant.

Bakit nga? Sinabi na lang ng host na one of the contestants was sent to the hospital

alibi na lang syempre. Pero ang totoo, masyado silang magaganda. Alam mo yung pakiramdam na para kang nasa gitna ng prusisyon ng mga santo? Lahat sila kutis porselana, ang tatangkad, ang lalaking bulas, as in inenjoy ko naman ang mga activities pero ayokong maging ordinary kapag nasa stage na.

malay mo naman, umandar na naman ang insecurities mo, maganda ka, though hindi ganun katangkad pero may laban ka dun

wala, alam ko yun, iba ang batch na yun. Unang salang ko pa lang nung nakita ko sila, My God! Parang naligaw ako dun. Lahat pa sila inglisan ng inglisan, puro signature ang gamit at kung hindi kilala ng organizer, anak ng dating contestant, yung iba naman nanalo na sa ibang pageant.

Sayang naman, andun ka na e.

Okay lang, nag enjoy ako sa mga activities.

Buti hindi nagalit ang organizer

Nope, natatawa nga ako sa reaction. Parang wala lang. parang naintindihan nila ako, yun bang confirmed na naligaw ako

Hindi nga? Salbahe naman nun

Nope, hindi naman. Actually, may counseling pa nga e. kinausap naman ako at sinabi ko ang feelings ko. Naiintindihan daw niya. Hindi ako nagalit, natuwa pa nga ako. Tsaka  ang ganda niya. Para kang nasa langit at sila ay mga anghel.

So after nun?

After nun, syempre, ayokong pagpiyestahan ninyo kaya bakasyon muna ako. ikaw kumusta ka na?

Busy pa rin sa work.

Balita ko you’re dating someone

Ang bilis ah,

Yup got it from facebook status message ni Rachel, pinagkakalat niya ng nagdedate ka,

Adik talaga yun. Yup, im dating, exclusively dating

Wow, paano mo nakilala? Sino?

May common friend kami. Nagkita kami sa isang house warming party and then pinakilala. Yun na.

So how is it going?

Getting to know pa rin. Alam mo na

Talagang ingat na ingat ka ah

I guess walang masama dun.

Dapat kasi relaxed ka. Dapat spontaneous

Hindi ba ko spontaneous?

Nope, conscious ka masyado

Don’t worry, ill try na mabago.

Buti nakikipagdate ka na?

Boredom? Hehehehe

Ganun?

Bored na siguro ako sa buhay. Nakakamiss yung may kasama kang manood ng sine, may hinahatid, may kausap ka sa phone nightlong, yung may nakakaasaran ka, nagkakapikunan

Nakakamiss nga yun, masarap talaga yung feeling na nasa relationship. Nurturing each other kahit minsan nagkakasakitan na kayo

Exactly, youre learning from each other and you keep on discovering about yourself di ba?

Inlove ka na kuya

Hahaha, siguro nga,

so for good na ba yan?

Hindi ko pa masabi, pero sa ngayon im enjoying it, to be in a company

Alam mo, swerte niya sayo

Really, bakit mo naman nasabi?

Kasi kilala kita. Alam kong hindi ka mananakit, Lagi kang maingat sa feelings ng iba.

Actually medyo takot nga ako, tagal na kasing wala ako sa ganitong estado. Nalimutan ko ng magmahal, kung paano magcare, isipin ang feelings ng iba. Hindi na ako sanay na may itetext  bawat oras, kukumustahin. Though nag eenjoy talaga ako

E Ikaw?

Anong ako?

Kamusta lovelife?

Hahaha wala pa. no rush naman. Gusto kong maging maingat. Siguro nagpalit naman tayo ng estado ngayon. Ayokong mapahiya sa sarili ko, again and again. Kaya nga ako nagjoin sa pageant di ba? Kailangan kong idiscover ang sarili ko.

And anong nadiscover mo so far?

Honestly?

Hmmm, yup

That Life is not a competiton, no one told us to compete, that we can proceed to life without competing each other. The competition is within us, between our set of goals, our vision. Kung may nakasabay ka sa buhay, hindi kinakailangang unahan siya, hindi dapat matakot kung nasa huli ka niya, o isipin na may ibig sabihin kung bakit kayo nagkasabay, kase hindi mo alam kung gusto ka niyang kasabay o kaya ay tutuloy siya sa tinatahak mo, minsan kasi bigla siyang lumiliko. Iba pala ang gusto niya. Hindi ka lang nagtanong kung saan siya papunta. Nag assume ka lang na pareho kayo ng pupuntahan.

Wow, that’s deep. Pang pageant?

Hindi rin kailangang magmadali, pwede namang maglakad. i-enjoy ang paglalakad. Sa pageant, lahat sila nakatingin sa malayo, ako lang ang nakatingin sa kanila. Kaya ko naramdaman na hindi ako para sa contest na yun. Hindi pa ako handa. Hindi ako nakatingin sa malayo. Isa akong fan nang mga oras na iyon. Yun ang binabago ko ngayon, tingnan ang sarili ko at wag ang ibang tao. Isipin kung ano ang gusto kong maabot, baguhin ang sarili kung kinakailangan para ako naman ang titingnan. Ako naman ang mapapansin. Ako naman ang mamahalin. That’s what I’ve learned today.

Im speechless

No, actually you just said something hindi mo lang narinig.

———

Dahil Buwan na ng Hunyo at pasukan na, gawin nating mala-klase ang Pagbabasa

Sagutin ang Gabay sa Pagbabasa (Pumili ng isa kung nagmamadali, kung hindi, sagutin lahat, may naghihintay na magandang sopresa matapos masagot ang mga tanong at mapindot ang submit. Totoo to. Hintayin ang tawag sa telepono hehehehe)

1. Tama ba ang desisyon ni Ning na umatras sa pageant? Ipaliwanag ang iyong sagot.

2. Kung tumuloy siya sa competition, may posibilidad kaya siyang manalo? Bakit?

3.  Bakit nasabi ni Ning na “You just said something, hindi mo lang narinig”?

4. May nakasabay ka na ba sa iyong buhay na inakala mong papunta sa tutunguhin mo subalit biglang lumiko? Anong nangyari?

5. Ano ang ibig sabihin ng pamagat. Bigyan ng mas angkop na pamagat ang kwento.

Maaaring sundan ang nakaraang kwento : Alternate Route: Women Crossing

o kaya ay sundan ang buong kwento sa Love Signs

Pagudpud Trip

Natapos ang bakasyon nang hindi ko man lang naenjoy ang beach dahil nga sunod-sunod ang activities / openhouse namin tuwing weekend nitong buwan ng Mayo. Corregidor lang ang napuntahan ko at matapos nun ay trabaho na.

Kaya nga nitong Huwebes ng gabi ay takbo agad kasama ng mga kaopisina  sa Pagudpod, bayan sa Ilocos Norte na sa tingin ko ay mula sa salitang pagod at pudpod; pagud ka na, pudpod pa ang sapatos mo hehehe

Naunawaan ko ang depinisyon ng Malayo. Ang pagudpud ay malayo! Sa tingin ko nga ay excited ang shuttle namin, ayaw tumigil sa pag-andar. Hangga’t may nasasayarang daan ay andar ng andar na para bang walang katapusan.

Biyernes ng umaga ay nasa Vigan na kami. Dito kami nagbreakfast at nakilakad sa kalyeng mistulang nagbalik sa amin sa nakaraan. Nakakahiyang magsalita ng Ingles, kaya nga Kastila ang ginamit naming wika. lol.

Matapos mag breakfast ay takbo na naman patungong Pagudpud.

Apat na beses na akong nakarating dito sa Ilocos, ngayon ko naramdaman ang layo. Dati kasi ang daming stopover, ngayon ay beach lang ang sadya namin, isa pa, hindi ito yung dati naming pinupuntahan na pagudpud kung saan matatagpuan ang Saud – mas malayo pala ito, Pero infairness tumigil siya nang mangamoy at masira ang goma sa may bering! Buti na lang malapit na kaya sige go kahit sira, bukas na lang natin ipagawa. Inip na inip na ko magtampisaw. Nasa isip ko kasi langit ang pagudpud, madisgrasya man kami, langit din ang pupuntahan namin so pareho lang, Go! Go! Go!

Hannah’s Beach Resort ang pinuntahan namin. Sa dulo ng Luzon! Isang tambling, dalawang backstroke at samahan ng floating ay nasa Batanes ka na! Binuksan ko nga agad ang TV para malaman kung Taiwanese program na ang palabas, hindi pala, nakacable (satellite dish pala, pareho ba yun?) naman kaso puro Chinese, Japanese at Korean ang palabas. May kapamilya channel din kaso ang mga katrabaho ko, adik kay Regine Velasquez at sa All about Eve kaya nag internet na lang ako! Walang Globe at Sun and for the first time ay naappreciate ko ang Smart – SmartBro!

Maganda ang beach resort  :

1. Hindi maalon kasi ang beach shore ay nakapasok o bahagyang nakapaloob, hindi siya deretsong tinatamaan ng alon di gaya ng ilang resort sa pagudpud. Para siyang isang lagoon!



2. Tahimik at hindi maraming tao.



3. Bago ang resort, 2 taon pa lang daw. Ang masaya dun, may bar,
   
   function room, swimming pool,
   
   game room at fitness gym,
   
   malalaki rin ang room at spacious.
   
   yun nga lang medyo mahal. 5,500 ang isang room good for 4 pax.


kaya nga kailangang mag tong-it para mabawi ang pinangbayad!

4. Kung nagtitipid ka, magpaluto ka na lang sa labas dahil may kamahalaan ang food at walang libreng tubig. So kailangang mong bumili ng bottled water. Kaya nga para makatipid sa tubig ay nag Gran Matador na lang kami.  hik.
5. May mga banana boat ride, kayaking at island hopping. Kaso nagtitipid kami kaya nilakad na lang namin papuntang isla! Sayang ang P500 na bayad sa bangka



6. may feeling of security ka sa lugar. Kahit pito lang daw sila na nakatao sa resort, kahit papaano ay madali silang pakiusapan at tawagin.

Umaga ng Linggo ay umalis na kami sa Pagudpud. Weird lang din dahil 5:00 am pa lang ay maliwanag na.

Syempre dumaan muna kami sa Bangui! Dahil nga fan ang mga kasama ko ni Regine Velasquez ay hinagilap namin ang lugar kung saan niya kinanta ang Biyahe Tayo ad na balita ko ay sa studio lang ginawa, pero sige na nga masunod lang ang luho! Balita ko ay 40% ang naibibigay nito na enerhiya para sa Ilocos Norte. Meron itong 20 wind turbines at nakatutulong ito para mabawasan ang emission ng greenhouse gasses. 70 meters ang taas na tila isang 23 storey building! Ang lapad ng elisi nito ay 41 meters. Kaya nga mapapanganga ka sa laki nito. Akala ko dati sinlaki lang ng bahay! Nasanay kasi ako sa mga lumang pelikula at sa picture sa birchtree milk ba yun?!

Tapos inakyat naman namin ang  Cape Bojeador sa Burgos Ilocos. Tanaw na tanaw rito ang South China Sea. Sinasabing ito ang pinakamataas na lighthouse sa Pilipinas.

Dumaan din kami kay Apo (Marcos Museum) na matatagpuan sa Batac.
ooopppss sorry bawal magpakuha, baka matunaw este for solemnity and respect ata ang dahilan.

Nakisilip din kami  sa Baroque architecture na Paoay Church. Nagulat ako dahil noon maaliwalas ang harap nito, nainis ako dahil nilagyan nila ng court

saka ko napansin na wala itong pinto! Ay mali! nasa likod pala kami. Eto pala ang harap!

Earthquake resistant ang porma!

Nakilala rin ang Paoay sa kanyang payapang Lake at sa urban legend na noong EDSA revolution, hiniling daw ni Marcos sa mga Americano na dalhin siya sa Paoay kaso ang pagkarinig ng piloto ay Hawaii kaya doon siya napadpad. Nyek!

Sa ilang daan ko sa Ilocos ay hindi ako nakapunta sa Sand Dunes kaya nga kahit mainit ay sige, pinagtyagaan ko ang init. Malamang disyerto to kaya mainit!
Nabalitaan ko kasi na dito ginawa ang pelikulang Panday at ang Born on the Fourth of July ni Pareng Tom Cruise.

At sa wakas, hapon na ng makawala kami sa ilocos sur. Ang hirap nung pakiramdam na matutulog ka at magigising tapos ilocos pa rin! Alas dos na ng nakalabas kami ng Ilocos Sur, gusto ko na ngang magbaliktad ng damit dahil parang paulit-ulit lang ang dinadaanan namin. Napakaredundant kasi ng Ilocos Sur; daan, ginagawang daan, lubak, ginagawang tulay, daan, ginagawang daan, lubak, ginagawang tulay…. o di ba parang naligaw ka bigla sa diskripsyon ko ng Ilocos Sur!

At saka kami  naglunch sa San Fernando La Union.

9:30 na ng gabi ng makarating kami sa Makati at syempre pasok naman kinaumagahan para sa usual Monday Meeting.

Okay lang kahit pagod, enjoy naman sa Ilocos.

Halos marami na akong napuntahan sa Mindanao at Luzon pero sa Visayas, Boracay pa lang ang nararating ko kaya nga  sa June 26 – 28, pupunta naman ako sa Cebu at Bohol.  Update ko kayo!

May Learning

Mga natutunan ko nitong buwan ng Mayo.

1. Ang Corregidor pala ay parte ng Cavite at hindi ng Bataan.
2. Mayroon palang tinawatag na Jabidah Massacre, nakakapanindig balahibo.
3. at may plano palang bawiin ng Pilipinas ang Sabah noon!
4. Hindi naman pala maliit ang isdang butete
5. Ang sea horse ay ang nag-iisang lalaking  hayop na nabubuntis
6. Ang ecstacy at absolute mineral water ay mainam na pampagana.
7. Hindi bagay ang bandana kung nakahubad.
8. Mahirap makipagrelasyon sa marunong mag lypo. Para ka lang nilalypo!
9. Mas importante ang issue ng sex scandal kesa sa isyu ng mga isla sa Kalayaan!

10.  Mahahalata mo ang gender ng isang tao kapag nag ingles na siya.

11.  Green ang kulay upang makatawag simpatya.

12.  Puti naman kung sobrang desperado na.

13.  wag nang bumili ng Royce black chocolate para hindi maoffend pag nilapitan ka ni Mandy at sabihing tito byu, I don’t like the taste.

14.  Election na! Malalagpasan natin ang krisis dahil lalakas na naman ang mga negosyo.

15.  May dalawang klase ang mga bloggers, 1. Serious bloggers 2. bloggers na wag mong seseryosohin hehehehe

years after…

Nakausap kita, nangangamusta. Binalita mo na okay ka na. Nakamove on na.Kinalimutan mo na siya. Natatawa ka pa nga. Sinasabi mong mabuti at wala na kayo. Nalulungkot ka sa nangyayari sa kanya pero wala ka ng magagawa. Nagkanya-kanya na kayo at nagpapasalamat ka sa Diyos dahil ginising ka niya. Iyon ang sinabi mo.

Hindi ko alam kung bakit iba ang narinig ko. Hindi ko alam kung dapat kong paniwalaan ang pagkakaintindi ko. Na naaapektuhan ka sa nangyayari sa kanya. Na nais mong malaman kung ano na ang balita. Na wala kang magawa o sana may magagawa ka sa kinasasadlakan niya pero hindi na kayo at wala kang paraan para muling mainvolve. Hindi mo man sabihin, parang ang pagkakaintindi ko ay nais mong malaman ang contact number niya o kung paano siya makakausap. Tinapos natin ang pag-uusap na parang bitin, na parang nais mong malaman kung ano ang mga sinabi niya tungkol sa iyo o kung nabanggit ka man lang ba niya.

Hindi ka bitter, hindi yun ang nais kong iparating. Gusto ko lang sabihin na minsan, hindi maitatago ng mga salita ang hinanakit ng loob. Matalim ang boses, malalim ang hinga, may tonong naghahanap pa rin ng sagot.

Hindi kinakailangang magpaliwanag at patunayan sa lahat na okay ka na. Malilimutan rin ng mga tao; ng mga kaibigan mo ang pinagdaanan mo. Lahat naman tayo ay may kanya-kanyang problema, naging bahagi man tayo sa isa’t-isa, hindi  kinakailangan ng paliwanag o kwento kung  kumusta ka na.

Kahit taon ang lumipas, kung sakaling nasasaktan ka pa rin o nalulungkot o nag-iisip kung bakit nangyari yun, ganun talaga. Hindi lang tayo rational being – emotional and social being rin tayo. Hindi ibig sabihin nun na hindi ka nakamove on. Minsan ang ibig sabihin nung ganung sakit sa kabila ng taon na lumipas ay – nagmahal ka ng tunay. Malalim at totoo. Dahil dun, hinahangaan kita.

Pangkaraniwang Puno

Kasabay ng taglagas ang paglipana ng mga ibon, mula sa iba’t-ibang kakahuyan, nakikipagsapalaran sa kung anong posibleng matuka nila. Ilang dahon ang unti-unting natuyo at nalaglag sa lupa. Pangkaraniwan na ito, gaya ng mga bungang natuyo na at napipigtas sa pagbayo ng hangin.

Walang nakakaalam kung kanino nagmula, kung mula sa mga ibon o sadyang tinangay ng hangin. Isang butil ng buto ang napadpad at kumapit sa lupa. Sa likas na pag-aalaga ng daigdig; nadiligan, naarawan at naipunla sa matabang lupa ang butil hanggang sa magising at naging ganap na halaman.

Wala ni isang katulad, napansin siya sa panahon ng tagsibol. Tirik ang araw, namumukadkad ang mga bulaklak at masayang nag-aawitan ang mga ibon. Wala siyang pangalan, walang maitawag. Isa siyang panibagong halamang naghihintay ng pagkakakilanlan.

Lumaki siya’t lumago. Walang nagkainteres sa kanyang bunga – pagkat wala siyang pangalan, wala siyang pagkakakilanlan. Pinagmamasdan lamang siya ng mga kasama, paminsan-minsa’y pinupukulan ng atensiyon upang alamin kung  anong bago sa kanya. Wala ring ni isang nagtanong kung ano siya o kung saan siya nagmula.

Nahulog ang mga bunga, natuyo at umusbong. Ganito ang kanyang kapalaran. Dumaan ang panahon at nagmistulang taniman ng gayong puno. Nawala unti-unti ang maliliit na halaman sa kanilang tabi. Doon nagsimula ang kanilang paglago. Dumarami sila ng walang nakikinabang. Hanggang sa ituring silang pangkaraniwan.

Ang isang nag-iisa, bago at walang katulad na halaman ay naging ordinaryo na lamang sa kanilang paglago.

Lumago silang nanatiling walang pangalan.

–

Bahagi ng Mga Kwento sa Hardin

Paghihintay (Part 2)

Dear Lord,

Naniniwala ako na wala kang creation na panget, at dahil ako ay isa sa mga creation nyo, hindi ako panget. Magaling ka rin sa art, laging may balance; kung may araw,  may buwan, may langit at may lupa, ang  kutsara may tinidor pero bakit ako walang katinidor?

Naniniwala ako sa sanctity of marriage, in fact no to pre marital sex. In short Lord,  virgin pa ko. Kapag nagkukwentuhan na ang mga friends ko regarding sex life, hindi ako makarelate. Wala akong mabida at syempre ako na naman ang pinagtatawanan nila sa huli. Nakakapressure Lord.

Minsan iniisip  ko, may problema ba sa’kin? Bakit hindi ako ligawin? Matalino naman ako. Marunong akong maghandle ng conversation. Kaya kong makarelate sa kahit kaninong tao, mahirap, mayaman at papayaman pa lang. Binata, binatilyo o kahit DOM. Pero parang wala akong dating sa kanila.

Ayoko namang magfirst move. Dalagang Pilipina ako. Hindi ako easy to get. Hindi ko naman kailangan pang patunayan yun di ba? Mid 30’s na ko at wala pang natitikman na luto niyo. Ooopps sorry Lord. Masarap ba talaga ang luto nyo?

Hindi na po ako mangangahas na sabihin sa inyo na gusto kong mag-asawa. Sabi kasi, may mga pinipili kayo for single blessedness, pero for the record, please consult me naman po, kung ano ang nasa kalooban ko – at yun nga po, ang nasa kalooban ko ay gusto kong mag-asawa.

Gusto kong maranasan na maging ganap na babae, magkaanak,  magpasuso ng bata – gusto kong makapagcontribute ng buhay sa mundo.

Handa naman po ako, financially, emotionally at psychologically.  Meron nga pong iba dyan, ang daming anak, hindi naman kayang buhayin. Ako po, may magandang trabaho, may ipon at galing sa mabuting pamilya. Nasisiguro ko po at magagarantiya ko na hindi salot sa lipunan ang magiging anak ko.

Sige na po, kahit birthday gift na lang. Nakailang novena na po ako kay St. Jude, kahit kay San Lorenzo Ruiz na inaasahan kong magiging padrino ko  dyan pero parang walang nangyayari. Kahit po kay Mother Mary, nakailang sali na nga ako sa Sta. Cruzan at Flores de Mayo pero parang deadma sila sa akin.

Ano po ba ang plano nyo sa akin? Magkakaasawa’t anak  pa po ba ako?

Tugon ni Lord

My child,

In as much as I want you to be happy, and in as much as I want to sacrifice my life again, your prayer is not possible as of the moment, since you are asking for a miracle. Lalaki ka anak. Sana maunawaan mo muna iyan.

—–
Tugon mula sa patimpalak (sa paramihan ng comment para sa isang t-shirt hehe) ni ka-blog na Otep na Libre Lang Mangarap sa kategoryang Mga Imposibleng Pangarap.

Paghihintay

Dumating ka at nagbigay liwanag. Nakita ko ang umaga’t nakayakap ang tanghali.

Buong araw, kay sigla nitong araw! Anu’t nagpaalam ka? Dahan-dahan, kinikitil ako ng sandali, sa walang katiyakang paghihintay kung muli kang makikita.

Umaasa akong magbabalik ka, pinangako mo yan, panghahawakan ko habang nabubuhay.

O ang haba ng gabi. Kay lungkot. Natatakot akong mag-isa.

Nangangambang hindi ka magbalik. Sa lalim ng gabi’y nakatanod ang takot – ang walang katiyakang paghihintay.

Sa laot kung saan tayo naghiwalay, inabangan kita. Muling hinintay, nananalig sa mga salita mong magbabalik.

Sa likod ng mga ulap, nasulyapan ka, dumaan.Subalit hindi na nagawang huminto upang kumaway.

Nariyan ka ngayon. Tumupad sa pagbabalik… subalit hindi sa akin.

—

Mga kuhang larawan mula sa aking bakasyon sa corregidor nitong May 1 – 2, 2009. Upang puntahan ang iba pang larawan, i-click : corregidor 2009

Coffee Talk

Matagal na kong barista. Sabi ni dad, mag-aral daw ako ng medicine, ayoko nun. Pakiramdam ko mauubos ang oras ko. Sayang ang oras na ipanggigimik ko. Short course lang. Sabi ko nga, Management na lang dad. Sabi niya, hindi daw niya ko pinalaki para maging tagatimpla ng kape. Abogado si Dad. Namaster  niya na ang panlalait at paninira ng loob. Pero ako, namaster ko na ring kontrahin ang decisions niya.

Hindi ako nagcollege. Kikita ako on my own. Hindi pa sikat ang call center nun. Pero may isang sikat na trabaho para sa mga pasosyal na tulad ko – ang maging barista.

Hindi biro ‘to. Kailangan kong mag enroll. Pag-aralan at ipasa ang training. Ngayon, maglilimang taon na akong barista.

3 years na tagatimpla ng kape. Nag eenjoy ako, hindi lang sa pagtitimpla ng kape, nag eenjoy din ako sa t’wing hindi makatingin ang dad ko sa akin na parang ayaw makakita ng pagkabigo. Kung sa courtroom lagi siyang winner – sa bahay, bigo siya sa kin.

Hindi ako nag management, hindi ko kinakailangang maging management graduate para maging tagatimpla ng kape!

Sa bawat couch, sa bawat sulok ng kwartong to, hindi pwedeng hindi ka makakita ng estudyante, pwedeng nurse at nagte take-up ng medicine. Come to think of it. Hindi man ako naging duktor, maraming naging nurse at duktor sa masarap kong kape!

Claim to fame ko nga, kilala niyo ba ang nagtop sa recent board exam ng med, at yung isa na nag top din sa bar? Dito nagreview yun!

Masaya dito. Hindi lang mga estudyante ang mga tao dito, laging may nagkukwentuhan, may mga small fellowship minsan, nakita ko minsan ang dalawang senador dito, the next day may pasabog na sila, may mga nagrarally na ibaba ang gasolina, pagkatapos, dito rin sila magkakape,  may celebrities na friends lang daw e PDA naman dito, sarap busan ng malamig na malamig na ice blended mocha – pandagdag tamis!

Pero hindi lahat may kasama.

Si Drake. Suki namin. Minsan sa isang Linggo andito yun.

Walang kausap. Walang kasama. Nakatingin sa malayo. Siguro pagod sa work.

Minsan nakita ko may kasama. Pero minsan lang.

May pwesto siya na paborito niya. Sa smoking area.

Hi Drake, hows your day?

Ngingiti lang siya at oorder.

Hanggang dun lang.

Mysterious si Drake. Late 20’s. Laging lost in space.

Isang tanong isang sagot. Yun siya, nakakaintriga.

Lumabas ako. Umupo malapit sa kanya. Cancer break. Yosi muna. Inalok ko siya.

Hindi ako nagyoyosi thanks.

Weird. One stick of cigarette will start a conversation. Formula ko ‘to. Pero hindi sa kanya. At isa pang weird. Hindi siya nag-i smoke pero tambay  sa smoking area.

Anong work mo, if you don’t mind?

Ngumiti lang siya. Wala akong work. Saka tumingin na naman sa kawalan.

Wala siyang work. Wala siyang kausap. Hindi siya nag i-smoke. Wala siyang kaibigan. Wala siyang life?!

I’l go ahead. Thanks for the company. Sabi niya

Isa pang weird. Isang tanong lang company na? alam kaya niya na world ito? Na uso ang tao at uso ang kwentuhan dito?

The next day.

Hi Drake, hindi na kita aalukin, hindi ka pala nagyoyosi,

Thanks.

Dead air na naman. Lakas sumopla. Magkakasundo kaya sila ng dad ko? Naglakas loob ako.

Hindi mo ko gustong kausap ano?

Huh?

Parang one question one answer ka. Pre occupied ka e. Sabihin mo nga, mas marami bang magagandang creatures sa isip mo kesa sa ‘kin.

At ngumiti siya. Tumungo. You’re beautiful.

Binuksan niya ang laptop niya at nagbasa.

Very courteous di ba? May art sa pang isnob

Hindi na ako nag attempt magtanong. Mga 2 years siyang ganun. Para sa akin isa siyang resident na ang requirement ay ambiance lang ng coffee shop at syempre, ang aking style sa pagpeprepare. Iba ang timpla ko sa kanya. May emosyon na. in fact may dasal na sana makilala ko siya o sana ma enjoy niya ang coffee ko.

Minsan binati ko siya, sabi ko, uy mukhang mamimiss kita, im leaving for Singapore. Magtatransfer na ko.

Wala siyang salita. Kinuha niya ang coffee at naupo agad sa pwesto niya. Nagbukas ng laptop at nagsulat

Oo nga naman. Ano naman ang pakiaalam niya sa akin di ba?

Napansin ko na lang na unti-unti ay dumadalang ang pagkakape niya. Weeks na pala siyang wala. Parang may kulang. Siya. Yung mystery niya. Hindi ko naman siya mahagilap kasi hindi  ko alam real name niya.

Hindi ko alam kung namimiss ko siya o sadyang nachachalenge pa rin akong hanapin ang kalooban niya. Kung sino ba talaga siya.

Magreresign na ko. Para kasing wala ng nangyayari sa buhay ko dito. Masaya naman, promoted nga ako at family na nga kami dito pero gusto ko iba naman. Kaya nga tinanggap ko  ang offer na magtransfer sa Singapore.

1 week before ako magtransfer sa Singapore, may lumapit na matandang babae.

Hi Tess?

Hi mam, can I have your order?

1 tall Earlgrey tea. Pwede ba kita makausap during your break?

Po?

May importante lang sana akong sasabihin sa’yo.

Okay po. Ako ang nagserve ng tea at kinausap ko na rin siya.

I’m  Ms. Pascual. May ibibigay lang sana ako sayo

Saka inabot niya ang isang book.

Ano po ito?

Book made by my son – Drake.

Okay? Ang pamagat ng libro : What’s with Coffee?

Compilation of different stories yan. Pero merong isang page about you?

About me?

Basahin mo muna, last page.

I start reading the last page. At walang patid ang pagtulo ng luha ko.

Ang fairy tale, laging nagtatapos sa and they live happily ever after. Maraming kwento akong naisulat sa aklat na ito. Pakiramdam ko yung iba hindi luto. Kulang sa emosyon. Nagiguilty ako. Parang hindi ko nabibigyang justice ang kapeng kasalo ko. Giniling, niluto, mabangung-mabango.

Sa labindalawang kwento ng pag-ibig na ito, siguro yung panlabintatlo ang totoo.

Para kay Tess na walang sawang gumawa ng kape ko. Sa mga pagtatangka niyang pakikipag-usap sa akin. Sa lahat ng inspirasyon.

Gustuhin ko mang makipagkilala, alam kong hindi magbeblend ang aming timpla.

Masaya siya sa buhay niya. Nakikita ko yun sa bawat galaw niya, sa kanyang mga ngiti at kinang ng kanyang mata.

Gusto ko man siya, sadyang hindi ako para sa kanya.

Sapat na ang inspirasyon. Ang mabigyan ko ng katotohanan na nakakaintindi ako ng buhay, nakakakilala ako ng pag-ibig, sa kabila ng lahat.

Sa twing isisigaw niya na  1 Kenya Blend Coffee for Drake

Nanginginig ako, natutuwa, nakikiliti. Pinapansin niya ko. Siya lang ang masayang tumatawag sa’kin. At nabubuhay ako.

Ms. Pascual, ano pong ibig sabihin?

May mild autism si Drake. Hindi siya nakapagcollege. Naghomeschool lang siya para makatapos ng high school. May difficulty siya sa socialization. Loner siya. Pero masaya naman sa t’wing may iniisip. Mag-isa siya palagi. Nakikilala lang namin siya at nalalaman ang feelings niya sa mga sinusulat niya.

Po? so nasan na po siya.

Masyadong lumalim ang imagination niya. Nagkukulong at nagsusulat. Akala namin may tinatapos lang, pero nainvolve siya. He committed suicide.

What!?

No suicide note except sa last story niya. Sabi niya, reality sa buhay na may mamahalin ka na hindi magiging iyo, na iiwanan ka. At iniwan daw siya ni Tess.

I really think kailangan  mong malaman ‘to. Hindi para mabother ka, kundi I guess for my son’s personal peace.

Hinawakan ni Ms. Pascual ang kamay ko.

Salamat sa lahat. Hindi ako galit. Walang dahilan. Naging inspirasyon ka. Gusto ko lang sabihin na salamat dahil nakahanap ng pagmamahal at naintindihan ng anak ko ang pagmamahal na hindi niya naranasan sa school.

Nagflashback ang lahat sa akin.Ang bilis. Yung salitang binitiwan ko nung sinabi ko sa kanya na mamimis ko siya dahil maaassign ako sa ibang bansa. Ang mga nagrereview sa coffee store, ang sabi ng dad ko na magduktor ako, ang decision kong mag apply dito, ang promotion ko – ang naging offer sa kin sa Saingapore.

Hindi ko alam kung mas magiging mabango ang kape sa Singapore. Pero natitiyak kong naging mabango ako hindi man kay Dad kundi sa ibang tao.

Bago umalis, pumunta ako sa memorial, dala ang 1 cup of Kenyan coffee – para kay Drake. Umiiyak ako, kasabay ng pag-iyak ng langit.

Drake, sinubukan kong dalhan ka ng mainit  na kape, kaso lumamig agad, umuulan e, I’m sure mage enjoy ka dyan. Iba’t-ibang klase ng kape ang matitikman mo.

Pumunta ako sa Singapore, dala ang pangarap na pag nakaipon, uuwi ako at magtatayo ng sarili kong coffee shop. Drake’s Coffee World.

Potpot is now a lady

update (part 3)

Potpotism

Mandy, choose between computer or TV

why?

because its earth hour.

Huh?

we need to save electricity to save mother earth

computer

Okay, choose between electric fan or aircon

aircon

this light or that light

this light

the next day

Mandy, turn off the tv (while watching tv)

Oh men! earth hour again?!

–

nagpalagay ng dvd, compilation of  nursery rhyme. Biglang tumawa!

I dont like that.. its dagaloyg!

(elitista!?)

—

Nag enroll sa isang (small) International School

makalipas ang dalawang buwan… marunong ng magtagalog!

–

Iyak ng iyak

Mandy, lets do your assignment. (mahilig kasi siyang magcolor)

tumahan, binuksan ang activity workbook at humagulgol ng iyak

I hate Libya (her yaya)

why?

She finished my assignment!

–

Very competitive din siya. Every friday, very proud siya at pinapakita niya na may star siya.

Libya, ano ba subject niya pag Friday?

P.E. po!

–

conversation with yaya

I’m a boy

no Mandy, you’re a girl

no, i’m a boy

you’re a girl just like your tita, mommy, lola and yaya

no, i want to be a boy, I’m a boy

ay, mommy will not buy you books or toys tomorrow. Are you a boy or a girl?

girl

Very good! What pasalubong do you want tomorrow?

Robot! Ben 10! ball!

–

pagbabahagi ng larawan ng aming munting anghel.

–

sundan:

Para kay Potpot na mahilig ng magtanong (Part 2)

Para kay Potpot (Part 1)

Nawawala si Faye

Isang email ang natanggap ko, ang subject : nawawala si Faye. Ang weird dahil ang sulat ay galing mismo sa kanya.

Hi Blue,

Thank you sa musical box. Alam ko na ang sagot. Nawawala si Faye! Sabi mo wala akong karapatang mawalan ng boyfriend. Youre really good at that – magbigay ng pressure. Bothered ako at wala pa kong tulog. E sa wala nga, anung magagawa ko. Yes, I’m beautiful, ooops kulang ng adverb, very beautiful! wag kang kokontra dahil inamin mo rin yan, I have a good job, actually sa sobrang desperado ko kahit walang trabaho sige na kuya papatulan ko na dahil may trabaho naman ako – kaso nga walang match sa kin! Ano va?

Pero pano na si tall dark and handsome? Pagod na ko, may dumating nga, tall dark and happy, meron pa, narerealize ko na minsan, tall dark and gay. Ganun-ganun na lang ba yun? Dahil hindi na ako teen, dahil urban professional ako, dapat modern na rin sa pagpili? Dapat practical? Wala na ba talagang Prince Charming?

I have this feeling kung bakit musical box. Ididisplay ko na sana si musical box when I saw my doll -  Princess, meron ako nun with matching complete set of fairy tale books.  May imaginary friend din ako, kami ni Princess. Ang imaginary friend namin e si Faye. Faye dahil fairy God Mother.

Matatawa ka pero noon, totoong totoo sa kin ang Fairy God Mother. Naniniwala ako na nakatingin siya sa’kin, that someday I will live in a castle. That my prince charming will come, nakakarwahe, na susunduin ako. Alam mo yung walking like a princess, yung may trumpets na sasalubong pag pasok ko sa castle. Na magsasayaw kami ng magsasayaw wearing my long and beautiful gown. Na ikikiss niya ako, mag a i-do at may fireworks na sasabog sa langit. I lovi’t! Very magical. Matagal kong inasahan yun. Nakatingin ako lagi sa mga stars at yun lagi ang wish ko everytime na may falling star. Kaso ewan ko kung kelan siya nawala. Narealize ko na lang, kasama sa pagtago ko sa doll and fairy tale books ay pagtago ng wishes ko, the dreams and the magic.

Hindi ko na nasundan ang kwento ni Princess. Hindi ko rin alam kung saan nagtago si Faye. Natabunan ng napakaraming research and reports. 2 R’s na effective magpawrinkle. Maybe because im too busy. I lost Faye. I don’t have time to dream, even daydreaming. Dapat lahat ng gagawin planado contradicting sa idea na time is spontaneous, wala na yung magic bell? Narealize ko na kung may darating, may ready akong list of qualifications sa mind ko. Magsneeze lang ayoko na. Pag hindi match ang tie nahihiya akong kasama siya, kung gumamit ng credit card sa date naiinsulto na ko, pag madumi ang kuko, pag nakalipgloss, at pag walang alam na topic kundi basketball. Hello, near 30 na ko and worst ni reserve wala ako.

Sorry wala ako kahapon. Update nyo na lang ako. Andito ako sa Bora. Hindi para magpapansin kundi para hanapin si Faye.

I’ll read all my Fairy tale Books. Hihilata lang ako dito. Titingala sa langit at aasa na magpapakita si faye – ang imaginary friend ko. Gusto ko ulit maniwala sa magic. Nakakapagod sa mundo natin.

Wish me luck.

Faye

–

Happy for you Faye,

Pamper your self. May you find your destiny, maniwala ka lang sa Magic!

Blue

101 Ways to Kill Boredom

1.      Wag ngatngatin ang kuko, instead kulayan na lang. lagyan ng glitters o kaya ay lagyan ng tattoo!

2.      Tumawag sa radio station, makigulo, makibati at maki- can I pass the phone. Hintaying mapikon ang DJ sa haba ng babatiin mo.

3.      Kung ang wrists watch mo ay nasa kanan, ilipat mo sa kaliwa.

4.      Magpagupit ng buhok. Pwede ring pakulayan, i-rebond, pakulot, pa-istraight… bahala ka na sa style. Kung kinakailangang mag wig, why not!? O kaya magpakalbo.

5.      Manood ng movie, yung bagong genre. Kung hindi ka mahilig sa action, I try  mo, subukan mo ring manood  mag-isa.

6.      Go places. Para unique, subukang magbisikleta, tumakbo o kaya ay magdrive. Kung wala kang sasakyan  o kung hindi marunong magdrive ay mag-aral muna, hindi ka bibigyan ng Diyos ng sasakyan kung hindi ka naman marunong magdrive!

7.      i-express ang sarili, ang sama ng loob. Magmura ka kung gusto mo. Para kakaiba, sulatan ang katawan mo, kahit ano, pwedeng sexy ako, gago kayo! Ang eepal ninyo. Walang makakabasa nun kasi sa katawan mo nakasulat. I-try mo, iba ang pakiramdam… para kang nakakaloko ng mga makakasalubong mo.

8.      Palitan ang paborito mong kulay. Subukan naman ang iba, tulad ng puti, or itim o kaya naman magsuot ng damit na may wild prints.

9.      Sulatan ang ex mo. O kaya tawagan. Kamustahin siya. Makipagmeet. Be sure na pag nakipag meet ka sa kanya ay natulog ka ng mahimbing at maganda ang gising para mukha kang fresh. Sa gayon ay pwede siyang manghinayang.

10.  Mag gym. Masarap pagpawisan!

11.  Pumunta sa Divisoria, mamili!

12.  Balikan ang mga photo album. Kung kinakailangang i-scan ang ilang picture at i-share sa facebook, friendster o blog ay gawin. Ipakita mong minsan ka ring naging jologs.

13.  Mag stalk. Subukang maging mystery sa iba. Malay mo, may talent ka sa pang-iinis ng tao.

14.  Tawagan ang mga hotline. Tulad ng Wyeth, Dial a friend, Prolife, Bantay Bata. Batiin mo lang sila, kailangan nila ng kausap. Yun ang trabaho nila.

15.  Magpa VTR. Hindi kinakailangang may itsura. Basta character pwede. Extra income rin yun pag napili ka. Kailangan ng bagong commercial model ng  bayantel. Makakasali ka na sa chant ng ‘ sige, gastos lang ng gastos,’

16.  Umattend sa mga Church fellowship, cell group at prayer meetings. Magtaas din ng kamay pag nagdadasal. Pakiramdaman mo lang kung carry mo. Pag hindi, baka hindi mo pa calling. Hintayin mo na lang. yun nga lang, minsan pag calling mo na, dinadaan sa disgrasya. Ayayay!

17.  Manood ng local news. Yung top 10 sa tv5. Sundan ang tinginan ng 3 hosts sa isa’t-isa. May mabibisto ka. Hmmmm

18.  Titigan ang boss hanggang sa maconscious.

19.  Huwag magsalita. Isang araw lang. Huwag silang pansinin. Hayaan mo munang mag-alala sila.

20.  Huwag magtext, tumanggap ng tawag at mag-email. Isarado ng tuluyan ang mundo. Magdetach sa lahat. Subukang makiconnect sa mga alien. Astig ‘to!

21.  Magdevelop ng bagong talent. Para makapili ng idedevelop, manood ng Talentadong Pinoy!

22.  Sa halip na uminom ng alak, magbilang ng tupa at magpatugtog ng radyo ay manood ng walang tulugan. Magreregress  ka pihado!

23.  Paliguan ang pet mo. Ipasyal. Turuan ng tricks. Kung fish yan, turuan ng sychronize gymnastics. Wala pang trainer na nakakagawa nun. Gawing pet ang butiki, ipis o daga. Turuan ng kakaibang talent. Subukan ding palanguyin ang pusa, lagyan ng rhythm ang paghampas ng butiki ng kanyang buntot, dagang kumakain ng sili, goldfish na tumatalon sa aquarium.

24.  Sumulat sa mga senador. Yung chain letter ng Perpetual Help. Sabihin na pag hindi nila ginawa ay matatalo sila sa halalan. Sabihin rin na kailangang ibalik sa nagpadala sa loob ng isang araw na may kalakip ng tseke katumbas ng isang buwang sweldo nila plus kickback.

25.  Maging racist. Sumulat ng entry tungkol sa mga dayuhan. Sa Chinese, Japanese, Americans, Indian o Koreans. Subukan mo lang kung may papansin sa’yo. Pag walang pumansin. Tigilan na ang pagsisintimiento at paghingi ng mga public apology, OA na ang pagiging balat-sibuyas. Sumigaw ng I hate Koreans kapag may nagdadaang Koreano. Tignan mo itsura nila, nakanganga sabay tatakbo.

26.  Idevelop ang ang third eye. Kusutin ang noo nang lumabas ang isa pang mata. Isulat ang mga naiisip mong mangyari sa loob ng isang buwan. I-tsek kung alin ang nagkatotoo. Tapos ipagkalat mo na nakikita mo na ang future, instant celebrity ka.

27.  Maglakad at humanap ng taong handang tumulong para ikabit ang necktie mo, kung babae ka naman, mangharang sa daan at itanong mo kung pantay ba ang foundation mo.

28.  Dalhin ang camera at pumunta sa mendiola. Makiusyoso sa mga nagrarally.

29.  Subukang sumulat ng tula. Yung may sukat at yung may tugma. ‘Pag nakagawa ka, ipost mo sa blog. Pihado mag-aalala ang mga kaibigan mo.

30.  Makipagkilala. Pumunta sa bar mag-isa. Tumoma.

31.  Mag check – in sa  hotel. You deserve a break. Manood lang maghapon. Magswimming. Tumambay sa lounge. Tapos guluhin mo ang kwarto. Para mahirapan ang mga maglilinis.

32.  Bumalik sa dati mong paaralan. Kumustahin ang titser na namingot sa’yo dati. Sabihin mo na ikaw yung piningot dati. Ipaalala mo at iparealize mo na hindi mo iyon malilimutan. For Life!

33.  Magluto. Magexperimento ng bagong putahe. Ipatikim sa boyfriend o girlfriend. Dapat ngayon pa lang ay alam mo na ang magiging reaksyon niya pag mag asawa na kayo.

34.  Pahirapan ang mga bloghopper at ka exchange link mo. Gumawa ng creative na I01 ways to kill boredom tapos I – tag sila.

35.  Sulatan ang sarili. Snail mail dapat. Lagyan sa labas ng envelop na don’t fold, picture inside at saka deliver immediately, money inside. Sa gayon, masusukat mo ang katapatan ng matagal nyo ng kartero. Araw-arawing kumustahin ang kartero kung may sulat ka.

36.  Matulog ng buong araw. Huwag bubuksan ang ilaw. Isara ang pintuan at bintana. Bumawi sa pagtulog at hayaang magregenerate ang iyong mga cell. Mukha ka ng matanda.

37.  I-overcome ang fear. Gaya ng spider, snake, at heights. Sumali sa Survivor o Pinoy Fear Factor.

38.  Mag-audition. Makipila. Pwede sa PBB o kaya ay sa wowowee. Alamin ang dahilan kung bakit maraming nag-aaudition.

39.  Wanna Feel like a king or queen? Magtip ng P500 sa hairdresser, masahista o kaya dispatcher. Huwag ka ng bumalik pagkatapos. Hayaan mong hanap-hanapin ka.

40.  Itext ang ex mo ng I miss you. Pagnagreply, sabihin mo sorry missent. Sabay dugtong ng ambitious!

41.  Sumulat sa Wish ko Lang! I wish mo na magkabati na si Annabel Rama at Wilma Galvantez.

42.  Tumambay sa Powerbooks. Basahin ang paborito mong libro. Kumuha rin ng Bible. Pag sinita ka dahil antagal mo ng nagbabasa, tanungin mo kung ano ang masama sa pagbabasa ng Bible.

43.  Pumasok  ng magkaiba ang kulay ng medyas. O kaya naman ay walang undershirt.

44.  Uminom ng malamig na malamig na malamig at nagyeyelong Coke!

45.  Kumain ng exotic food gaya ng daga, sawa, kambing, palaka, aso, kuliglig, soup numbers 1 – 100, sosohong, alitaptap, basta kakaiba.

46.  Sumakay ng tatlong beses na magkakasunod sa anchor’s away tapos mag space shuttle sa Enchanted Kingdom. Good luck sa mga kasamahan mo at sa mga nakikinood sa space shuttle. Uulan ng kaning malata!

47.  Bumili ng 5 panyo sa SM tapos hingan ng resibo bawat isa.

48.  Magrandom sampling ng text. Imbento ka lang ng number. Siguraduhin mong nakapostpaid ang itetext mo. Pag Smart dapat after ng first 4 digit, nagstart sa 9, pag globe at sun, sa 8, itext mo ng Help, im depressed. Pagsumagot, sabihin mo pasaload muna.

49.  Mag nose test. Alamin kung gumagana pa ang pang-amoy mo. Mag MRT loop. Simulan sa Baclaran, bumaba sa Doroteo Jose, sumakay ng LRT 2 tapos bumaba sa Araneta then sumakay ng MRT 3 Bumaba sa Edsa Pasay! Lahat ng klase ng amoy, masusubukan mo.

50.  Magpack ng gamit. Sumakay ng bus sa Edsa. Kung may makita kang provincial terminal bus, bumaba at saka sumakay ng kahit anong bus. Siguraduhin lang na may pera ka good for 3 days and 2 nights plus accommodation kung saang probinsiya ka man mapadpad.

51.  Mag-aral mag paint. Simulan muna sa coloring book. Magastos kasi ang painting kaya alamin muna kung ito ba talaga ang gusto mong gawin. Pag hindi atleast hindi nasayang ang pangkulay. Mura naman ang crayola.

52.  I-entertain at mag-inquire sa lahat ng booth ng real estate sa mall. Kung wala kang magawa ay sumama sa tripping sa site. Makikain, makiinom ng juice. Wala namang mawawala sa’yo.

53.  Mag apply ng loan. Malaking amount. Pag napprove at hindi mo kailangan, ‘wag mong kunin. Atleast nalaman mo ang credit worth mo.

54.  I-update ang resume. Mag-apply, humingi ng mataas na sweldo. Malalaman mo rin ang present value mo.

55.  Nabanggit ko na bang maging studio audience. Pwede sa ASAP o SOP. O kaya mga game shows. Makitour sa mga studio. Pero deadmahin ang mga artista. Wag mag papicture at magpa autograph. Wag ding ngitian. Kunwari ay di mo siya kilala o kaya naman ay anak ka ng big boss.

56.  Makipagtitigan sa kaopposite sex. Wag kang kukurap. Pag lumapit at nagpakilala, sabihin mo – Mahal ka ng Diyos. Basahin mo ang John 3:16. Sabay alis.

57.  Magrecording. Tapos ipost sa youtube. Its your time to shine!

58.  Magpabutas ng tenga. Kung meron na, dagdagan. Pwede sa ilong, sa dila, sa nipple o sa pusod. Depende sa trip mo.

59.  Magpatattoo! Yung kakaiba. Pwedeng Winnie the pooh, astroboy, Dora the explorer. Tigilan na ang pagpapatattoo ng mga vine, 3 stars and a sun, tribal, at pangalan ng shota. Maghihiwalay rin naman kayo.

60.  Magtake out ng food and drink sa coffee bean at saka pumasok sa starbucks. Bumili lang ng  (after) coffee mint sa starbucks. Yun lang ang recommended ko dun.

61.  Magpableach ng underarm.

62.  Magsulat ng short story. Gawing bida ang iyong mga kaibigan at kontrabida ang mga pasaway sa buhay mo.

63.  Bilangin kung ilang water sprinklers at smoke detector meron ang building nyo.

64.  Gumawa ng fan mail. Sumulat sa idol mo. Sabihin mo kung bakit mo siya idol. Hingan din ng picture with autograph.

65.  Muling gumawa ng slumbook.

66.  Magtanin ng halaman. I challenge ang sarili na mapabulaklak o mapabunga to.

67.  Makipag EB (eyeball). Makikilala mo ang iba’t-ibang klase ng tao. Simulan sa mga bloggers.

68.  Gumawa ng sarili mong crossword puzzle. Para mas challenging, subukan na padiagonal.

69.  Mag-aral mag ikebana gamit ang batang puno ng balete.

70.  Pumunta ng Luneta hanggang Intramuros. Kumuha ng mga larawan gamit lang iyong phone camera.

71.  Magmural painting. Simulan sa kwarto mo.

72.  Gumawa ng wine mula sa katas ng durian. Malakas ang tama nun, isipin mo na lang kung ano ang magiging reaksyon ng aamoy nun pag naibuhos na sa wine glass.

73.  Umisip ng unique business sa panahon ngayon. I-email sa mga foreigners. Talunin ang mga African sa pag – spam ng kung anu-anong mana, lottery, at secret bank account.

74.  Manood sa youtube ng mga aspiring singers. Magcomment ng magcomment.

75.  Mag-abang ng falling star. Magdala ng payong pansalo.

76.  Magcross dress at rumampa sa Mabini. Kung sosyal ka, sige sumama sa mga transgender sa Greenbelt.

77.  Sumakay ng bus at sabihin sa driver na wala ka pa lang barya. Buong 1000 ang dala mo. Sigurado makakalibre ka. Subok ko to. Hihingan ka na lang nila ng barya kahit magkano na lang ang nasa bulsa mo. Madalas P2 lang ang naibabayad ko.

78.  Sumakay ng elevator at pindutin lahat ng level. Lumabas ng elevator at hayaang umandar ito. Goodluck sa sasakay. Lalo na kung masama ang tiyan.

79.  Makipagchat. Humingi ng picture. Gamitin ang picture ng lahat ng makakachat hanggang sa magkagulo silang lahat sa bigframe / big window dahil nagpapalitan lang sila ng picture! Hindi nila malalaman kung sino ang totoo at sino ang hindi.

80.  Kumuha ng magnifying glass. Itapat sa araw at itapat sa langgam. Panoorin kung paanong madead ang mga langgam. Subukan naman ito sa ipis at langaw.

81.  Turuan ng bagong salita ang mga pamangkin at kapatid mong bata. Turuan silang magsalita ng dork, fcuk sh*t, ____ your face, talk to my hand at iba pa.

82.  Umupo sa coffee shop at makinig sa usapan ng may usapan.

83.  Sumali sa mga organization. Piliin yung may advocacy. Gaya ng Grupong Tanggal Kalikasan, Kulot Salot Network, Akyat Baba Walang Tirahan si Bebe,

84.  Mag-aral manahi! Simulan sa kurtina, punda ng unan at padyama.

85.  Pag-aralan ang sign language. Tapos mag-apply sa Bagong Kapwa ko, Mahal Ko. Pinagpipilian pa kung sino sa mga hunk artist ng Star Magic ang maghohost ng programang ito.

86.  Pag-aralan din ang braile. Pag natuto na ay isalin ang series ng Harry Potter na Novel sa braile para sa mga bulag. Malaki ang kikitain mo dito. Baka gawaran ka pa ng award sa labis na pagsuporta sa mga bulag.

87.  Bumisita sa bahay ampunan o kaya naman ay sa Home for the aged. Turuan silang mag Rock and Roll!

88.  Gumawa ng fruitshake! Wala lang, ang init eh.

89.  Magvolunteer sa Gawad Kalinga. Taga timpla ng juice kung hindi mo kayang magbuhat.

90.  Magkalat ng tsismis. Simulan mo sa. ” hoy anong nangyayari kay ____, parang may iba” hayaan mong dugtungan ng mga kasama mo.

91.  Gumawa ng text joke series. Bumuo ng bagong character na tatalo kay Inday. Pwedeng quotable quote ni Bebe Gandanghari, kris Aquino syndrome, and Marian Rivera’s sweet denial

92.  Bumuo ng mga bago at kakaibang title ng pelikula.

93.  Ilista ang mga Top ng buhay mo. Top 10 – favorite artist, singers, songs, embarrassing moments, kontrabida sa buhay mo, corrupt politicians, ex mo based on performance.

94.  Pumunta sa mataong lugar. Yung siksikan gaya ng MRT, Divisoria, Quiapo. Tapos maghulog ng barya at saka sabihin mong  “ay nahulog ang pera ko.” Hayaan mong magkaumpugan ng ulo ang mga sindikato ng barya!

95.  Magbirthday Party sa Mc Donalds o Jollibee. Gawing children’s Party ang birthday mo. Pangbata rin ang ipapakain tulad ng spaghetti at 1 pc chicken para tipid. Huwag I inform ang host at store manager na ikaw ang celebrant para pambata ang ihanda nilang game.

96.  Pagtripan ang makakasalubong. Magbulungan kayo. Pwede sa dyip o kaya naman ay yung nasa kabilang table ng restaurant. Tingnan kung paano siya mako conscious.

97.  Magbigay ng special attention, extra bait sa isa sa kaopisina. Ipagtimpla ng kape,  bigyan ng regalo, tanungin lagi kung kumusta siya. Hayaang mapraning siya at mga kasamahan niyo kung bakit ganun ang atensiyon mo sa kanya.

98.  Magbake ng cookies o kaya cake. Ipatikim sa mga kaopisina. Pagkatapos makain ay sabihing dumating ang kapatid mo galing China at maraming dalang gatas. Sinusubukan mo kung masarap.

99.  Kolektahin ang picture mo mula pagkabata hanggang sa edad mo ngayon. Gawan ng Video na may background music na times of your life. Ipost sa Friendster o Facebook mo.

100.    Sulatan ang mga kaibigan. Maaaring gumawa ng blog tungkol sa kung paano mo naaapreciate sila at ang buhay mo ngayon. Bihira natin ito masabi di ba? Okay lang magpakasentimental, kahit lalaki ka. Masarap mabuhay, madalas nating nalilimutan na minsan lang ito dumaan, hindi lahat nabibigyang pagkakataon – makasama at makapatintero sa buhay.

101.    Sumulat ng sarili mong bersyon ng 101 ways to kill boredom.

alta vista summer deal

Election 2010

Dahil maaamoy na ang simoy ng eleksyon, kahit saan ka man tumingin; mga tv ads, banners, billboards, magazine, newspapers etc -  ay simulan na rin natin ang pagkonsulta sa internet community; bloggers, chatters, readers at lahat ng napadaan lang kung sino ang karapat-dapat na maupong Pangulo sa 2010.

Marami ang pagpipilian. May dating kumandidato na, may bago pa lang, may dating pangulo, may abugado, may ma-showbiz, matagal na sa gobyerno, may iyakin – maemote sa tv, may gusto atang mag-artista at hindi lang nakuntento sa paglalagay ng sarili niyang billboard sa kahabaan ng edsa at sumali pa sa patimpalak sa pag-awit sa tv, may mayor, may pastor, may pari, may  bata, may pulis,  may mayamang-mayaman, at may dating tagasagot sa telepono ni ate luds!

Ilan lamang ito sa nagpaparamdam na tatakbo sa darating na halalan.

Medyo maraming pagpipilian  ngayon. Sino ang posibleng iboboto mo sa darating na halalan?

Nais lang ng post na ito na alamin ang pulso ng mga readers lalo na ang mga bloggers.

Sana ay pumindot ng isang beses lang. Huwag ng kalikutin at pagpipindutin ng paulit-ulit.

Ang pagpipilian ay nasa sidebar.

Para mas masaya, pagkatapos bumoto ay isulat sa komento ang iyong choice. Lahat ng pumili sa nanalong pangulo sa susunod na taon ay bubunutin natin, pipili lamang ng tatlong magkakaroon ng espesyal na regalo. Kung ano ang regalo, i-aanounce natin sa mga susunod na araw! Kung sakali namang magbago ng isip o kaya ay hindi natuloy ang pagkandidato ng napili mo, magcomment ulit at baguhin ang iyong napili. Ikokonsider natin ang latest na pinili mo. Lahat pwedeng magcomment, kahit wala sa Pilipinas!

PAALALA: Huwag mong ipagpalit ang iboboto mo sa kandidatong sa palagay mo ay mananalo. ) Hindi naman bahay at lupa ang regalo e. Katuwaan lang ‘to. Piliin mo ang totoong gusto mong manalo!

Ang pipiliin lang natin ay yung nagkomento hanggang sa April 10, 2010, 11:59 PM (Philippine time) isang buwan bago ang halalan. Masaya to!!!

‘Wag kalimutang ilagay ang inyong email or blogsite para sa tracking.

Boto na!

Alternate Route : Women Crossing

Balita ko magche-check in ka na bukas

Yup, 3 weeks ang preparation sa pageant. Ang daming nakaline-up na activity

Oo nga, saglit na lang at star ka na!

Loko

Serious. I’m sure mag-iiba ang buhay mo after nyan.

Sa palagay mo?

Yup, of course, yakang-yaka mo naman yan. Alam mo, sa lahat ng barkada natin, ikaw yung never kong naisip na sasali dyan

Expected.

Huh?

Expected ko na, na ikaw ang hindi makakapaniwala at ikaw ang huling taong hindi susuko para idiscourage ako na sumali.

Uy hindi kita dinidiscourage.

Hahaha, don’t worry, hindi negative yun. Alam ko na hindi ka open sa ganitong pageant, na feeling mo naaabuse ang mga babae dito at tingin mo rin na beauty is more than skin deep.

Yeah that’s true but I don’t discourage you  to join, you have all the reasons to join

Eto naman, okay lang, naiintindihan kita

Thanks. nagiguilty naman ako.

Alam mo kasi, sa event na to, I think nga mas naeempower ang mga babae. It’s more than competition; it’s an event for women.

Don’t get me wrong ha, event ba to or show?

Both I guess. Event for women and show, hindi lang flesh but personality. Saan ba nanggaling yung idea mo na para siyang circus, though ayaw mong sabihin pero alam ko na yun ang tingin mo? Na che-cheapan ka ba talaga dito?

Hindi naman sa cheap o circus

C’mmon, you can be as candid and as brutally frank as you want, magkaibigan tayo, maiintindhian kita.

Siguro kasi parang everywhere there’s pageant. Lahat ng barangay, even mga school or noontime show, kaya parang nawawala na yung essence. Para ngang nagdidictate na siya ng standard of beauty. Nalilihis sa totoong substance ng pageant

Yeah, totoo naman yun, naiintindihan kita dun

Importante ba sa babae na matawag na maganda?

Hindi naman sa matawag, pero siguro maramdaman na appreciated.

Do you think, disempower pa ang babae sa atin, hindi ba isa nga ang bansa natin sa may mataas na pagtingin sa babae. Nagkaroon na tayo ng 2 babaeng presidente, may mga senators and representatives na babae, sa corporate work, maraming CEO na babae

True, meron na tayong high regard sa babae pero hindi tayo dapat mahinto dun, let’s just say isa itong activity to continue the promotion of empowerment.

Okay. Importante talaga sa’yo ang esteem, ano?

Alam mo naman na low esteem talaga ako.

Im sure madedevelop yan dito.

Oo, I hope so.

Masarap bang maging babae?

Nice question, parang pang pageant na ah, pero sige I’ll answer that, Yes. Masarap na mahirap. Pero mas masarap kesa sa mahirap.

Bakit masarap?

Pakiramdam ko kasi, iba kami sa lahat ng creation ni God. Kahit may monthly period kami, kahit yung body namin hindi formed and created gaya ng lalaki na pwedeng magbuhat ng mabibigat na bagay gaya nyo, kaya naman naming buhatin ang pinakamabibigat na problema and one more thing, we carry the most precious gift, it’s life – we we’re tasked to carry babies

That’s nice to hear

Yun ata yung gift namin. Para bang chosen one kami. Co-creator of God. Syempre part kayo dun pero iba kasi pag dinadala na namin ito sa sinapupunan.

Oo nga, kaya nga kahit gaano kaganda ang hubog ng katawan, pag nabubuntis na, parang mas lalong sumisexy, ang ganda tingnan

Naks, siguro kasi pag buntis ang babae, mas pakiramdam niya e buo siya, parang all of a sudden may kakampi siya, carrying a baby is a mystery for us, actually its mystical or should i say highly spiritual

Parang nabuntis ka na ah

Hindi ah, enjoy na enjoy kasi ako sa mga pregnancy books er even nung high school ako, pag reproductive system ang topic, naaamaze ako. Parang gustong-gusto kong mabuntis

That’s contradicting, bakit until now virgin ka

Gago, e syempre hindi pa dumarating ang para sa akin, sabi nga e parang coloring book yan, ako yung babaeng naghihintay sa last page para kulayan.

Naks, saan mo naman nakuha yan

Sa radyo, kay Nicole Eala at Chris tsuper

Hahaha dun sa tandem na maiingay

Yeah, narinig ko one time sa taxi, enjoy siya pakinggan. May sense, may substance sila

Akalain mo yun, may nakuha ka dun

Oo naman. Nung napakinggan ko sila, parang perfect tandem sila, babaeng babae at lalaking-lalake sila mag-usap.

Do you see your self completely different from us

What do you mean?

Na iba ka sa mga lalaki

Yeah of course.

Anong tingin mo sa mga lalaki?

Partners?

Expound please

Partners, we’re equal, hindi naman kami humihingi ng special treatment, empowerment does not mean we’re better or stronger than you, its acknowledging that we’re equally important.

You have a point.but of course women love to feel important, ibig kong sabihin gusto nila yung binibigyan sila ng special attention, kaya nga sila nililigawan di ba?

Siyempre, yun yung soft side namin, sabi ko nga, gusto naman naming naaapreciate kami. I guess, that’s one thing na hindi complete sa atin, I mean, hindi naibibigay sa’min.

What do you mean?

Yung appreciation. Na sana narerecognize ninyong mga lalaki na pag nasa bahay kami, nagtatrabaho din kami. Na hindi yun pahinga, na doing household chores is a major task. Basically its unpaid, unappreciated task. Hindi naman sa sinisingil namin kayo pero di ba, wag kayong umasta na pag galing sa trabaho e para kayong boss sa bahay na dapat pagsilbihan, na uupo na lang, aabutan ng dyaryo, bibigyan ng tsinelas at todo asikasikasuhin. Kasi nung umalis kayo para magtrabaho, hindi natulog ang mga asawa sa bahay; naglinis sila, nagluto, namalengke, nag-alaga ng bata

Tama na, uy, parang ang laki naman ng atraso ng mga lalaki sa inyo

Pinapaliwanag ko lang. Kasi malamang mas pagod kami. Kasi sa trabaho i’m sure inaasikaso kayo ng mga secretary ninyo, may mga utility kayo, haharap lang kayo sa computer, makikipagmeeting tapos wala na.

Because it’s a cerebral job.

Excuse me? Pag kami naman nagtatrabaho, hindi ba’t cerebral job din yun, e bakit pag uwi ng babae siya pa rin ang mag aasikaso ng lahat-lahat sa bahay?

Then insist your right. Ibig kong sabihin, mag-usap kayong mag-asawa na hindi dapat kayo lang ang gumagawa nun.

Exactly, that’s why we have this activity, this forum, all these womens group, to tell you guys that we should be treated equally.

Ok you delivered your speech well. Bravo. Panalo ka na.

At bakit sa mga arguments kailangan kayong maging sarcastic sa huli? Bakit pag natatalo kayo o naiipit e nauuwi kayo sa pang-aasar?

Dahil hindi naman kasi kailangan na pagnagreraise ka ng point e laging pasigaw, tuloy-tuloy, walang hingahan, na para kang nakikipag rally sa mendiola at pagkalayo-layo ng kausap mo, wala sa malakanyang ang pinagsasabihan mo… andito sa harap mo. Hindi ako bingi at hindi ako kaaway Okay?

Sorry, i just carried away. Babae kami, minsan emotional pero wala sa min ‘to, after naming maideliver ang speech, okay na. kailangan lang talaga naming

Maglitanya?

Anuman ang tawag nyo dun.

Okay for your own peace of mind, I recognize your effort, you deserve to be respected, we’re equal.

I don’t need that

Oh, ngayon naman ayaw mo?

Not from you, kilala kita, alam kong mabait ka at hindi ka nang-aagrabyado ng babae.

Thank you.

Because you’re one of us

What?

uy, napipikon

gago

sige nga kiss mo nga ako kung hindi ka bading

alam kong matagal mo na akong pinagnanasaan pero mind you, hindi mo to makukuha

talaga lang ha

in your dreams

pag ako nanalo sa pageant na ‘to magsisisi ka. Habambuhay ka manghihinayang

talaga lang ha.

Tandaan mo ‘tong araw na ‘to.

Sure

Hmp.

One more thing, when you deliver your piece, say it, dont spray it

Salamat sa advice ha, very sincere

E halos maligo na ko sa laway mo e

Nakabraces ako, can’t you see

Then hinay-hinay, dahan – dahan sa litanya.

Okay okay, galing mong mang-inis

Kelan mo ba tatanggalin yang braces mo

Ah ewan. Talk to my hand.

Hand, hand, wow, babaeng-babae ang hands,  a picture of true woman, a true Filipina, labandera ka ba dati, hindi ka gumamit ng perla ano?

Hayup with a capital L. loser!

Good luck. Mwah!

Lights, Camera, Shoot!

Ikaw naman ang magkwento, ano ang masasabi mo sa larawan?

Kuha mula sa coffebean and tea leaf, greenbelt 3. Galing sa isang simpleng myphone – camera phone.

Shape Tomorrow, Register and Vote

Okay bakit sa palagay mo Pilipinas ang pangalan ng bansa natin?

Dahil mas marami ang babae kesa sa lalaki

Huh?

E di ba kung mas maraming Pilipino, dapat Pilipinos ang pangalan? Kaya Pilipinas, dahil mas marami ang Pilipina

Ah ok, so plural pala ito. Why not? So kung magiging Presidente ka ng Pilipinas, anong pagbabago ang gagawin mo?

I will create new offices

Like

Department of Love, Department of Peace, Department of Hope

Ano yun?

E di ba may Department of Justice, so para mapromote ko ang moral values, ganun ang  ipapangalan ko sa mga opisina ng gobyerno

Ang BIR, gagawin kong Department of Integrity

Baka naman maintimidate ang mga Pinoy at wala ng magtrabaho dyan, e sa Custom?

Deparment of Honesty

Okay so may connect ah, ano naman yung Department of Peace

Armed Forces of the Philippines

Pwede

E yung Department of Hope?

Yun na yung DSWD.

Ang cute naman, may hope nga kaya?

Oo naman, syempre may Department of Love din,

Ano function nun?

Kapag may maghihiwalay na mag-asawa, sila ang may task na pagkasunduin yun, arbitration! At syempre sila ang magpoproprose ng malawakang kasalang bayan! Gagawin yun twing pista para hindi naman nasasayang ang mga pagkain na pilit pinapasok sa guiness book of world record tulad ng pinakamahabang suman at pinakamahabang longganisa.

Ay okay ha, naisip mo yan, napakacreative mo ah, wala ka bang ginagawa sa opisina at pati sistema ng pamahalaan ay nagagawan mo ng plano

Bakit ba? Ipopropose ko nga na dapat maybackground sa pagiging CEO at COO ang tatakbo sa pamahalaan para may coporate discipline ano,

Sus, kaya nga nagrecession sa US dahil sa mga gahaman na COO at CEO na yan.

Kahit na, atleast income at hindi utang ang nasa sa isip nila. Gagawin ko, lahat ng region may kanya-kanyang governor. So kung may 17 regions, 17 governor lahat. At may kanya-kanya-kanyang flag.

Ang dami naman nun

Syempre para mala United Nation tayo.

Labo mo

At ang design dapat ipapacontest, flag design making contest ito

May sasali ba dun?

Excuse me, strict yun, ang pwede lang sumali ay sila Eddie Badeo,  Inno Sotto, Rene Salud, silang mga sikat na designer

Wow at sino ang judge

E di si Lhuillier. Syempre rarampa ang mga model ng bench dala-dala ang mga flag at sa Araneta Coliseum gagawin yun, tapos text votes ang labanan

Adik ka talaga.

Pati national anthem iparerevise ko.

Sobra na yan,

dapat simple lang, pero masaya.

Ay may suggestion ako para may appeal sa masa yang national anthem natin

Talaga, ano?

Si Lito Camo ang pagawin mo ng kanta

Why not? Kakaexcite! kaso hindi na pwedeng sabihin na tumayo po tayo ng tuwid at sabay sabay awitin ang pambansang awit,

Bakit?

E malamang may dance move na gagawin dun si Vhong Navarro

Ah ok, naisip mo rin yun

Oo naman.

Talagang love mo ang country natin, napakapassionate mo, ganda ng mga plans mo

But of course, ako na nga lang ata ang kaisa-isang hindi politician na nag-iisip ng mga plano para sa bayan

At utang na loob ni GMA sa’yo yan

Oo naman. Uy mahal ang consultation fee ko. Ikaw sige nga, sa palagay mo ba may pag-asa pa ‘tong bansa natin?

Oo naman, for the first time nga baka bumoto ako.

Really, at ano naisip mo at boboto ka

I heard pinapatakbo nila si Fr. Panlilio at Gov. Padaca

Ay, ganun na ba ang qualification ngayon para manalo? Kailangan may kapansanan

Hoy sobra ka, wala sa panlabas na anyo yan. Alternative sila at sila lang ang nakagawa ng totoong pagbabago sa lugar nila -pagbabago na long term ha.

Ah ok, ano naman ang chance of winning nyan e never heard nga sila

Mananalo yan, makakarelate ang mga Pinoy sa kanila. Sa dami ng nangyari, i dont think maghahanap ang mga Pilipino ng sikat, ng mayaman at dati ng politician. Ang hinahanap ngayon ng Pinoy ay yung nabuhay ng may kredibilidad, yung takot mandaya, may pangalang inaalagaan., takot sa Diyos. Mas handang sumugal sa boto ang mga Pilipino para lang maiahon sa kahirapan hindi lang sila kundi mga anak nila.

So talagang campaign manager ka nila

Why not. Im telling you, im willing to volunteer for these people.

Baka naman mala Barrack Obama din yan. Magaling lang magsalita

People listen to them kasi nakikita nila kung gaano sila kasimpleng tao. Matino silang tao,

Sa bagay, I think may punto ka dun. Better na yung walang mahabang karanasan sa politics para atleast fresh at hindi magbebend. Hindi maniniwala sa mga tinatawag na Protocol.

Exactly.

Uy, seryoso na tayo ah,

Serious topic kasi ang governance at hindi ginagawang biro

Ouch, grabe ka naman, pinapasaya lang kita kanina

So paano  kung yun ang tinanong sa’yo sa Pageant, anong gagawin mo pag naging Pangulo ka.

Serious?

Yup

Marami. First, abolish ko ang Death Penalty. Number 1 yun dahil life issue yun. Pag tiningnan mo ang profle ng mga taong nasa death, sila yung mahirap, hindi nakapag-aral at hindi masyadong napansin ng government – o di ba walang social justice. May moral responsibility at obligation ang government sa kanila, in a way, hindi sila nareachout ng government tapos kikitilin ang buhay nila – nasan naman ang social justice di  ba? Kung mayaman ka nakapagtapos ka sa magandang paaralan, ikaw ang walang karapatang gumawa ng kalokohan sa bansa.

May punto ka

Then para may budget. Mag momoratorium ako sa payment ng debt. Para magamit muna dito ang budget. Unahin ko ang Education syempre and social services. Saka na ang pambili ng kung anu-ano at pagmomodernize ng mga sundalo. Tapos sesentensyahan agad lahat ng kaso sa ombudsman. Ikulong yung mapapatunayang nagkasala lalo na kung higher position.

Tapang, mala Gabriela Silang

Syempre no, itakin kita dyan

Hahaha. Kung gusto mo icampaign din kita

For senator?

Hindi

As congresswoman?

Hindi rin

E ano?

As an executive assistant ng presidente

Bakit naman?

You’re so smart and funny. Kailangan ng magiging presidente yan

You’re so sweet

Hehehe .

Do Not Disturb : Self Distructing

Ano naman ang naisip mo at sasali ka sa pageant na yun

For a change

For a change?

Yup. Sabi ko naman sa’yo di ba, magmemake over ako.

Oo  nga, magmemake over ka, pero anong kinalaman nun sa pagsali mo sa pageant na yun

Para mas machallenge ako, para may goal ako.

Seryoso ka ba?

Oo nga, ano bang big deal dun

Alam mo ba pinapasok mo, paano kung maabuse ka dun?

Haller? Ang OA mo, am not after for the win, im joining for the experience

Experience?

Yung challenges, yung exposure, yung grace under pressure, lahat yun. Gusto ko lang naman maiba mundo ko

Or gusto mong mapansin?

Masama ba kung gusto kong maapreciate ako, kung magseek ako ng attention, kung gustuhin ko mawiden ang circle ko

Wala, hindi naman yun ang point

So anong point mo?

Natatakot lang ako para sa’yo. Drastic change kasi. Its not you. Manang na manang ka nga e

Oo nga, baduy nga ako pero gusto kong madevelop,

Okay, okay sige basta be sure na careful ka. Marami na kasi akong nabalitaan dyan, alam mo na, yung mga judges, organizers, maraming loko-loko dyan.

Thanks pero alam ko yun. Mag-iingat ako.

Kasi kung venue lang naman and exposure bakit indi na lang sa Friendster?

Friendster?

Oo, dun ka magchange ng image. Simulan mo sa lay-out, sa mga pictures, sa mga topic mo sa blog o kaya magfacebook ka para in ka.

Ayoko dun. Dami ng kumalat na picture sa internet dahil dun. Ang daming maepal, nakikialam ng mga pictures.

Bakit may experience ka na ganun?

Wala pero nakakareceive ako ng mga forwarded mails, grabe napakaharsh, kawawa naman sila, nagiging victim, pinagtatawanan na

E di wag kang maglagay ng picture na katawa-tawa

Malay ko ba kung nakakatawa ang mga picture ko, minsan e iniedit lang naman kasi nila

Sa bagay, nakakapagod na rin ano? Ang daming social network, Friendster, facebook, multiply, myspace, ang hirap i-maintain.

Kaya nga ako dalawa na lang, facebook and friendster

Ang hilig natin sa social network

Sabihin mo, ang hilig nating magpapansin.

Hindi naman siguro, personality kasi talaga natin yun, napaka nosy natin, inaalam natin ang update sa buhay ng may buhay; kung anong bago,

Sobra na ngang kumakain ng oras, isipin mo na lang sa opisina, kahit nakafirewall, nahahanapan pa rin ng paraan para makaaccess, ganun tayo kaadik.

Oo nga, pati youtube, sobrang pinasok na tin, lahat  ng batang pinoy na gustong sumikat ayun, nakahanap ng venue. Naghihintay na madiscover ni FalseVoice.

Sino yun?

Yung nag upload ng mga videos ni charice

Ah ok. Hehehe

So makikita kita sa susunod, nasa youtube na

Hehehe pag nanalo at sumikat

Pwede ring pagnakagawa ka ng kakaibang bagay

Like?

Like pagnatapilok sa stage, oo nga no, dun ka na lang magpapansin, karirin mo na para media hype.

Yoko nga

Magpapansin ka sa interview

Ay naku, pagnakapasok ako sa top 10, im sure panalo na ko sa question and answer

Oo naman, matalino ka, everybody knows that, yun e kung makakapasok ka

You think, maliit ang chance ko sa top 10

Hindi naman, lets just say usually ang nakakapsok dyan ay may unique feature, unique ang itsura, kung hindi sobra laki ng boobs e may foreign blood

E kung magpalagay ako ng bangs?

Naku wag na wag mong gagawin yan

Magpakulay ng buhok?

Medyo artifical, tsaka di ba foreigners mga judge dyan, appealing sa kanila ang black hair

Anong gimik ko? Bulaklak kaya sa tenga ko?

E kung magpanggap kang bingi?

Loko

Oo nga, try mo tapos ang talent mo singing na sumasabay sa music with matching interpretative dance.

Adik ka,

Seryoso.

E kung mabuko na hindi ako bingi

Hahahaha, at talagang pinapatulan mo ang idea ko?

Gago ka kasi

No, ang sinasabi ko lang, dapat unique, yung mapag-uusapan ka

E kung gawin kong evening gown ang flag ng Philippines

Siraulo, magagalit ang NCCA, kung gusto mo, nakagown ka sabay hubad, tapos nakabody paint ka, o di ba artistic

Hindi nga?

Kaya mo kayang gawin yun?

Interesting.

Really?

Bakit hindi? with advocacy yun – self expression, artistic expression ng hindi ka nagmumukhang bastos di ba

Why not?

Basta punta kayo ha, suportahan nyo ko

Oo naman, kahit may ticket pa, kung bentahan nga lang yan ng ticket magbebenta kami o kaya text vote

Wag naman, mahina tsansa ko dyan

Iboboto ka namin

Kayo, kaso maliit ang angkan ko, wala ng ibang boboto sa kin.

Sa bagay, hindi fair yun, popularity contest lang, e ano nga palang talent mo

Wala pa nga e, kung mag joke na lang kaya ako

Joke?

Oo parang stand up comedienne

Unique yun kaso hindi ka naman nakakatawa e

Try lang, bago yun di ba, baka mapansin ako

At ano naman i jojoke mo

Old joke

Sige nga, sample

Paano mo ipapasok ang elepante sa loob ng refrigerator mo, dapat 3 steps lang

Hmmm paano?

First open the door, second ipasok mo ang elepante third isarado mo pinto

Not funny

O sige, paano mo ipapasok ang giraffe sa refrigerator, 4 steps naman

Puputulin mo ang ulo kasi malaki, bubuksan ang pinto, ipapasok ang giraffe at isasara

Hindi

Pano?

bubuksan mo ang pinto, ilalabas ang elepante, ipapasok ang giraffe at saka isasara ang pinto

talo ka na pag yan ang joke mo

o eto, halimbawa nasa eroplano ka, dala mo lahat ng gamit mo dahil lilipat ka na sa malayong lugar, lets say province mo then gumewang gewang ang eroplano, nagsabi ang pilot na magka crash na ang eroplano, kailangan may maisakripisyo, ano ang gagawin mo

itutulak ko ang katabi ko

magaan lang kaya yung katabi mo

e di lahat sila, pagsisipain ko palabas

merong mas madali

ano?

Ihagis mo ang isa sa mga gamit mo, particularly ang refrigerator! Di ba andun yung giraffe?

Gago!

O di ba funny

Hindi rin, baka pagtulakan ka nila palabas ng stage pag yan ang joke mo

O eto, mahilig kang magsolve ng crime di ba?

Okay sige

May magkasintahan, nasa park, nagsabi yung babae na gusto nya ng ice cream, si lalaki naman bumili agad, iniwan si babae. Pagbalik ng lalaki, patay na si babae. Bakit namatay si babae?

Naheat stroke?

Nope

Hinold up, malamang sa Luneta nangyari yan

Hindi rin

E ano

Nabagsakan ng Refrigerator!

Boooo booo!

Booo ka dyan e napapangiti ka.

Hindi kaya.

Ako may bago, yung joke mo kasi pang iskul bukol e, sa’kin pang bulagaan

Sige nga

Hinabol si Erap, Ramos at Cory ng Abu Sayyaf, sa pagtakbo nila, nakakita sila ng tatlong sako, pumasok sila sa mga sako

Tapos

Yung una si Cory, sinipa sipa ng mga terorista, sabi ni Cory ‘meow’, ‘meow’ so tinigilan ng abu sayyaf kasi napagkamalang pusa

Then

Si Ramos naman ang sumunod na sinipa sipa pero hindi rin nahuli kasi sabi nya ‘arf’ ‘arf’, napagkamalang aso

E si Erap syempre nahuli

Oo

Paano?

Hindi siya nagcreate ng sound, wala siyang ginawa. Tinadyakan, inapakan, tinulak at pinagulong-gulong

Tapos?

Nagalit lumabas sa sako, nagsermon sa mga abu sayyaf at sabi,  ‘Ano ba, hindi nyo ba alam? Gulay ako! Gulay!’

Nyek mas corny

Tapos nakawala na naman sila. Umakyat sa puno, nagtago sa malalagong sanga

At may continuation ah

Akala mo ikaw lang meron, ako rin

Sige shoot

Una si Cory, hindi nahuli kasi nung malapit na ang abu sayyaf , sabi nya ‘tweet’ ‘tweet’

Ah ok so napagkamalang ibon

Yeah, sumunod si Ramos, sabi nya ‘tiktiklaok’, napagkamalang manok sa taas ng puno

E si Erap

Syempre nahuli, kasi sabi niya ‘mooo’ ‘mooo’

Hanep ah may baka na ba sa itaas ng puno? So wala ring katapusan ang kwento mo?

Meron, finally nadakip ang tatlo, napalibutan sila ng mga abu sayyaf, syempre tinutukan agad sila ng baril

Unang natutukan si Cory, nagwarning na ang kumander,  ’ready… aim…’ tapos sumigaw si Cory ng Lumilindol! Lumilindol! So nagkagulo ang mga abu sayyaf, pinakiramdaman nga kung lumilindol, pagharap nila wala na si Cory, nakatakas na

E si Ramos

Sabi ulit ng kumander, “ready… aim…” sumigaw naman si Ramos, there’s landslide, landslide!

So tumingin sa likod ang mga abu sayyaf sa takot na matabunan ng gumuguhong putik, pag harap nila, wala na si Ramos

Okay, so paano nag end?

Tapos si Erap, sabi ng kumander ‘ready… aim…”

Anong sinigaw ni Erap?

Sabi niya Fire! Fire! Ayun, binaril siya!

Hahahaha ang jologs

Jologs e tumatawa ka

Baka magalit ang mga tao pag yan ang joke ko sa talent portion

Alam mo, mas may effective na talent, hindi mo na kailangang mag joke, tumayo ka lang dun.

Then

Wala tumayo ka lang

Anong gagawin ko? Anong talent dun, mga 10 minutes hindi ako gagalaw, parang statue?

Hindi wala kang gagawin. Magtatawanan sila I’m sure

Bakit?

Kasi isa kang malaking joke

Mapipikon na ba ako?

In fairness, naintindihan mo yun.

Ang yabang mo. Dyan ka na nga.

—

karugtong ng : Warning Zone: Accident Prone

– ang joke na ito ay hindi ko original na gawa, (hindi naman ako ganun kacreative), napakinggan ko rin lang – so author unknown.

Warning! Accident Prone Area

anong una mong ginagawa paggising?

tumitingin sa cellphone.

hindi sa relos?

actually, yung cellphone ko, yun na rin ang alarm.

Ang weird no, parang we can’t live without it na.

Galing kasi e, lahat nasa cellphone mo na.

Hindi ka ba naiinis minsan na parang nakatali ka na sa phone mo, yun bang pag-umalis ka at naiwan mo ‘to, hindi ka mapakali.

Oo nga, tatawag ka pa sa bahay kung naiwan mo nga. Or kinakabahan ka na baka may missed kang message. Parang wala ka ng karapatang madisconnect sa mundo.

Connecting people nga daw di ba?

Pero anong option ko? may choice ba tayo kung ayaw nating sagutin o itext, para kasing wala kang respeto pag hindi ka man lang nagreply.

Kasi nga, this object is telling us that we dont have reasons to be disconnected. Napakamura ng pagsend at ng pagtawag.

Ako, sa umaga, hindi ko binabasa ang phone ko hangga’t wala ako sa opisina. Work lang naman kasi ang marereceive ko so better answer it pag nasa office na ako.

Weird ka kasi, you always insist freedom. Para bang lagi mong pinoprotektahan ang sarili mo, ang space bubble mo.

I just want to enjoy life, every inch of it, every second

bakit?

its rare.

Here we go again.

Tuwing gigising ako iniisip ko na isa ito sa mga huling sandali ko, na any moment pwedeng mawala kaya i should treasure it

hindi ba napakasuperficial nun, parang lahat scripted

actually no, mas nag eenjoy ako, mas nauunawaan ko lahat, hindi ko sinasayang ang sandali para magalit o mainis.

or hindi ba you’re actually ending your life, remember the law of attraction?

what do you mean?

you’re inviting death.

so? will gonna die anyway.

hindi na kasi natural, feeling ko you’re not living according to nature

I am.  Its understanding nature, in fact its submitting myself  to what is life all about.

so talagang masaya ka dyan?

yup. everything is planned, my life is orchestrated with  nature.

Hindi ko alam kung maiinggit ako sa’yo dahil sa kakaibang trip mo or matutuwa na ako sa buhay ko dahil kahit mababaw lang ako, hindi siya kumplikado. Though im not telling na kumplikado ka, sabi mo nga okay ka na dyan. Medyo kumplikado lang sa akin, hindi ko kasi macomprehend.

okay lang i understand.

pero in fairness, mukha ngang masaya ka at peaceful.

security and peace, importante sa atin yun. Kaya may nababaliw dahil wala nun.

Pero bakit ikaw, merong peace and security pero para sa akin isa kang baliw.

salamat.

adik ka talaga. Ano susuportahan mo ba si Ning

Saan?

sa pageant

pageant?

hindi mo ba alam, sumali siya sa beauty contest

what!?

Oo, part daw ng kanyang change image. Ikaw kasi, alam mo namang nakikinig sa’yo yun.

E sabi ko mag change image pero hindi ko sinabing magpabastos at magamit for commercialization

naks lalim nun ah, may opinion agad?

gago. e kung mabastos siya dun. alam mo namang napaka gullible  nun. Baka mamaya maniwala yun sa mga tao dun or sa mga judges na magtetake advantage.

May mag take advantage kaya. Alam mo namang napaka manang nun. Hindi mapapansin yun, hayaan mo na lang.

e kung matrauma nga. Kung umasa.

I think kailangan niya rin ng ganyan para matuto siya, hindi lahat ng tao mabait at hindi lahat ng tao gaya natin.

hahaha. kailangan ba nating ipain siya sa sarili niya. alam mo namang napaka-naive niya

kailangan niya yan and besides decision niya yan. Para wala siyang sisihin balang araw. Gusto niya e. ano matetake mo manood.

kelan ba yun?

1 month from now.

at natanggap siya sa initial screening?

sadly yes.

okay good luck naman, sana ay nasa tama siyang daan.

who knows?

–

karugtong ng No Overspeeding

Radio Experience

1999 nang una akong makapasok sa isang radio station. Eto ay sa Angel Radio 1026.  Ang nag interview sa amin ay si Ms. Janette Toral, kilalang kilala ngayon sa blogworld. Ang programa niya ay Usapang Youth. Tinalakay rito ang mga programa ng aming organisasyon na Samahan ng mga Tagapagpalaganap ng Edukasyon sa Pagpapahalaga (STEP) sa Philippine Normal Univeristy. Narito ang aming kuha. Syempre mukha pa kaming yagit sa mga kuhang yan.

Makalipas ang sampung taon, nagbalik ako sa radio station na ito. Subalit ngayon ay hindi na siya Angel Radio kundi Sonshine radio. Nabili na ito ni Pastor Apollo Quiboloy. Isang YM message ang nakuha isang umaga mula kay Hannah upang ipaalam kung maaaring gamitin ang aking maikling kwentong pambata sa kanilang programa. Nakita raw nila ang blog ko sa kanilang paghahanap ng mga kwentong pambata. Ang programa  niya ay Batang Radyo, Batang May “K”

Mapapakinggan ang programa araw-araw, Lunes hanggang Biyernes, 2:00 – 3:00PM at Sabado, 4:00 – 5:00 PM. Tinatalakay sa programang ito ang mga bagay na nakakaimpluwensiya sa mga bata; moralidad at gawaing nakapagpapaunlad sa kanila. Ang host ng programa ay sina Hannah Sancho, Chit Soriano at Rose Gastilo. Napili nila ang kwento kong Sakripisyo, upang ipakinig at gamitin bilang paksa ng araw na iyon. Syempre, pinayagan ko naman. Kakaiba at nakatutuwang karanasan ang araw na iyon. Siya nga pala, kung gusto niyong mapakinggan kung paano nila inirecord ang kwento, pindutin ang audio sa ibaba:

Kung nais nyong puntahan ang website ng  Sonshine Radio, pindutin ang logo sa ibaba:

Lost Generation

Too good not to be posted.

Pinadala sa kin to ng kapatid, very short, 1 minute and 44 seconds lang. Maikli subalit powerful. Magandang pag-isipan at ibahagi.

Ang Buhay sa Hardin

Nag-iisa ang hardinero, sa mahaba-habang panahon na pag-uukol niya ng oras at lakas sa mga tanim, natutunan na niyang pakisamahan at ituring itong pamilya. Sa gayon, hindi na niya nararamdaman ang pangungulila.

Sino nga ba ang mangungulila sa kaabalahan niya sa loob ng hardin.

May oras ng pagtatanim, ng pagpupunla.

Kinakailangan niya ring mangahoy upang gawing tukod sa lumalagong halaman at puno.

May panahon ng pagpapataba.

Hindi nakaiinip ang paghihintay sa pamumunga sapagkat masaya niyang pinagmamasdan at hanggang ngayo’y nagdudulot pa rin ng pagkamangha ang mga uod na nagiging paruparo, ang pamumulaklak at pagbunga.

May panahon ng pagpitas

Pagtikim ng prutas at muling pagtatanim.

Hindi nakabibingi ang kanyang pag-iisa. Sinasaliwan siya ng indayog ng mga sanga sa pumipitong mga hangin. Ang pagsasalitan ng kulay ng mga bulaklak na namumukadkad sa ika-sampu ng umaga o kaya ikatlo at ikaapat ng hapon o paghalimuyak sa pagsapit ng gabi.

Siya man ang nag-iisang tao na naglalaan ng oras at abala sa buong hardin, madalas siya ang bisitang dahilan ng pagkaabala ng mga puno’t halaman upang siya’y aliwin.

Sa batis niya nasilip ang sarili. Inilarawan siya ng tubig at inihayag nito ang puti niyang buhok. Nangiti siya, ang lahat ng ito ay hindi niya namalayan sa mahabang panahong pamamalagi – o sa pagkamangha sa hardin.

(Bahagi ng mga Kwentong naisulat ko na sa Mga Kwento sa Hardin)

Loading Zone

So, you’re here

Hi, kala ko hindi mo na ko papansinin

Pwede ba yun?

You look great, see? You look great even without me

Hahahaha so talagang kailangang simulan sa past?

Of course, theres no better way to start than to where we ended

Really? And you’re assuming that everything has ended?

Huh?

Just kidding. Kinabahan ka naman bigla.

Ikaw talaga

Mabait ba siya?

Sino?

Yung pinili mo over me

Nakamove on ka na nga, kaya  mo ng magpacute ulit e

Oo naman. Seriously yes

Sorry…                                                                                                                                                                      sorry…

Hahaha sabay pa tayo

Go ahead

Namiss kita, nagtext ako, actually nag email ako, tumawag pero talagang out of reach ka na.

Nakatulong naman yun. Yung pag detached ko

Thanks sa lahat, for understanding, sa pag attend sa kasal, and sorry talaga kung nasaktan ka. Napaka insensitive ko, sana hindi na lang kita ininvite sa wedding.

Sus, okay lang yun, syempre promise ko yun.

Kahit masakit sa’yo

I just want to save the friendship

So ako naman ang may utang.

Utang?

Ako ang mag aasikaso ng wedding mo di ba? So kelan ko mafufulfill yun?

Naku mukhang habambuhay ka may utang sa kin

Bakit, hindi ka na mag-aasawa?

Di ba, sa isang tao ka lang pwedeng ikasal

Huh?

Namumula ka. Joke yun. Wala pa kong planong mag-asawa. I’m enjoying my life.

Mukha nga. Naggoglow ka. Mukhang hindi ka naiistress

Clean living na ko. Walang alcohol, bawal ang yosi at puyat.

And gym?

Yup.

Thats why…. Ang dami mo ng utang sa inaanak mo

Oo nga e, bawi ako.

Uy wala pa syang college educational plan

Hahaha talagang ready ang sagot mo, mukhang alam mong darating ako at naniningil ka na

Hindi naman. Balita ko mayaman ka na.

Medyo, hahahaha think positive di ba

Yeah. Dalaw ka naman minsan sa house

Sure sige. Okay ba si Mike?

Yup, very hands on. Nakakainis lang minsan, by the book

Talaga, buti naman, atleast naaalagaan kayo

Yup, very caring. Family oriented talaga sila. Actually mabubuhay ang pamilya ko kahit wala ako.

Sobra ka naman, syempre ganyan sya because of you. Dapat lang na alagaan ka niya kung hindi masasaktan siya sa kin

Hehehe talagang bestfriend kita

Oo naman, hindi na magbabago yun

Sobrang blessed ako sa kanya at sa’yo

I am happy for you. I guess okay na rin na nangyari yun, mas nagmature ako. Mas nakilala ko sarili ko. Mas gumanda tingin ko sa mundo

Thats good. Sobrang namiss kita.

Pahug nga.

I miss you

Ikaw rin. Sobrang namiss kita.

So kelan ka nga mag-aasawa

Saka na, enjoy ba may asawa? Mukhang hindi ata bagay sa kin. Di ata ako family man

Paano mo naman malalaman kung hindi mo susubukan

Hahaha, hindi naman pwedeng pagpraktisan ang pag-aasawa

Hindi naman yun, I mean, mag girlfriend ka ulit

Hindi ako bagay dyan. Narealize ko na mas okay akong kaibigan. Parang mas nag eenjoy ako ngayon ng ganito.

Honestly, curious lang ako. San ka pumunta? San ka nagpahinga.

Wag na siguro. Para kung sakaling gusto kong magtago, hindi niyo ko mahahanap

Weird ka talaga

After that wedding, hindi ko alam ang gagawin ko, bigla akong nawalan ng focus. Parang nawala lahat, para akong bata na hindi ko alam kung saan ako magsisimula kaya yun, napadpad ako sa isang place na walang nakakaalam at walang nakakakilala sa’kin. Masarap pala yun. Maging mag-isa. Magsimula at bumuo ng pagkatao.

You tried to forget everything?

Yes. Even myself. Nag experiment ako

Anong result?

A new me.

Hindi na kita kukulitin. Kung anuman ang prosesong dinaanan mo, kung saan ka man pumunta nun, ang importante okay ka na. You had a successful lifelifting.

Thank you. Bonus na ‘to. I prayed that may God bring back my life, my focus, pero hindi lang yun ang ginawa niya, he gave you back to me, now were friends again.

Yeah, ganun ata talaga, we just need to wait.

After the healing.

So tara, lets join them, mukhang nagkakasiyahan na sila sa loob.

Soon To Rise

Kelan ka pa dumating?

Anong kelan ka pa dumating? ikaw ang kelan pa dumating, nagkita-kita na kami, hindi ka macontact

Nasa Pilipinas ako, ikaw, anong nagtulak sa’yo at nagbakasyon ka dito sa’tin. Hows US?

Ayun, itim na ang presidente, e dito ba?

Ayun hindi na lumaki ang presidente

Sobra ka naman, love your own

Utot mo. Hindi na rin.

Ang baho naman ng expression mo. Sino na ba papalit?

Okay, sabhin na lang nating hindi na napalitan ang presidente. Labanang black and pink ata dito

Black and pink? Ano yun, mala Obama and Hillary, sino?

Si Binay at si Bayani

Ay color coding pala ang election. Sino naman ang iboboto mo

Never pa kong bumoto.

Ganun, so wala kang karapatang magreklamo

Kelan naman ako nagreklamo?

Alam mo ang laki ng pinagbago mo, kami nga ‘tong nag abroad, lalong napamahal sa Pilipinas samantalang ikaw ‘tong dating aktibista, ngayon kinain ka na ng corporate world

Hindi naman sa kinain na ko, sabihin na nating hindi ko priority. Medyo nag-iba na ang mga bagay na vinavalue ko.

Okay, so ano na nga ang bago dito?

Kumakanta na si Gabby Concepcion

May career sa singing?

Nakutuban nya atang magkaka-crisis sa US so huminto sa real estate and now pursuing his singing career?

may market naman siya dito?

Hmmm bahagya. Si pokwang nga may album na

Uy, so improving naman pala ang Pinas, talagang hindi na tumitingin sa outside beauty

Character. I guess para magsurvive kailangan character ka dito. Kilala mo si Pokwang?

Oo naman, sikat naman ang TFC dun

Don’t tell me manonood ka rin sa ABS ng wowowee

Uy indi naman.Hindi ko na kailangan mag tour dun kahit kasama sa tour package ang wowowee. San ka nga pala nung weekend

Baguio

May flower festival daw a,

Panagbenga

Talaga, ganda ba?

Work related so hindi ako nakaikot. Hindi ko rin naenjoy

Sus naman, andun ka na e

sobrang traffic, naglakad nga lang kami. Punong-puno ng tao

E ano lang ginawa mo

Nagkulong sa kwarto at nanood ng tv. Nung medyo busy ang lahat saka ako bumaba at naghanap ng masisiksikan.

Nakita mo naman ang float parade?

Yup, yung likod nila. Nasa second floor kami. Nagbreakfast sa Venice para makadungaw, yun pala likod rin lang ni Kim Chiu at Gerald Anderson makikita namin. Pero actually maganda naman ang mga float. Very colorful

Yan ang  namimiss ko nung nasa Amerika ako.

Anong bago sa baguio?

Its different now, hindi na siya masyadong malamig, andaming tao, wala ka ng masiksikan.

How about shopping?

Syempre, nakabili ako  ng Giordano Pants, Bossini at isa pang pantalon for only P650

Check mo yung bulsa, minsan daw may dollar pa na kasama

Wala, nacheck ko na. Syempre sa paghahanap ng mga pants, bulsa agad ang dinudukot ko

Madalas ba meron?

Oo pero one time alam mo kung anong nakuha ko?

Ano?

Used condom!

Oh My God! Really?

Oo!

Kaya ayoko mamili sa Ukay. Feeling ko mumultuhin ako ng may-ari

Hindi naman siguro. Takot niya lang magawi sa Pilipinas.

Ano ng bago sa’yo?

Nothing much. Happy naman

Mukha nga. Medyo tumaba ka, nagkalaman unlike before.

Nagmukha na bang tao?

Actually.

Ikaw, bakit ka umuwi?

I’m getting married

What?

Hehehe nagulat ka no?

Hindi nga

Yup. Look at my ring

Ganda ah, mukhang mahal yan

Yeah, nakapatid ng mayaman

Amerikano?

Nope, Pinoy businessman. Nameet ko sa dun

Tignan mo nga naman no, umalis ka ng bansa and yet pinoy pa rin nag makakatagpo mo, Mamimeet ba namin siya?

Nameet na nila, ikaw kasi wala ka.

That’s why,

What?

You look happy

And contented. Ganun pala yun, yung mga gusto ko dati, unti-unti napapalitan. Nagbabago,

Like?

Dati gusto ko,  gwapo, mayaman, matalino, maraming sasakyan, yun bang maiikot ko ang  mundo

Hahaha, naalala ko yan. Panay nga ang drawing mo sa notebook mo ng castle. Ng gown na isusuot mo. Pati detalye ng kasal, mula sa bulaklak, reception, number of guests, noon pa nakaplano na.

Actually, simple wedding lang but still andun pa rin naman yung mga ilan sa gusto ko. Like lahat ng guest nakajeans dapat, white and pink flowers,

So ano ang nagbago?

Yung choice sa guy

O, bakit naman

He’s cute pero hindi yung tall dark and handsome.

Kung happy ka naman e

Yup, I am.

Excited?

Ngayon busy pa sa preparation. Ninanamnam ko pa. actually mas busy pa ko sa mga errands after ng wedding. Yung bahay na titirhan, gaano karaming rooms, kung kukuha kami ng yaya

Talagang til now, organize na organize ka.

Kailangan. Ikaw ba?

Kung organize na ko? Free spirit pa rin. Buhay binata.

Pag lalaki ata talaga hindi napepressure ano.

Wala naman sa gender yan. Wag ka lang mapressure.

Or baka naman iba na gusto mo? Don’t tell me ibang putahe na tinitikman mo

Hahaha, mala bebe?

Sinong bebe?

Dun ka nahuli, si Rustom aka bebe gandanghari

Bebe Gandanghari? Ay, yun pala yun. Hindi ako makarelate sa kwentuhan the other day. So nagchange na siya ng preference

Finally hehehe

So sino ka na

Loko! Bakit yun ba pinag uusapan nyo nung wala ako.

O well, ganun talaga, wala ka so ikaw ang topic.

Im happy and contented, tulad mo. It doesn’t mean rin na pag single ka ngayon e bading ka na.

Of course joke lang yun, ano ba, Luna.

Luna?

Hahaha binigyan ka na kasi nila ng nickname. Ikaw daw si Luna.

Bakit daw Luna

Luna Gandanggabi

Gago.

Hehehe ngayon ko lang naintindihan kung bakit Luna Gandang gabi tawag syo, dahil pala yun kay Bebe Gandang hari.

E bakit daw Luna?

Night person ka kasi. Till now pala

Yup, kaya nga hirap ako sa work. Buti pa dati na freelance ako, hindi pressured pumasok ng maaga.

Kinasal na pala si Tess

Ha?

Umattend ka pa nga daw

Yup.

Galing mo, nakaya mo.

Of course. Best friend ko yun

Balita ko pinasakit mo ulo ng barkada ng bigla kang mawala at maghybernate ng 2 years. So pano ka nagcope up

Unbelievable. Actually hindi ko rin alam. Hindi ko na nga naaalala yun.

Sorry ha, nacurious lang.

Oo nga, 5 years na rin pala yun.

Time flies. love mo pa rin ba siya

Hindi na

Ha? Ang bilis ng sagot ah

Ibig kong sabihin, wala na yung ganung feelings, nagbago na talaga. Nawawala rin pala yun.

Kahit makita mo siya ngayon?

oo.

hindi ka maiilang?

Hindi na, im sure happy siya and happy rin ako. Wala na nga akong balita sa kanya.

Okay. I’m meeting them actually, second batch. Tomorrow sa Greenbelt.

Sino?

Yung orgmates ko nung college. Darating si Mike, isasama nya ata si Tess. Open invitation. Kung gusto mong makiupdate sama ka. Kung at ease ka na.

Sure. Sige. Punta ako.

Yes! Thanks.

Don’t worry. Nakapagmove on na tayo lahat. Matagal na rin yun. Our friendships deserve another chance.

Eto na ata ang pinakamaaga and I guess best gift sa wedding ko.

Cool. So wala na akong gift sa’yo ha, naadvance ko na.

Ay naku, kuripot ka pa rin.

hahaha

No U Turn

San ka galing?
Kila Melis, she said you never visited her since our fight, kailangan ba talagang madamay ang mga friends natin?

Wala naman akong business sa kanya

Naks, business, corporate pa rin ah. Pwede mo naman siyang dalawin, for old time’s  sake.

Iba na e. I don’t have anything against her naman,

Yun naman pala

Pero hindi niya ko gusto.

Anong hindi?

Wag na nating lokohin ang isa’t-isa, your friends dont like me and thats fine with me. Tumagal naman tayo ng apat na taon di ba

Yun nga e, tumagal tayo ng 4 years and yet hindi mo  masalkyan mga barkada ko

Loving you doesn’t mean loving them. I don’t need to like them… I mean noon, nung tayo pa. … how are you, kamusta ka na?

Hahaha hindi ka pa rin nagbabago, ang bilis mo pa ring magbago ng topic pag natetense ka.

Hindi ako natetense.

Thats why namumula ang tenga mo, sumisinghot ka sa kaliwang ilong at nanginginig ang labi mo, apat na taon yun, imposibleng hindi kita makilala.

Yeah, baka lang kasi nailang ka

Saan sa loving you doesn’t mean loving them? Sa word na loving you, e minahal mo naman talaga ako di ba

Assurance ba yan? I mean unanswered doubts

Gosh, wala akonghang ups, okay  ako. Mere phrase yun. No meaning at all.

Okay. Baka lang kasi sensitive ka sa topic

Of course not. Okay na yun,

So are you happy

Define happiness

Just answer it from your own definition

sa family yes, friends – yes, career – a bit,

and…?

Lovelife?

Yeah

I’m single,

How come?

Hahaha, because I’m single. I’d like to be out of relationship, I miss this, the fresh air, the the freedom, im savoring this independence…

Did I in anyway pressure you?

It’s not about you. It’s my choice.

What happened?

Anong what happened?

Just answer me.

Mr. just answer me, ikaw ba ay may planong maging game show host at until now, yan pa rin ang favorite lines mo…

You know me, I don’t need to explain my side, napag-usapan na natin yan

Look, if it is about you, laging closed na ang topic. Laging dead end. Laging understand you. Pag ako, I need to explain, I need to defend my point.

Wala sa kin yun, alam mo naman na I need answers

Hindi ko alam kung poor comprehension yan or kayabangan, self-righteous ka ata talaga, you think you’re always right and that made me feel less.

I am sorry

Again?

I am sorry

Wow that’s new. You never said that before

I am sorry.

I am okay. I’ve already moved on.

Sa palagay mo ba pwede pang maging tayo?

This day is a surprise. You’re a surprise, ano bang meron  ngayon?

Namiss kita. Narealize ko na namiss kita.

Since?

Ngayon, nung nakita kita. Parang naexcite ako na… hindi ko alam

Namiss din kita. And i am happy seeing changes from you.

So is there a chance to…

No.

Oh… okay

Wag na, wag na kasi. Magkaibigan na lang tayo. Magkaibigan na tayo. Ganun na lang. ayoko ng magkasakitan tayo.

I am very sure that I love you.

Its not enough, hindi ganun kadali yun. Now that I found my self, now that I already gathered all the broken pieces, now that I’m whole again, I started to love myself,  more than you love me or more than anybody can love me.

I am really, really sorry for making you feel that, believe me, I didn’t mean to hurt you.

Again it’s okay. I allowed it and this time I don’t think I will allow it.

Trust me.

Its not easy. Let’s be friends. That’s all I can give.

But I can’t be true to myself, alam ko na pag tinanggap ko ang friendship mo,  I will still be longing for you…

Then I am sorry. Thanks for the tea, I guess I need to go.

.

No Overspeeding

(sa mga naghahanap ng karugtong ng Don’t Drink and Drive, narito ang kasunod. Patnubay ng Magulang ay Kailangan)

Hey how are you? Hows your date?

Date?

Yep, your valentines date?

Hmmm didn’t I tell you that I am suffering from selective amnesia?

You mean?

I choose what to forget.

Okay so forgetable pala ang officemate turned model soon a star mong dinate?

Sino yun?

Wow consistent, hehehe seriously, anong nangyari

Ang sarap ng cake, sa becky’s ba’to?

Akin na nga yan,

ang damot,

Kwento ka muna

Okay okay

Anong nangyari?

Wala akong magandang ikukwento dahil walang nangyari!

Ah okay, so ikaw pa rin yan… the virginal friend of ours.

Come to think of it, wala akong dapat panghinayangan, he’s not worth my 29 year old virgin forest

Oh my God! Pwede mo namang itrim, asiwa naman kung totoong forest na yan

Loko.

Seriously…?

Okay so nagdate kami. Alam mo baduy ako pero mas baduy siya.

As in baduy nga yun, imagine coming from a self-confessed jologs na nakarecognize ng kabaduyan!

I hate you! Kasi nga ang baduy nya. As in ayokong maalala.

Tell me details.

Remember nung nakita mo ako, nagchange oufit ako nun. As in nag dress ako for the night.

And?

Dumating siya ng nakamotor.

Oh e di ang macho di ba?

E hindi naman niya sinabi na ganun ang wheels niya. And pinagtitinginan kami. Ganda ng suot ko tapos nakamaong at black sando siya. Pamacho as in!

E baka sumideline, callboy pala, galing bar.

I hate his look.

Tapos san ka niya dinala.

Sa robinson!

Robinson?

Robinson Ermita!

Bukas pa ba robinson nun?

Hinabol pa namin dahil manonood daw kami ng movie.

At ano pinanood nyo?

Australia.

Okay so English ha?

Yun nga e, English, seryoso naman kung bakit tumatawa, konting bagay tawa ng tawa. At ang pangit ng tawa, parang baboy.

Uy sobra na yan. Sa tono mo, galit ka, as in galit ka.

Ang lala, ayokong maalala, as in nakakahiya.

At ano nangyari sa sinehan?

Wala, nag-ubos kami ng pop corn, buttered pa, so nanlalagkit ang mga daliri namin sa butter pagkatapos rinig na rinig ko na sinusubo nya ang kamay at pinapapak or should I say hinihimod ang butter sa daliri niya, hindi ba kababuyan yun?

Hindi naman, mas baboy siguro kung daliri mo ang hinimod niya di ba?

Eeewww!

And then

Sinimot ang softdrinks, hindi nakuntento, ang ingay. Alam mo yun, yung hinihigop kahit naghihingalo na ang straw dahil walang masipsip, parang lata na walang laman, tapos kada limang minuto habit na ata na higupin ang straw e wala na nga

And?

And tinanggal ang takip at nginata ang yellow, nakapanginginig laman ang kababuyan

So may career din sa fear factor ang boyfriend mo?

Hindi ko siya boyfriend,

Ah ok, so nagbaback out ang president ng fan club slash future girlfriend?

Hindi ko sinabi yun, at akalain mo ba namang hawakan niya ang mukha ko

O e ang sweet naman pala, with matching hawak sa face mo

Sweet ba yun? E ramdam ko ang lagkit ng daliri, lekat!

So walang nangyari sa sinehan? Hindi nag attempt?

Nang akbay, nilayo ko nga agad,

Bakit maligkit ang kilikili

Hindi magalas! nakatawas!

What?

Oo, sobrang third world!

Kamalasan ang tawag dun

At ang pabango ha, huling naamoy ko yun sa lolo ko, amoy brute

Meron pa ba nun ngayon?

Meron, siya, yun ang amoy

Baka naman latest brute

Hindi amoy alcohol!

Baka naman hindi brute, baka yung ginagamit sa barberya

Parang ganun.

So pagkatapos? Nagyaya ba? Somewhere?

Gago siya, hindi ako pumayag, una nag dinner kami. Nagulat nga ako, akalain mong nagugutom pa e sinimot niya nga  ang bucket popcorn and large drinks tapos nagyaya pang magdinner.

Saan naman kayo nagdinner?

Sa Fridays

Not bad.

As in bad kamo.

Bakit na naman,

Paglabas pa lang ng sinehan hanggang sa pagbaba sa Fridays nakangiti, parang may hangin sa utak

E bakit nakangiti

Feeling ata artista, feeling sikat. Lahat tinatanguan, lahat nginingitian.

Ay baka pinapansin nga siya ng tao, malay mo nakikilala na siya o feel niya na yun na ang kanyang latest movie

Pinapansin siya malamang sa suot niya

Baka maganda naman ang katawan

Kahit maganda ang katawan niya, sobrang OA pa rin. Hindi mo maintindihan kung punk, emo o probinsiyanong addict sa mga pelikula ni Jorge Estregan. Kamukha naman ni Dick Israel.

Napakaharsh mo naman.

Kulang pa yun. Wala akong adjective na magamit para sa kanya.

So hindi pala match ang astrology nyo, hindi pwedeng magtagpo ang mga planeta nyo

Oo, at maulit pa minsan yun, magkakatotoo ang bigbang theory.

Hindi man lang siya bumawi sa Fridays?

Umorder lang siya ng steak at glass

Glass of water?

Hindi, glass as in 2 glasses. Then dumukot siya sa small bag niya ng 2 energy drink at yun ang pinainom niya sa akin with matching tingin sa mga tao doon, nginingitian niya at tinataas ang drink na parang wine.

Ganun siya kasikat?

Hindi ganun siya kajologs!

Shit, di ko ata kinaya yun?

So anong pinag-usapan niyo?

Wala, puro siya, kwento siya ng buhay niya, ng mga tapings nila, ng mga artistang lalaki na hinahangaan niya. Na nakakasama niya sa gym si Piolo, si Jomari, si Zanjoe at kung sinu-sino pa. Na minsan daw nakainuman niya na si Ronnie Rickets, na nag exchange number na sila ni Joel Lamangan, basta lahat tungkol sa showbiz.

You’ll get used to it I’m sure, dapat supportive ka sa career niya di ba?

Wala akong planong maging stage mother at wala akong planong magkaroon ng boyfriend na so baduy gaya niya.

Then kick him out of your life

Just like what I did

How?

Iniwan ko siya, tinitext ko ang sarili ko at sabi ko sa kanya may emergency ako.

So hinatid ka?

Hindi… dahil may taping daw siya.

Okay na rin yun.

Exactly, wala rin akong planong umangkas ulit sa motor niya.

So paano ka umuwi

Naglakad ako at naghanap ng taxi, nakakahiya nga e

Bakit

Humagulgol ako ng iyak sa taxi

Bakit naman

Napahiya ako e. hiyang -hiya ako

Siya ang nakakahiya hindi ikaw

Basta naramdaman ko na napahiya ako

Kanino?

Sa sarili ko, sa pagmamadali, sa pag-aakalang this is it.

Okay?

Hindi naman ako dating ganito, secured ako at walang pakiaalam, hindi ko alam kung bakit ako napepressure

Sorry

For?

Maybe we’re part of it, baka masyado kang napressure sa pang-iinis namin.

Bakit kasi kayo okay. Sila okay. May mga lovelife, may sexlife, parang ang dali-dali sa inyo. Kila Tess, even kay Rachelle. Pero bakit sa’kin ang ilap ng love, ng boys.

If you’re okay then stay as you are. Wag kang mapressure.  Walang dahilan para magmadali.  At the end of the day, ikaw pa rin ang magjujudge kung masaya ka. Hindi naman sila magseset ng standard ng happinees mo di ba? Ikaw nagset ng standard mo, ng happiness mo.

Exactly. Kaya nga from now on, okay lang come what may. Hindi ako maghahanap. Minsan nga kasi, kakamadali lalong pumapalpak.

Good.

Kung dumating e di okay kung hindi, I’ll wait

Better

Pero paano kung 35 na ko wala pa rin?

Then saka ka magdecide ulit. Ang importante kung ano ang nagpapasaya sayo ngayon.

Ang wish ko lang naman magkaroon ng anak

E di magpaanak ka

Pwede ba yun?

Hindi ko sinasuggest pero may mga ganun,

Pwede sa yo?

Adik

Hindi nga, i mean anak lang, no malice

Nahawa ka na ata sa hangin sa utak ng boyfriend mong jologs e

Mukha namang okay ang genes mo, matalino ka, may itsura ka naman, mayaman ka pa, so pwede mong suportahan ang baby ko  pag walang-wala na ako di ba?

Ano ako baboy?

Hindi, seryoso ako

Hindi ako open sa ganung idea.

Try mo kaya, walang pressure

tantanan mo ko, wag mong ipasa sa kin ang sumpa mo

Sobra ka naman, para anak lang

Kung magsalita ka parang pera lang ang hinihingi mo sa akin ah

O sige, penge na lang ng pera

So wala akong choice di ba?

Seryoso, panget ba ko?

Huh?

Sagutin mo tanong ko?

Nope of course not, magkaiba naman ang pangit sa baduy di ba?

So pag hindi na ko baduy, pwedeng maging tayo?

Hep hep hep, kanina anak lang ang inihingi mo ngayon gusto mo maging tayo.

E kasi kung makatanggi ka parang ang pangit ko

Hindi naman sa ganun, tropa di ba? Bawal yun

Hindi rin naman kita gusto, baka isipin mo type kita. Gusto ko lang malaman kung anong problema.

Actually walang problema. Sabi mo nga napepressure ka lang.

Gusto ko kong maniwala na maganda ako and I really think I am

You are

Hindi lang siguro narerecognize ang beauty ko

Actually baka may nakakarecognize naman, nagkakataon lang na taken sila or naiinsecure sila. Mag make over ka kaya, I mean it in a positive way. Mag update ka lang sa looks mo, masyado ka kasing hmmm conservative.

So papabastos ako?

Hindi naman, yung may konting arte, may .. basta

Parang si Rachelle?

And stop comparing yourself kay Rachelle

Hindi kaya

Napapansin ko lagi siya ang standard mo.

Nababanggit ko lang, maganda kasi siya and maraming boys

Yup pero iba siya, alam mo yan. masyadong madali sa kanya ang lahat. Like mga casuals, mga encounters and i don’t think gusto mo yun

Nope, hindi ako ganun.

Yeah, kasi nga magkaiba kayo. Sabihin na nating she dresses like that for a reason?

For hook ups?

Hmmm siguro. And yung conversation mo ha, medyo magbasa-basa ka, lumabas ka sa cerebral topic. Huwag laging science, not religion, yung normal topic, yung hindi kailangang mag-isip.

Mahirap ata yun,

Masasanay ka rin. Baka kasi nabobore ang mga dinidate mo sa topic mo. Kilala kita, pag nakipag usap ka, enjoy na enjoy ka sa mga theories.

Okay so hindi na lang ako magsasalita.

Wag naman.

Ikaw, sinong dinidate mo ngayon?

Hmmm wala

As in? bakit ano bang status mo ngayon?

Single.

Since

Years na ata.

And okay lang sa’yo

What do you mean

Na single?

Oo naman,

Pero 28 ka na hindi ka ba napepressure

Nope, not at all.

No plans?

Meron actually, ayoko lang maghanap

Lalaki ka so dapat naghahanap ka.

Hindi naman ganun yun, I mean kung may masalubong ako at nagustuhan ko then liligawan ko pero yung hahanapin, hindi na muna.

Okay so ilagay mo na lang sa Friendster shout mo na you are single and looking

Di na kailangan. Minsan kasi hindi nagtatagal yung may effort,mas okay pa yung by chance or by accident

Kaso naman pag chance parang once lang, talagang dapat dilat ka para mapansin mong eto na pala yun.

Basta ako open for relationship pero hindi ako maghahanap, I’m sure darating yun

Okay sige ganito na lang, ako maghahanap para sa’yo.

Bakit sa’kin nauwi to, ikaw ang naghahanap so wag ako ang ipressure mo

E di ako na lang ang ihanap mo

Wala akong talent sa pagmamatch

Subukan mo, wala ka bang kafriendster o kaopisina diyan na pwede

Ano ba hinahanap mo?

Syempre una single walang sabit, ayoko ng may anak

Okay

Then may trabaho, kahit hindi mayamang mayaman basta may trabaho, and yung hindi nakatira sa parents, may sariling pad

Okay naiintindihan ko yung economic status na hinahanap mo

Then matalino

Like?

Marunong maghandle ng conversation

And?

May itsura, hindi naman kapangitan, tsaka maganda katawan

Hmmm alam mo common yang hinahanap mo parang alam ko kung nasan sila

Really? San sila nagtatago? San sila masasaturate?

Sa gym.

So mag gigym ako?

Yup pero ingat ka

Ingat saan?

Basta,

Bakit nga

Kasi yung lalaking may itsura, maganda katawan, matalino at magaling magsalita, may sinasabi sa buhay na nagpupunta sa gym, karamihan sa kanila – bading!

Ganun?

Yup.

Sobra ka naman

Basta warning lang.

So mga future bebe gandang hari ito?

Pwede,

ay parang wa ko type mag ala Carmina, hanap na lang ako ng Zoren.

Good luck.

Okay sige salamat sa payo, consider ka yan

Alin?

na magmake over.

Okay balitaan mo ako

Yup, magugulat ka and you will like me.

Hehehe dream on.

Dead End, Take Detour,

Sabihin mo nga sa’kin, maysakit ka ba?

Huh?

Mamamatay ka na ba?

Okay ka lang

Kaibigan mo ko, c’mmon, you can trust me.

Anong ibig mong sabihin?

You’re dying, right?

Actually sa mga sinasabi mo, you’re killing me,

Sa’tin-sa’tin lang

Mukha ba kong mamatay? Seryoso ka ba?

Alam mo kasi, honestly, I have this feeling that you’re hiding something

And you’re thinking that I’m dying and hiding it to you?

Yes

Bullshit! Tigilan mo na ang pagrarugby.

C’mon!

Anong common, gusto mo na ba talaga akong mamatay?

Weird e, lately naoobserve ko that you’re cleaning your room

Cleaning my room? Masama na bang maglinis ng kwarto?

And not only that, you’re giving away your old clothes, you’re very active sa socio-civic activity and you love talking about life, about goodness of God, death and other topics… nagpapakaprofound ka.

Hahahaha, talagang binabantayan mo pala ako or pinag-uusapan nyo ko?

Recently yes. Naninibago sila syo.

Sila?

Yup the whole tropa.

Ano sabi nila?

Na weird ka daw, iba kinikilos mo, iba trip mo.

I guess sign of aging.

Pare magkakasing edad lang tayo.

Sabihin na nating midlife crisis.

Midlife crisis? E wala pa tayong trenta!

Oo nga pero ganun e. iba pakiramdam ko. Basta pagtuntong ko ng bente otso nag-iba, para akong tumanda.

Pre-memory gold lang at athracin.

Seryoso ako.

Weird ka rin, late bloomer ka na nga, nag eearly retirement ka naman agad. Enjoy life dude, wag mong seryosohin.

Naiisip mo ba kung nafulfill mo na ang buhay mo?

Hmmm

Yun bang masaya ka, o kung mamamatay ka ngayon, okay lang kasi nagawa mo na ang gusto mo.

Hindi ko iniisip yan.

Then isipin mo.

Kaya ka siguro nagkakaganyan kasi ang daming bagay na hindi mo naman dapat iniisip. Look halos 90% ng fear natin hindi nagkakatotoo.

Hindi naman ‘to fear, thinking ahead, sagutin mo ngayon… paano kung bigla kang mamamatay or sabihin na nating nalaman mo na bukas mamamatay ka na, anong gagawin mo?

Do I have enough time?

Exactly! Kung hindi natin iisipin yun, paano kung mawalan ng time? Kung late na?

Oh well, lahat naman tayo uuwi dun.

That’s not the point, alam natin yun, pero paano nga kung malapit na siyang mangyari?

Change the topic

No, answer me. Anong gagawin mo kung pag bumukas ang pinto na yan e si kamatayan ang papasok. O kung managinip ka at hindi ka na magising?

Bakit ka ba nagkakaganyan?

I want to enjoy life.

Paano mo maeenjoy kung yan ang iniisip mo?

Motivation I guess. I will enjoy life to the fullest since this is the only thing I have. I only have now, I’m not sure if there’s tomorrow, we only have now.

Anong gusto mong gawin?

Marami.

Right now, what do you want to do? Ibalik natin ang tanong mo, kung bumukas ang pinto at kukunin ka na ni kamatayan, anong gagawin mo?

Tell them that I love them.

Who?

You guys. I love you.

Okay.

Serious pare. Hindi niyo alam kung gaano ako kaswerte at kasaya sa inyo.

Ayos lang yun. Kami rin.

You’re my bestfriend man. Hindi ko man madalas masabi, infact madalas ang babaw natin, kulitan, asaran, ubusang oras, inuman hanggang sa maging wasted, ang maganda dun alam mo kung ano? Magkakasama tayo palagi – sinasamahan nyo akong maging wasted, maglabas ng sama ng loob.

Syempre, damay-damay lang yan. Kung sakali, knock on wood, kung sakaling mameet mo si God, ikaw ng bahala, lawyer ka namin ha?

And another thing, paano kung wala pa lang life after death?

Hindi ko maisip.

Kung wala nga?

I don’t think so.

Isipin mo, ngayon lang

Kung wala e di wala.

Ganun na lang yun? After all ng ginawa natin? Walang life after death?

Then don’t think na wala,

E there’s possibility dude, 50-50 yan. Siguro meron, siguro wala. Walang lamang.

I guess yun talaga, kung wala e di wala. Wala naman akong magiging reaction since wala na ako nun.

That’s weird. Life is weird.

No actually life is beautiful. Personally ang tingin ko, life is so short, there’s more out there. Mas mahaba,mas matagal. Tingin ko nga barracks to. Para tayong mga soldier na nasa isang school. Kailangang makagraduate. Para ‘tong OJT experience.

Anong course?

Life.

Okay, so what’s so special about life here?

There are challenges. The rule is that they will give us brain to think, heart to feel and do the task

Ganun lang?

May challenge dun, nakaconfine tayo sa isang katawan. Material being tayo dito. Limitado. Hindi ka pwedeng lumipad, mapunta sa gusto mo, magmagic, lahat ng kailangan mo, mangaggaling sa isip mo, bubuuin mo. Idea lang plus nature.

Nice, im listening, ituloy mo…

That’s life. A well-designed curriculum. Then there’s heart. There’s emotion. Pwede siyang spice, pampalasa. Nakatutulong yun sa judgement. I guess andun ang clues.

Clues?

Sa puzzle. The brain will solve the puzzle and the clues are inside the heart.

Ang galing. That’s cool.

So kelan ang graduation? Bakit may namamatay agad?

Wala naman sa lifespan. Wala sa tagal, iba-ibang role. May maikli may mahaba pero lahat may contribution.

And the kids? Are they part of schooling? Students din ba sila?

Medyo technical ang tingin ko dyan pre.

Shoot

If before age of reason sya namatay, then part sya ng challenge sa iniwan niya like family, pero kung he reaches the age of reason, start na ng journey niya as a player.

Wow. At kelan ang age of reason?

Depende yun sa kanya. Walang exact age pero usually eto yung nakakapgdecide na siya, conscious na siya sa tama at mali.

Swerte naman nila kesa sa mga tumanda

Hindi rin, wala ka namang itatapon sa buhay natin, maikli o mahaba, maganda ang buhay. Mas natututo ka habang tumatagal.

Oo nga pero kung maganda ang nasa kabilang buhay, swerte nung ang agang namatay, nakauwi agad.

I guess maswerte rin yung tumanda, mas mahabang exposure dito, ganun din naman yun, pag namatay sya, dun din siya uuwi – lifetime na yun. So isipin mo na lang na nakapagbakasyun ka ng mahaba-haba dito. Mahaba-habang experience.

Eto ba yung sinasabi nila na life is the childhood of eternity?

Baka nga infant stage lang.

I enjoyed talking to you.

Thank you

Seriously, pwede pala tayong mag-usap ng ganito kahit walang beer?

Mas masarap din na meron?

Tara, inum tayo!

Tawagan natin sila, dito na lang tayo, ayoko ko ng lumabas.

Kaya ka tumatanda e, you need fresh air, tara qc tayo.

Fresh air tapos qc

Wag ng maraming satsat, let’s go.

Okay, okay.

O dalhin mo karsonsilyo mo ha baka mahamugan ka

Gago.

Don’t Drink and Drive

(may temang hindi angkop sa mga bata, patnubay ng magulang ay kailangan.)

Uy, aattend ka sa lovapalooza?

Hindi ah, hindi kami dun pupunta, bakit mo naman nasabi

Pulang-pula ka kasi.

Ah maganda ba?

Hmmm infairness ang baduy.

Anong baduy? Mahal ‘to

Yun nga ang masakit pala dun, mahal na baduy pa.

Walang mahal na baduy!

E anong tawag mo dyan sa suot mo?

Class, statement.

Ay hindi ka si Boy Abunda, Lolit Solis pwede pa. Actually yun ang statement nya – baduy. Hindi dahil valentine’s e magpupula ka, tingnan mo nga itsura mo, para kang the official mascot ng Department of Health. In fact mukha kang walking puso ng saging. Dapat dyan sa July mo isuot – Nutrition Month.

why not tapos may hawak akong plakard na may nakasulat na  Kumain ng ginataang puso ng saging!

hindi, siguro mas bagay kung ang nakasulat ay Kumakain ng Saging!

Sobra ka na, ang sakit mo namang magsalita, kala mo naman ang galing mong pumorma.

Hindi man ako pumuporma, alam ko naman kung masakit sa mata ang nakikita ko.

E anong gagawin ko?

Bawasan mo. Magpalit ka ng ibang color. Pula na blouse mo, pula pa skirt mo, pati shoes, bag, belt and earings. Sobra na yan! Try mo ka yang magdagdag ng lipstick na pula at eye shadow na pula.

Okay, okay magpapalit ako.

Bakit ka ba ganyan ka-OA manamit ngayon? Bakit bigla kang naging interesado sa valentines day?

May date kasi ako.

Really?

Yup!

Sino si B1 o si B2? The walking bananas? Magpaparticipate din sila sa DOH- initiative valentines party?

Gago! Seryoso ako. Kinakabahan nga ako e.

E sino naman yang idedate mo.

Former officemate turned actor?

Artista?

Hindi pa, pa extra-extra pa lang.

Ah okay, so mag-aartista?

Malapit na. In fact sabi ng manager nya ay magready na daw siya dahil may nakausap itong insider ng pinoy big brother, isasama daw sya sa list para may exposure.

So talagang kinacareer nya?

Stepping stone daw, mas madali yun.

Ok goodluck. So gwapo tong pinag-uusapan natin?

Naging gwapo na lang. Dati naman hindi siya pinag-uusapan sa office. Tapos napansin naming lumaki na ang katawan. Actually commercial model siya ng isa sa mga energy drink. Hindi lang napansin.

Anong role nya dun?

Kargador.

What?!

Oo, kargador. Pero siya yung bida. Ganun ang itsura nya.

I see, may itsura naman pala – kargador!

Ang yabang naman.

Wala naman akong sinasabi a. Actually okay naman yun, malamang malaki market nya. Aba pinoy big brother din yun, kahilera ng mga soap opera, pang primetime. sino ba nanonood ng mga soap opera; e di ba mga inday ng tahanan, character ng palengke at mga countryside?

Kagwapuhan ka?

Hindi, pero hindi ako celebrity in the making o actor wanna be.

Mahirap lang yun pero nagsumikap para sa mga kapatid nya. Hiwalay kasi parents nya tapos nagkasakit mom nya.

Mananalo siya sa PBB! Ang drama ng buhay!

I know him, mananalo siya hindi dahil sa awa kundi i’m sure sa mga challenges dun. Determined siya!

So president ka ng fan club?

Hindi! future girlfriend!

Proud girlfriend! Si many pacquiao ba tong pinag uusapan natin

Ewan ko sa’yo.

Uy, ingat ka dyan. Yung mga ganyan, pabling yan. Baka paiyakin ka nyan.

Thanks pero mabait siya.

Para namang kilalang-kilala mo na siya e di ba sabi mo nga, hindi siya dating pinapansin.

Hindi kasi siya kagwapuhan noon.

Paano kung bigla kang dalhin mamaya somewhere

Ay ibang usapan yun, kaya nga iced tea lang ang iinumin ko sa mga date para lagi akong conscious

At kinoconsider mo ngang baka dalhin ka somewhere

Oo naman, mahirap na. Lalaki pa rin yun.

Bakit hindi mo ba namimiss? Ilang years ka na bang celebate?

Since birth kaya.

Uy nagpalit na tayo ng topic,

Huh?

Sabi ko ilang taon ka ng celebate, hindi ko tinatanong yung kabaduyan mo.

Gago! Virgin to’ uy.

Nyak, ilang taon ka na?

29.

Okay, alam mo ba na sumasara yan pagsapit ng 30.

Umayos ka nga.

Hindi ka furniture. Wag kang papaluma. Ang furniture tumataas ang value pag lumuluma, e ang iyo, hindi. Bakit ka nagpapaka antique.

Because I believe in the sanctity of marriage. That love can wait

So contestant number 69, what is the role of your parents in this contest?

My parents? The role of my parents? Oh, they love to roll!

Very well said, unfortunately this is a not Gay Contest.  Sali ka kaya Ms. Fitrum? Wala kasing consolation prize dito, atleast dun may iuuwi kang gift pack from fitrum, boy bawang, athracin at may exposure ka pa sa wowowee.

Hehehehe why not

Pero seryoso ako. Baka bumaba ang market mo, alam mo yun, ang dami mo ng varicous veins, lawlaw na ang laman mo sa braso, may guhit ka na sa noo at puti na ang buhok mo tapos virgin ka pa?

Atleast konti lang kaming ganun. At hello, iniinsulto mo ba ako? Mapipikon na ba ako?

‘wag muna, hindi pa ako tapos. Alam mo kasi kahit sa kulto hindi na requirement ang virgin. So hindi ka na rin maiaalay.

Kahit anong sabihin mo. Im proud dahil virgin  pa rin ako. Iba pa rin yung nakapaghintay ka ng kasal, na madidiscover mo ang lahat after ng marriage. Na para kang may gift to unwrap sa husband mo.

Ah ok. So lagyan mo ng ribbon sa kasal mo ha para exciting.

Talaga! Edible ribbon!

Yan ba? Yan ba ang virgin!?

Bakit masama bang maging theoretical. Ano naman akala mo pag virgin wala ng alam?

Yan lang ang virgin pero utak mo hindi.

Bakit mapepenetrate ba utak ko.

Iba ka! Isa kang Woman of contradictions. Paano mo ginagawa yan. Hindi ka ba nalilito?

Ako pa! Expose naman ako kaya nga hindi ako naloloko di ba? Virgin since birth pero hindi NBSB

NBSB = you mean No boyfriend since birth?

Exactly may iba pa ba?

Oo

What?

Naging Baduy Since Birth

Move on!

Balitaan mo ako sa result ng date nyo ha.

Sure. Wish me luck.

Sige magkukulong ako sa kwarto mamaya.

At bakit

Not my night. Dahil magtatagpo ang poverty planet at conservative planet, then dadaan ang maraming comets and there’s love. Hanggang sa isisilang ang anak ng dyablo! Karukhaan at kaguluhan -  chaos! Lalala ang kabaduyan sa planet earth!

Sige at magnovena ka ng hindi ka karmahin sa sama ng ugali mo.

Peace tayo hehehe. Seriously, enjoy the night.

I will. Mwah!

On-Going Construction

Hey what’s up? Its your birthday, i mean, it’s your day.

Hmmm, weird ‘to pero meron akong gustong sabihin sa’yo.

Hindi mo man ako sagutin o kausapin, i’m sure nakikinig ka. Dun ka magaling, i know that.

Kanina, may lumapit sa kin, kung gusto ko daw umorder ng kahit ano, something to give on your day,

nginitian ko lang.

Para kanino, wala akong maisip bigyan. Para saan nga ba ang chocolate, flowers, teddy bears, cards or cakes. Hindi nun kayang tumbasan ang value mo.

Niresearch ko kanina, sabi around 70 times ka daw nag papump in a minute, thats 4200 beats in an hour, 100, 800 in a day, 36,792,000 in a year. Grabe! Ganun ka mag function. Sipag mo!

Kaya siguro ganun ka rin kalakas. Kayang -kaya mong harapin ang problema, ang sakit, heartaches!

Minsan kasi, sobrang sipag ko rin… sobrang sipag kong magmahal – syensya na ha, madali ako mafall. Kaya naman ikaw, kayod ng kayod. Alam ko nagrereklamo ka na, pasyensya na ha, kahit alam kong nagrereklamo ka na, heto pa rin ako, nakakaadik kasing magmahal. Hinahanap-hanap, iba kasi e.

Hindi ka kasi nagsasalita. Hindi ko alam kung pag bumibilis ka, ibig sabihin ba nun, ayaw mo, kinakabahan ko o kinikilig ka.

Minsan pasong-paso ka na. Alam ko yun, umiinit ka na parang may kirot, mahapdi. Uy, wag kang mag ooverheat ha. Carry lang.

Sana kasi madaling malaman kung sino ba ang tama, hindi kung sino ang gusto mo.

Alam mo ba? minsan gusto kong isipin na mas tama ka. Mas rational ka. Na kung ikaw ang susundin ko, mapapabuti ako. Kung ikaw siguro ang batas, kung ikaw ang magdidikta baka siguro ang payapa ng mundo. Everyone is loving.

Pag sumali na kasi si isip, pag eto gumana naku naglalagay na ng criteria. Natatakot, ang daming iniisip. Madalas, okay na e, kaso may pride!

Napatunayan ko na yan, si number 1, remember, okay na sana kaso sabi ni isip, wag yan, hindi bagay dahil magagalit ang parents. Yung isa naman, hindi pwede dahil exact opposite, yung isa hindi tapos ng pag-aaral, meron naman sabay dumating at parehong hindi nakapaghintay – nagmamadali, meron naman na okay, matalino, maipagmamalaki mo kaso iba priority, walang may gustong mag give up.

Ang dami ko na yatang pinalagpas, paano kung lahat naman sila prospect, lahat possible… kaso mapili ang isip. Judgmental kasi ‘to, akala ata magaling e if i know ang daming fear.

Sa lahat ng yun, andyan ka, umiiyak, nasasaktan, nararamdaman ko yun. Kahit hindi mo sabihin, alam kong minsan suko ka na.

Pasyensya na ha kung sa akin ka nilagay. Kung bakit ako ang nakasama mo. Kung makakapili ka lang sana.

Sana malaman mo at maiparamdam ko sa’yo kung gaano ka kaimportante sa akin. Kung gaano ako natutuwa sa lahat-lahat ng sakripisyo mo.

Hayaan mo, darating din ang araw na yun, araw na ihaharap kita kay God, ipapakilala ko ang kapareha mo. Darating ang araw na matatagpuan mo siya, pangako yan.

Makikita mo rin ang dahilan ng pagtibok mo, magkakaroon ng kahulugan yan, magiging musika.

Pag dumating na ang araw na yun, ako ang pinakamasayang tao. Magiging magaan ang lahat para sa’yo, may makakasama ka na, sa hirap at ginhawa.

Sa ngayon, hayaan mong pasalamatan kita, salamat sa mahabang taon ng partnership, at hanggang sa mga darating pang taon ng pagsasama.

Siyanga pala, Happy Hearts Day ulit!

Bawal tumawid, nakamamatay!

Tahimik ka? …Hello, parang wala akong kausap

Huh? May sinasabi ka?

Ay hindi mo narinig sayang, nagdeclaim ako… uy nagpapatawa ako. Bakit ba napakaseryoso mo?

Ganun pala yun.

Huh?

Be careful what you wish for. Tama. Hindi ko alam na ganito pala ang pakiramdam.

Anong nangyari? Alam mo hindi ako sanay e, anong problema?

Hindi ko rin alam. Basta nangyari.

Ang alin? Oh my God, are you crying?

Okay ako. Okay lang ako.

Ah okay. Yeah, you’re okay.

Wala na kami.

Oh My God! Nagbreak na kayo?!

Parang ganun.

As in oh my God! Meron ka pala?

Funny, yeah, akala ko meron. Wala pala.

Okay lang bang pag-usapan.

‘Wag mo na lang ikukwento sa kanila.

Sure, no problem.

I’m dating someone. Matagal-tagal na rin.

Parang hindi namin napansin.

Yup, ayoko ng showbiz kaya di ko na pinaalam sa inyo, kinoconsider ko na parang first time ulit. Seryoso kasi to. Ayoko ng maulit yung dati. Kaya medyo maingat ako. Ayoko kong tumawid sa relationship ng hindi sigurado. Pero nagbakasakali ako. Ganun pala ang pakiramdam. More than bestfriend. Nakahanap ka ng kakampi, kakwentuhan, ng second opinion sa mga bagay-bagay. Mas dumali ang buhay.

Kelan pa ‘to?

Months ko na syang kakilala.

months pa lang?

Wala naman ata sa haba ng panahon yun. Affected ako e.

I see.

Actually, pakiramdam ko nga padala siya ng langit. I learned a lot, sa mga stories nya, tingin sa bagay-bagay, we’re exact opposite pero gusto ko yun. Kung meron mang differences, ito yung individual differences that made you bonded.

Oh my, hindi ako sanay na ganyan ka. I can see your soul, you’re a good soul

I am.

Okay lang, sige, iiyak mo.

Hindi ko alam kung saan ako nagkamali. Hindi ko alam kung bakit kailangang mangyari. I’m a good soul. Mabuti akong tao.

I know. Mahal ka nga namin. Really, mahal ka namin.

Thank you. I need that. I need to feel that I am loved.

Kung hindi niya naibigay yun, okay lang,

Hindi niya sinasadya, im sure. There must be reasons, siguro nga kaya maagang nangyari para hindi na lumalim pa.

Yes, I agree, buti na lang hindi pa ganun katagal.

Paano nag end?

Tinawagan ko siya one extraordinary morning. Tinanong ko kung bakit parang busy siya. Sabi niya sa work at sa isang dahilan

What?

Nakikipagdate na siya.

My God! Ganun?

Hindi naman kasi kami… hindi pa kami… pinag-usapan namin na hindi pa kami.

Okay lang, okay lang yun.

Sabi niya interestado sya dun, sa boses niya mukhang masaya siya dun. Yun yung  boses nya pag may iniinsist siya, ganung tono na parang iniinsist niya na okay siya, na hindi na kami pwedeng mag step forward.

Anong sabi mo.

Okay lang. Ganun talaga. I said thank you. sa honesty niya. Basta magkaibigan pa rin kami. Nakakatawa nga e, hindi ako sanay sa ganung sitwasyon, pero natandaan ko ang iskrip ng paghihiwalay. Yung tamang linya na hindi mukhang bitter. Yung linya na may dignity pa rin pagkatapos. Ang bait ko.

Im speechless. No words… you’re a good person.

Naging maingat siguro ako. Masyado siguro akong nagpakaedukado.

Wag mong sisihin ang sarili mo. Dalawa kayo dyan. Hindi lang ikaw.

Ang hirap e, ang hirap nung gigising ka tapos titingin ka sa cellphone mo kung may message, saka mo marerealize na wala ng magtetext sa’yo. Alam mo yung sanay ka na bago ka magwork tatawag ka, parang culminating activity to start the day, tapos hindi na pwede. Yun bang itetext mo siya kung may bibilhin ka, tatanungin mo opinion niya, para makapagdecide. Hindi siya ang nawala. Ako yung nawala. Parang may tinanggal sa akin.

Di ba magkaibigan kayo? Text mo siya.

I can’t. parang nawalan ako ng karapatan sa kanya.

E di kung kailangan mo talaga ng opinion, try me, I mean, medyo mababaw pero I’m here… for the meantime. I’m willing to listen. Susubukan  kong maging well verse sa topic mo. Wait, you’re saying na after nun, wala ng text.

Wala na. actually yun yung masakit, yung dumadaan yung mga sandali, yung mga araw na nakakaya ka niyang hindi I text. Yung mga araw na nadudurog ka, umaasa hanggang sa magsink-in sa’yo na nakahanap siya ng kalayaan. Na okay na wala ka sa kanya at ako, hindi.

It takes time..

Actually ayoko ngang takasan. Ayoko ng walang closure. Gusto kong maramdaman na lahat-lahat ngayon para bukas okay na ko. Gusto kong mangyari na lahat ngayon, yung hapdi, yung paghahanap ko sa kanya, ngayon na lang hangga’t kaya ko pa. natatakot na akong magising at umasa na naman na may message siya, na andyan siya.

I know kahit sinabi niya ang reason hindi pa rin nagsisink-in.

Yes, pero may hinahanap ako na sagot – na dahilan. Parang hindi dahil nakakita na siya, mas gusto kong marinig kung saan ako nagkulang, saan ako nagkamali, ano yung hinahanap niya na hindi ko naipakita, na wala sa akin.

Then sabihin mo sa kanya, im sure makocontact mo pa rin siya

Ang totoo, marami akong hindi alam tungkol sa kanya.

If you have a chance, anong sasabihin mo sa kanya

Masyado akong nasanay sa conversation. Marami akong kwento sa kanya. Pero there’s one thing na hindi ko nasabi

What

na mahal ko na siya.

Oh my God. Hug kita.

Yes… please?

Slippery When Wet

(babala: patnubay ng magulang ay kailangan. Hindi angkop sa mga bata.)

Naniniwala ka ba na every 7 seconds sex ang iniisip ng lalaki?

Uy hindi ah

Oo, at out of  100, 54% ng lalaki ganun

Saan mo naman nakuha yan?

Nabasa ko, at sabi pa 98% ng lalaki nagmamasturbate sa CR

Grabe, ganun ka kainteresado sa sexual habits ng mga lalaki?

Dati kasi akong lalaki

Naniniwala ako

Sira, nabasa ko lang.

E anong ginagawa nung 1% na naliligo?

Malamang may kasex!

Wow, sobrang sama talaga ng tingin mo sa mga lalaki.

Hindi naman, im just stating the fact

Fact what?

That they’re all fucking being who fuck around everytime they feel fucking. They have all fucking reasons to fuck.

Ay iba na yan. Sakit na yan.

Yung mga lalaki kasi, kahit sino pag lumapit ka, parang may kapalit. Pag humingi ka nga ng favor, hihingin agad pangalan mo, number mo, aalamin kung saan ka nagtatrabaho. Basta lahat papunta dun

Saan?

Sa sex!

Kahit nga driver, akalain mo ba namang yung taxi driver na sinakyan ko sabi ko pahatid sa Ayala, sabi ko bilisan, kahit pumasok sa loob ng mga kalye para makarating agad. Pagkasagut-sagot ba naman e, sure maam, kapit ka ng maigi, makakarating din tayo Sabay tingin sa kin at ngiti. Nakanampucha. Tingin pa lang kumapit na sa utak ko. Kadiri talaga. Kaya talaga nilang mang-inis ng walang effort. Hindi ba bastos?

Feel mo ba na nabastos ka

Oo naman.

Bastos nga.

Sa office naman, maggigreet nga sa’yo ngingitian ka pero subukan mong tumingin pag nakalagpas ka na mahuhuli mong sa pwet mo nakatingin.

Okay, so naoobserve mo to ha

Oo, at pag matangkad ang kausap mo, minsan kahit pantay lang kayo, dede ko naman ang pinagdidiskitahan.

E baka naman may problema sayo.

Ako?

Oo, tingin nila isa kang sex object.

Lahat naman ng babae ata sex object tingin nila

Hindi naman. Meron naman silang ginagalang. Nagkataon nlang na hindi ikaw yun.

Sino? Mga ate nila, tita, nanay bukod sa lola at mga ninang nila? E may sayad na yun pag pati yun pinagnasanan nila.

Alam mo, OA ka. Sobra na. Siguro ang pag-isipan mo, kung bakit hindi ikaw ang napili nilang galangin.

At bakit ako? Propesyunal ako. May honor pa nga ako nung High school. Iskolar ako nung college. Ah basta ang tingin ko majority sa kanila if not all e sex talaga ang nasa isip.

Meron ka na bang naconfront o nakakwentuhan tungkol dito – na lalaki ha

Oo, boyfriend ko. Yung exes ko, lahat naman nasabihan ko ng ganito

O anong sabi.

Ay walang umamin. Talaga naman atang nasa dugo na nila yan. Pakiramdam ko lahat ng lalaki dito sa mundo ay may sariling organization. Tingin ko nga bago pa sila isilang sa mundo e galing sila sa isang society na nag-usap-usap para manloko ng babae, nabuhay sila at napunta dito na may dalang script. Na walang aamin, na paninindigan nila ang pagiging malinis, may silbi, knight and shining armor ng kababaihan, yun bang walang mananakit sa babae maliban sa kanila. My God! Basang basa ko ang script nila.

Alam mo, may sayad ka. Sobrang paranoid ka. Actually nagcocross ka na sa boundary ng insanity o alin sa dalawa, baka nga lalaki ka dati at nagbabalik alaala sayo ang mga pinag-usapan ninyo sa so called society.

Magaling lang talaga ako magbasa

Or magjudge? By the way, bukod sa taxi driver na nambastos sa’yo, saan nanggagaling ‘tong hate movement mo?

Sa kumag kong boyfriend!

O ano na namang nangyari?

E lintsak, magpaalam ba naman na uuwi sa Davao this 13. Hanggang 15 daw sya dun?

And so, baka namimiss na ang parents nya.

E valentines day kaya! Ano yun, nanay nya idedate nya.

Malay mo naman may ibang idedate sa Davao!

Tarantado! Yun nga e, yun nga ang kinaiinisan ko. Sinong napakaimportante ang idedate niya dun.

Ano bang paalam sa’yo

Kailangan daw siyang umuwi dahil maysakit ang father niya.

E yun naman pala.

Hindi ako naniniwala. Kelan pa siya nagkaconcern sa parents niya. Pakiramdam ko nga sa boystown lumaki yun no, imposibleng may care sya sa family niya.

Malay  mo ngayon niya narealize. Ganun naman yun, habang  tumatanda saka navavalue ang family.

Kasama ka ba sa organization ng mga lalaki? Magkano bayad sa’yo.

Unang-una, lalaki ako at pangalawa kung ganyan ang katwiran ng babae e talagang sasali ako sa organization. Aba, kung meron mang nilalang dito sa mundo na sobrang hinusgahan at hindi pinahalagahan ay walang iba kundi kami.

Really?!

Really! Hindi ba kung makapagbrainwash kayo sa media parang ganun kami kasama, kahit sa mga anak di ba? Para bang lagi na lang lalaki ang may kasalanan, palibhasa alam nyong hindi namin kayo papatulan. Kaya hindi  mo kami masisisi kung parang may ganung kaming unawaan.

At eto pa, hindi pa kakaiba talaga na you consume each other?

Consume each other?

Aba may bago kayong specie, kayu-kayo nagsesex, dati kalaban namin ang  mga bakla, ngayon may bi na, may tripper pa. lintsak, masyado ata kayong conceited at vain.

Alam mo, wala ka na sa topic

Same topic, its monopolizing power.

What!?

Kayo, kayo at kayo. Kayo ang magaling, kayo ang matalino, kayo ang tama, sige nga, magsama-sama kayo, mahalin nyo mga sarili nyo at tignan ko lang kung dumami kayo.

Uy alam mo kung paano masasagot ang tanong mo?

Pano?

Magsuicide ka, dalhin mo kay God ang issues mo, ipakita mo kung gaano ka kainsecure na babae para gawin ka niyang lalaki sa susunod na buhay mo! May sayad ka. Ang dami mong nakikita, ang dami mong napapansin. Pakiramdam mo lahat tungkol sa inyo. Alam mo kung bakit ka nagkakaganyan? Masyadong mataas ang tingin mo sa lalaki, masyado kang insecure, lahat ng kilos mo nakabase sa kung ano iisipin ng lalaki, ng boyfriend mo. Ikaw ang nagbibigay ng importance sa lalaki.

Hindi ako nagbibigay, yun ang hinihingi nila.

E di wag mong ibigay.

E di mawawalan ako ng boyfriend.

Mawalan ka man atleast nawalan ka ng sakit ng ulo. Hindi lahat ganun. Umayos ka nga.

Ah basta, kung may babae siya, bahala siya. Manlalaki rin ako.

Gawin mo ang gusto mo, malamang ginagawa niya lang ang gusto niya. Good luck! E kung kasama sa organization ang lalaking makuha mo!

To be honest, wala akong makuha sa’yo. Walang solution.

Exactly, wala sa akin ang solution, wala sa amin. Nasa sa’yo.

E kayo nga ang problema,

E di lumayo ka sa problema.

Parang ganun kadali yun.

Alam mo, makakahanap ka rin

Wish ba yan?

Curse, makakahanap ka rin ng katapat mo.

Nakanino ba loyalty mo, sa friend mo o sa mga lalaki.

Walang topic! Walang issue. Wala kang makausap ano?

Meron, naiinis ako. Pakiramdam ko hindi niya ko vinavalue.

.

.

Huh? Para san yun?

Ayaw mo?

.

.

.

.

After 20 minutes

Shit, shit talaga.

Bakit na naman, relax, ang dami mong iniisip e

.

.

.

After another 40 minutes

Okay ka na?

Yup,

Dumaan ka lang, kung may problema ka.

Walang makakaalam nito, ha?

Kami pa, kayo lang naman ang kiss and tell

Gago! Kayo na naman ang bida

O, kala ko okay na, tama na yang topic na yan.

Hmmm, hindi isa pa.

.

.

.

after another 33 minutes

okay na ko

cool. Hatid kita.

Hindi na, hindi bagay.

Bakit naman.

Baka masyado kang mainlove, maging kumplikado pa.

Huh, Ako pa pala ha, ikaw tong kung makahalik parang..

Parang ano

Parang matagal mo na kong kinicrave

Loko, o sige na, salamat, by the way, mas may sense ka sa kama.

Talaga lang ha. Kung pakiramdam mo mananalo ka diyan sure. Ingat.

Watch Out! Falling Debris

(Hindi angkop sa mga bata, patnubay ng magulang ay kailangan.)

O ang aga mo, mamaya pa tayo ah. 8PM daw.

Yup, i know, kaya nga inagahan ko. hindi na ko makakasama mamaya.

weird, anong bago at bakit ka biglang napadaan?

sabihin mo nga sa’kin, ikaw ba naniniwala na may one true love?

Okay ka lang?

seryoso ako, sagutin mo tanong ko.

anong problema mo? darating ka dito, uninvited, ni hindi ka man lang kumatok at saka mo ko tatanungin, wait wait wait, namumula ang mata mo, mukha kang disturbed, adik ka no? lulong ka sa shabu ano?

tado! bothered pero hindi disturbed.

may difference?

oo, basta sagutin mo tanong ko.

wait, pagsinagot ko ang tanong mo, hindi ba ako ang magmumukhang adik? at bakit ko naman papatulan ang tanong mo.

Please?

kamukha ka ni garfield, hindi bagay, wag kang magmakaawa.

alam mo kasi, ilang ulit na ‘to. yun bang may makikilala ako, akala ko kami na, manliligaw ako

uy bago yun, wait eto dapat ang linya mo… may makikilala ako, then mag ooffer ako ng drink, then lilipat ng venue, iuuwi sa pad, yayariin!

wala namang ganyanan.

okay. so manliligaw ka… tapos?

tapos after a month, parang may nawawala.

after a month o after mong makipagsex?

Hindi naman, basta may nawawala

Syempre si love? lokong love na yan. hinahanap ng lahat, ang bilis kumawala. alam mo bang hindi lang ikaw ang pinagtaguan niyan? Aba, patong-patong na ang kaso niyan at hindi mahuli-huli, ni hindi nga humaharap sa court kahit may writ of habeas corpus na yan.

Adik ka. Alam mo yun, ikaw ang adik.

Alam mo kasi, walang bago sa sinasabi mo. paulit-ulit ka. Magpapakita ka sa tropa, manliligaw ng bagong kaibigan, titira tapos mawawala. E nanggugulo ka lang.

Ganun ba ako kasama, huh? ganun na ba kababaw ang tingin mo sa akin.

Hindi, napakalalim mo ngang tao. Napakaprofound. Ang dali mo ngang pakisamahan. In fact, ikaw ang next kay Love na hinahanap na sa korte sa dami ng nais magpakulong at magpapatay sa’yo. Makahanap ka lang ng mangkukulam malamang nagka elephantiasis na yang betlog mo. I-try mo kayang ipahinga?

ang harsh mo? wala kang sex ano? ilang linggo na? Ihanap kita gusto mo!

Gago! kababate ko lang.

E adik ka nga, tanda mong yan nagbabate ka pa!

Pare safe to. Mas okay na yun kesa sa mga pinaggagagawa mo.

So ano na? sagutin mo na tanong ko?

Seryoso ka ba talaga? Oy, kung mangungutang ka, wala akong pera.

May pera ako, kahit bayaran pa kita, sagutin mo lang ang tanong ko.

Talaga lang ah.

Hindi nga, alam ko ikaw ang magaling dito, bakit nawawalan ako agad ng feelings?

Alam mo, ang mahirap kasi, hindi ko alam kung pwede sa’yo yung mga nababasa ko. Pambihira ka kasing nilalang. Parang dapat ay ilagay ka sa isang malamig na examine table, biyakin ang utak at puso at saka pag-araalan. Baka nasa laman loob mo ang sagot. Gusto mo i-try? may kilala akong embalsamador?

That really hurts!

Hurts! hurts! e sa dami ng pinaiyak mo kulang pa yun. Pero alam pre, bawas bawasan mo na yan. Alam ko mahirap itigil dahil habit mo na yan pero konting effort naman. Ang tingin tuloy sa’yo ng tropa e nasa etits mo ang utak mo. Kung hindi ka sigurado, wag mong pangakuan ng langit at lupa, ni wag kang mag a i love you. Hirap sa’yo madikitan ka lang, i love you ka na ng i love you. Mean it. Alamin mo kung totoo nga ang nararamdaman mo.

Yun nga e. Ang alam ko totoo. Totoo naman talaga. Nawawala lang.

E kung ‘wag mo munang sabihin? Hayaan mo lang. Walang usap. Kung mauwi sa sex, e di fine. Atleast malinaw na no strings attached muna. Then pag nadevelop, o pag seryoso na o tagumpay ka na sa physical examination mo sa babae mo, go, saka ka mag i love you – pag sigurado ka ng hindi ito libog, pag alam mong after ng sex ay makakapag i love ka ulit. Yung totoo na nanggagaling sa loob mo.

Mukha ba ako sex addict ha? sabihin mo nga. Parang sa tono ng salita mo e compatibility sa sex lang ang consideration ko.

Ay hindi ba?

Hindi pre, I’m a changed man.

Kelan pa? Since this morning nang pinaghahanap ka ng ex ni Elain?

Huh? anong alam mo?

Alam naming si Elain ang bago mong biktima, gago ka talaga, ang tinu-tino ng relasyon nila Macky, sisingit ka, makikipagflirt, naghiwalay yung dalawa tapos matapos mong tikman iiwan mo na. E di sana pinatay mo na lang si Elain, ganun naman pala ang gusto mong mangyari.

Hindi ko sinasadya yun. Mutual yun, bakit nyo ko sisisihin?

Pag nangyari ng isang beses o kahit dalawa, pwedeng hindi sinasadya. Pero kung 2 out of 20, habit na yun. Malamang serial killer in the making ka na.

Pano nyo to nalalaman. Sabihin mo nga, siguro lagi nyo akong pinag-uusapan. Nagbaback stabbing kayo no.

Hayop! At talagang feeling mo ikaw ang sentro ng mundo. Alam mo bang kilala ka na ng lahat ng babae ages 12 – 40! Lahat sila na may friendster, facebook, multiply, wordpress, blogspot at lahat ng may online social network. Pare, lahat ng niloko mo may blog entry tungkol sa kawalangyaan mo, In fact yung iba may picture mo pa nga.

ows, OA naman yun.

basahin mo kaya, check mo.

Di na, matagal na akong nag delete ng account. Sobrang puno na, ayoko na. Ni hindi ko naman kilala ang mga iyon.

Thats why. Ni hindi ka kinakabahan. At feeling mo, ang gwapo gwapo mo. Sabihin mo nga, ano bang gatas ang sinuso mo? O baka naman bata pa lang ay nalilibugan ka ng sumuso.

Foul na yan a. Bakit ba apektado ka.

Ayoko ko lang madamay. Alam mo ba na pag nalaman nilang pumunta ka dito, baka pati ako madamay! Ganun kalala ang kalokohan mo. Pwedeng pwedeng makapagpatalsik ng pangulo ang barikada ng mga babaeng niloko mo.

Wow, lumalaki na nag ulo ko, ganun na ba ako kasikat.

Oo, at anong oras maaassassinate ka na.Kaya sige na, baka matamaan pa ako ng ligaw na bala.

So pano si Love? Si One True Love?

Mahirap hanapin ang One True Love!

So walang One True Love?

Ano ba sa’yo ang One True Love?

True Love! Yung nag-iisa, yung nakalaan para sa’yo. Yung totoong mamahalin mo at mamahalin ka. Yung pangmatagalan.

Yung napapanood mo o nababasa mo?

Pwede

Alam mo kung ano ang hinahanap mo?

What?

Sakit ng ulo. Handa ka bang masaktan?

Huh?

Handa ka bang magsakripisyo?

hmmm

Hindi mo talaga mahahanap si One True Love o yung tinatawag na The One!

Bakit mo naman nasabi?

Dahil up to now, hindi ka pa totoong naiinlove.

So whats your point. Hinahanap ko nga e.

Ibig kong sabihin, sa lahat ng nakilala mo, nakasama, ni isa doon wala ka pang totoong minahal.

Yun naman ang hindi totoo.

Tanggapin mo o hindi, hindi ka pa totoong nagmahal. Bago mo hanapin ang True Love na yun, magpakatotoo ka muna. Hindi yan laging masaya, kasama dun yung sakit. Iba ang love sa sex. Hindi mo pwedeng idahilan na kaya nangyayari ang break up e dahil hindi sya true love. For them it is, or it was, ikaw lang ang hindi nagmahal.

Why do i have this feeling that you’re judging me.

iba ang analyzing sa judging. Pumunta ka dito para magtanong ngayong sinsagot ka, nagagalit ka.

Hindi ako nagagalit. Pakiramdam ko lang namimisunderstood ako. Iba ako e. Sa paghandle ng relationship, hindi ako conventional, alam mo yan.

Pero hindi lahat nakakaintindi sa’yo at hindi lahat ng nakakapartner mo may same experience gaya mo. Yung iba bago dyan, siniseryoso. Alam mo naman na majority pa rin sa kanila, not as liberated as those you meet in the bar. Alam mo naman na marami sa kanila, madaling mahulog or lets just say pag sumama sila, ibig sabihin may nararamdaman na sila. Hindi sila basta basta makikipagsex kung wala silang feelings.

Iba ang orientation natin sa kanila.

Lalong lumalala. Nacoconfuse ako lalo.

saan?

Pakiramdam ko bigla ang sama-sama ko.

Yes you are.

Huh? Sobra naman to.

No excuses. Hindi mo kailangan ng One True Love para magbago o magbigay ng respeto. To tell you honestly, mali na ang ginagawa mo. Bago mo hanapin ang True Love, ireconcile mo muna ang issues mo. Ayusin mo muna nag gusot mo.

E paano kung si True Love ang magpabago sa akin.

Si True Love?

Yup

Yup possible. Isa lang ang kilala kong magpapabago sa yo. Si Lord. Yun True Love yun.

Adik ka talaga. Sabihin mo nga, ikaw ba nagkatrue love na?

Meron naman. Wala naman akong regrets. Yung mga relationship ko, hindi man work yung ilan, still true love yun. Pero yung The One, I’m still single si malamang wala pa.

Hindi ka napepressure na hanapin?

No need, darating yun. hindi siya masyadong importante sa ngayon or even sa relationship. Basta alam mong true love, go for it. Hindi mo naman malalaman agad kung The One, tingin ko nga, walang The One. Nililikha yun. Shared effort. Nadedevelop.

Really

Yup.

Ang dami kong dapat malaman. Sige have to go.

Uy bayad mo.

Bayad?

Yup. sabi mo di ba kahit may pera ka.

okay.

Ano namang mangyayari sa P100. adik ka talaga.

wag yan. ang laki naman ng isang libo.

okay na yan. pandagdag sa gimik. mayaman ka naman di ba.

Hold-up?

hindi, for moral damage, napraning ako sa’yo.

yabang naman.

sige good luck and may you find your destiny – your one true love.

No Left Turn

(Para sa love month – simulan natin ang pagtalakay sa iba’t-ibang kwento ng pag-ibig, karanasan at  aral.. Ang inyong mababasa ay may paksang hindi angkop sa mga bata, patnubay ng magulang ay kailangan).

Maiba ako, gaano ka ba kaloyal sa boyfriend mo?

Hmmm

OMG! Hindi ka makasagot. As in?

Anong as in?

As in nasubukan mo ng maging unfaithful? Kumaliwa?

Ewan ko sa’yo.

Come on, kwento mo na, kanino?

Anong kanino?

Sa ex mo no,

Change the topic please.

Kinikilig. Neto lang no? recent lang? siraulo ka talaga, sumisimple ka

Anong magagawa ko e nagtetext e. nagparamdam.

E di I text mo rin, ganun lang. pero namiss mo? Nanakam ka na naman no?

Shut up.

Shut up e namumula at kinikilig ka na, tulo laway ka pa. Para kang masyadong nasabik.

Gago

Magaling?

Syempre.

Ooooohhhhh

Yun naman talaga habol ko dun e.

So naghelicopter ka na naman

Hindi lang.

Astig! And?

And what?

Kwento mo na.

Syempre, the usual.

Naghotel  ka na naman?

Of course.

Overnight ba yun?

Yup.

Anong palusot mo sa boyfriend mo.

E di gimik with friends.

You mean fucking friend?

Hehehehe

So anong feeling after? Namiss mo ba? Bumalik ba ang dating spark?

Hmmm, parang hindi?

May nagbago?

I dunno. Basta iba?

Oooohhhh

Iba na

Hindi ka na nag enjoy? Baka naman hindi na praktisado. Wala ka na kasi.

Nope, not really, praktisado pa rin. Yun pa e manyak ng Santiago yun. Makakita lang ng butas naglalaway na?

As in? Kahit padlock?

Gago. Seryoso ako.

Ah kala ko ganun ka pervert.

Seryoso ako, iba talaga.

What happened? Baka naman nagcompare ka.

Ano ba!? Walang comparison.

Bakit awkward  na ba? Hindi ba kayo nag-usap?

We tried. Parang walang nangyari. Higher level na nga e. mas matured. Wala lang. Parang wala na sa’min yun. Kailangan namin ang isa’t-isa. Sa ganung bagay lang. no strings attached, no hang-ups. Fuck lang. Hindi ko alam kung bakit iba. Kung anong nangyari.

Ah ok. So you answer your own question.

What?

Nag enjoy ka naman di ba pero parang iba sabi mo. Maybe its not the position, its the emotion right?

Hmmm yeah, maybe

Maybe what, I think yun yun.

Alin?

Wala ng emosyon.

Kahit  may kilig?

Or excitement? Magkaiba yun.

Yeah baka naexcite lang ako. Napakapisikal ko na ba?

Oh well matagal na hehe

Gago

No, seriously, hindi naman kabawasan yun. You’re just facing and accepting the reality. E ganun e. Nag eenjoy ka dun. Masarap yun.

Yeah. Pero hindi na nga ganun kasarap. I mean, may enjoyment pero iba.

Enjoyment or thrill?

Exactly. Nakakathrill yung ginagawa nyo secretly.

Sabi na nga ba.

What?

Na pamilya ka ng mga magnanakaw.

Loko. May pagkabampira ka mo!

As in twilight?

As in sumisipsip ng

Shit ka. Tanggap kita wag lang to that point baboy ka na. that’s so gross!

OA mo ha.

E babae ka pa rin. Hindi ako sanay.

Medyo corny pero iba na nga kasi pag ginagawa mo sa mahal mo di ba. Iba yung may love.

Actually, and si present? Bakit hindi nyo gawin.

Change the topic.

Why?

Why not? E magkaibigan kayo. Ayoko ng kinukwento sa’yo yung performance nya, unfair yun.

Look, hindi ko sinabing I detalye mo. Hindi ako interesado, okay. The idea is that, why don’t you tell him, kung san ka enjoy? Kung ano hanap mo?

Hindi siya ganun. Baka bumaba ang tingin niya sa akin.

Really? Hindi siya ganun, believe me, nagkakahiyaan lang kayo. Lalaki yun, mas malibog sa inaasahan mo. Hindi siya santo.

E quiet siya. Parang hindi siya open sa ganung topic.

Nagpapakiramdaman lang kayo. Bago lang kasi kaya nahihiya pa.

Siguro nga.

Naiisip mo ba minsan na ginagawa niya yun sa iba?

Shit ka.

O bakit, ang lagay ikaw lang ang gagawa nun?

Don’t make me feel na ako ang masama.

Of course not. Kung ginagawa mo yan sa ex mo malamang nagagawa niya rin yan sa ex niya.

Ginawa ko yun sa ex ko kasi namiss ko siya.

Or namiss mo ang experience na yun?

OMG! Siguro nga.

Same thing na namimiss niya yun at malamang sa ex niya yun nakukuha.

You mean?

Mag-usap kayo. Hindi yun bastos. Normal lang yun and in fact mas healthy. Baka kailangan nyo lang idiscuss kesa naman sa mga ex’es kayo bumabalik para hanapin yun, yung satisfaction. Pero pagkatapos kahit sabihin nyong matured level e im sure may guilt sa t’wing haharapin nyo ang isa’t-isa, ang present nyo. Naglolokohan lang kayo.

Shit, may sense ka pala.

Shit ka rin, compare sa’yo oo naman. Naisip ko yun, ikaw ba naisip mo yun.

Uy napipikon. Ano ba, joke lang.

Alam mo naman, thats my territory, do not cross sa topic na sanity, senses and relationships, may diploma ako dyan.  Kaya nga counselor mo ko di ba?

Really, kala ko dahil pareho tayong pervert.

Hindi, dahil pinag-aaralan ko kung anong klaseng specie ka para sa thesis writing ko.

Oh well ako ang pinakamagandang hayop sa balat ng world.

Adik ka.

Hehehe matagal na, kaya nga tayo naging magkaibigan di ba,

Dahil pareho tayong adik?

Hindi lang, mas malala ka, dahil pusher ka!

hehehe

you’re so smart! Tara fuck tayo

Gago! Manyak.

Tagal na.

Siguro minamanyak mo ko no? Umamin ka, kahit minsan pinag isipan mo na ko no?

Linya mo, halata. Horny ka no?

Shit

Hahaha.

Ganun Talaga

sabi, upang magkaroon ng ebolusyon, kailangang may mawala.(last line from my previous post)

hindi ko naisip na may katotohanan pala ito. Nyak!

Its my day! Weird. Pumasok ako ng tirik na tirik ang araw, hinintay lang akong makapasok at bumuhos na ang ulan :

mula sa Ulan sa Buwan ng Abril

Mayroon ding mahina subalit matagal

nakakainip na parang walang katapusan.

Tila pinong buhangin, sumasaboy sa bubungan.

Isang mahabang pagbuhos ng ulan na kahit anong oras akong lumabas-pasok ay hindi siya tumitila. Wala akong nagawa kundi suungin ang mahinang mga patak; alanganin para maligo o kahit magkasinat. Pero isa ang tiyak, sapat upang malasahan ko ang luha ng daigdig, ang lungkot, ang paghahanap sa kahulugan.

—

Ganun Talaga

Sabi ni Carla, nalalaman niya ang estado ng kanyang buhay sa twing babasahin niya ang mga blog ko. Lalo na ang Move-on.  Minsan may isang blog ako na paulit-ulit niyang binabasa, iba-iba raw ang pakahulugan niya rito, doon niya nalalaman kung okay na siya.

Sinubukan kong basahin ang blog ko, inisa-isa ko kanina. Iba pala ang nararamdaman ng nagsusulat sa bumabasa. Minsan nakukuha ng nagsusulat ang nais niyang iparamdam, pero minsan din iba ang epekto. Mas masakit sa inaasahan.

—

Ganun Talaga

Its my day! Kaya nagfood trip kami sa office. Siyempre padeliver ng pizza hut, mais con yelo ng goldilocks at gellato ng amici. What a good idea to end the week.

Ang pinakamasarap ay hindi ang mga pagkain. Ang pinakamasarap ay ang buhay. Ang sarap ng buhay!

Hindi aapaw ang batis sa buhos ng rumaragasang talon sapagkat nakaabang ang sinapupunan ng dagat na magsisilang ng mga butil ng hamog; paakyat pababa, hahalik sa pisngi ng langit at kakawalang mga ulan.

Anupat ang dampi ng ulan ang paalala ng isang magandang buhay.

Pinagdurugtong nito ang lupa at kalawakan. Inaabot nito ang hangganan ng imahinasyon. Waring hinuhugasan nito ang maruming isip at nililinis ang kaluluwa ng sinumang madampian at makadama.

—

Ganun Talaga

Masyadong mabilis. Hindi sapat upang makilala mo siya.

I Resigned.

Flow. Guiding Principle ko sa taong ito. Padaluyin ang enerhiya. Makahinga ng mabuti.

Space. Kailangan ko ng maaliwalas na paligid. Alisin ang mga luma. Gawing maluwag ang silid.

Time. Huwag na huwag magmadali. Ibalik ang tamang oras. Huwag i-advance ang relo dahil lalong nalelate.

Being. Paunlarin ang sarili. Malinis na isip. Kapakinabangan. Puno ng pagmamahal.

—

Kung gusto mong maging creative, kailangan na umalis ka sa routine. Kung nasa kaliwa ang iyong relos ay ilagay mo sa kanan. Sa madaling salita, hayaan mong dumaloy ang iyong utak, muling magising, huwag masanay sa nakagawian. Huwag ikulong ang isip at patuloy na hamunin upang umunlad. Masanay na matuto at mag-aral. Bigyan ng ibang kahulugan, tingnan sa ibang anggulo ang mga bagay-bagay. Subukang isipin ang iniisip ng iba at subukang magbigay ng ibang interpretasyon.

—

Walang tema ang Enero. Ang taong ito ay nakikinita ko nang isang “salad year”.

1. Bagong taon
2. Bagong kaopisina
3. Bagong trabaho
4. Kabubukas lang ng taon ng sumugod ako – tanghaling tapat sa Makati Medical Center, para ipatanggal ang bumarang tinik sa aking lalamunan. Salamat sa nagmagandang loob na mga katrabaho para sa mga payo tulad ng paglunok ng kanin, ng saging at kutsa-kutsarang asukal upang matanggal ang tinik, lalo raw na bumaon ang tinik sabi ni Dok. Anyway, it’s the thought that counts. Matapos bumaha ng laway, isprayan ng anesthisia, kalikutin, kalkalin at paiyakin ay hindi nakuha kaya kailangan kong bumili ng external (spray) anesthesia para malimutan ang sakit sa madaling araw at bumalik kinabukasan sa isa na namang pagtatangkang sesyon ng kalkalan. Sa tagal ni dok ay kumain muna ako sa Jollibee sa may convergys at sa biyayang dulot ng macaroni soup ay natanggal ang tinik! Kung alam ko lang na kaya itong tanggalin ng soup ay hindi ako gagastos ng P850 sa gamot. Sayang din yun.
5. May krisis na daw sa Pilipinas kaya dumami na naman ang mga holdaper. And for the 4th time in 2 years, opo, napakapredictable ng buhay ko, ay nahold-up na naman ako. Dalawang lalaki na nakamotor, ang isa ay nakasuot ng Manila Police na longsleeves (pangmotor) ang humingi ng aming mga gamit. Dalawa kamng hinold-up. Hindi na ako nataranta, in fact, nang dukutin niya ang bulsa ko ay hinayaan ko na lang. Lumang cellphone na nagkakahalaga ng P1500 ang nakuha niya. Sanay na ako sa hold-up kaya mumurahing phone na lang ang binibili ko. ZR3789 ang plate number ng motor. Naireport namin sa Barangay at Police at sa awa ng Diyos ay wala kaming nakuhang feedback.
6. Syempre, pag bago ang taon, bagong hold up at nag chinese new year, walang ibang dapat puntahan kundi ang Binondo. Nagpasama ako para bumili ng blue rhino, pangontra robbery raw ito. May kamahalan siya, pakiramdam ko nga ay nahold-up ako sa presyo. Ang mahirap sa ganitong mga pangontra ay hindi mo mapapatunayan kung epektib siya not unless mahold-up ako ulit!
7. Bukod sa paggy-gym ay may bago akong pagkakaabalahan – ang pagbadminton! Nakakapuntos naman ako, hindi dahil sa pagsmash kundi dahil sa aking kakaibang tira na umaabot sa bubong ng gym, hindi siya natitira ng kalaban dahil nasisilaw sa mga halogen lights! Ang tawag ko dito – Divine intervention!
8. Si Simang. Madalas ay nakakasalubong ko si Simang. Marami sila. Mga konting kibot, konting problema ay sumisimangot. Simang as in simangot. Hindi ako sanay sa ganitong kultura. Negatron to the finest level. Salamat sa aking in-born firewall. Sa mga imahinasyon na nagpapakiliti sa aking isipan. Ang motto ko ngayon : laugh and laugh while they cry.
9. Usong-uso ang movement ngayon. Retrenchment daw. Maraming nagreresign, nawawalan ng trabaho at lumilipat. Parang hindi ka in pag hindi ka gumalaw pero syempre sa hirap ng buhay, kahit hindi ka in okay lang. Kung ano ang sitwasyon ko – my option is always open, my business is always for sale. At sabi nga nila, No one is indispensable. Actually, ang totoo – sa sarili ko, ito na ang huling trabaho na gagawin ko sa isang corporate set-up. Masaya ako dito kaya walang plans at all at hindi ko pinag-iisipang maghanap ng iba. Siguro kung may iba akong option, sa susunod, gusto ko naman na magnegosyo. Magsales – ipractice ang aking license, magbrokerage . Mag-ibang bansa. Basta iba naman. Maging holdaper kaya?
10. Kailangang imonitor ang expenses. Hindi na biro ang phonebills. Ang pagtambay sa coffeebean gabi-gabi at pagtataxi. Kailangan na ring iwan sa bahay ang credit card. Kailangang magtipid at isa sa aking paraan ay pag-iwas bumili ng libro. Madalas pagbumibili ako ng libro ay hindi ko nababasa. Naiiwan lang sa tokador hanggang sa maalikabukan at hindi mo na mapansin sa kapal ng alikabok. Salamat sa Powerbooks! Ngayon napipilitan akong magbasa sa isang upuan lang. Siyempre nakakatapos ako ng mga nobela na gusto ko. Hindi ko na babanggitin ang mga author para hindi sumama ang loob sa akin. Hayaan nyo, pag wala ng krisis ay kikita rin kayo sa akin.
11. May bago na akong phone! Binili ko ang myphone ng kaopisina ko sa halagang 1000. Korek. Isang libong piso lang. Natuto na rin akong manghold-up ngayon. Sobrang tipid na ‘to. 2 sim in 1 phone for as low as 1K.

—

Bakit nga ba tumatagal kami sa coffeebean? Pagkatapos ng trabaho ay walang patid ang kwentuhan tungkol sa trabaho at syempre mga lovelife ng mga kaopisina ko! Nakakainspire tuloy magsulat.

Sa mga susunod na araw, kinakailangan kong paalalahanan ang mga mambabasa na medyo sensitibo at mas malaya ang inyong mababasa. SECOND LEVEL na to. Kailangan na raw iwan ang maingat na pagsusulat. Kaya Patnubay ng Magulang ay Kailangan. Pasensya na muna sa mga high school student na wala ng magawa kundi kumopya ng assignment sa Filipino. Siguraduhing hindi kayo magaguidance ng inyong mga guro.

—

sabi, upang magkaroon ng ebolusyon, kailangang may mawala.

Gary Granada at GMA Kapuso

Nais ko sanang bigyan ng espasyo ang hinahangaang kompositor na si Gary Granada. Kayo na ang bahalang sumuri.

Mula sa youtube space ni Rafael2487Max
Part 1

Part 2

Maliit lang ang Mundo

Maliit lang ang mundo
sapat na ang isang buwan sa gabi
at araw sa umaga upang tanglawan ka
sa gayo’y maingat na makarating
patungo sa akin.

Maliit lang ang mundo
lakarin man ang lupa
o sisirin ang tubig
lakbayin ang himpapawid
siguradong makauuwi ka sa akin.

Maliit lang ang mundo
sanlibong tao man ang masalubong
o makapatintero
wari’y iisa ang mukha maliban sa isang
ituturing na para sa akin.

Maliit lang ang mundo
isisilang at mabubuhay
magigising at iibig
bubuo ng pangarap
para sa atin.

Maliit lang ang mundo
umiikot sa himig
sa pag-ibig dinidilig
nagkakauhay
hanggang sa maging atin.

maliit lang ang mundo.

Hanggang Kailan?

Gaya ng dati, habang tumatambay ako sa computer rental at nagpapalipas ng traffic, iniisa-isa ko ang you tube upang mapanood ang ilang bahagi ng pelikula, ilang video na gusto at makitawa sa palitan ng mga puna sa pagitan ng iba’t-ibang dayuhan.

Sa tabi ko, isang babae kasama ang kanyang anak.
Kausap ang kanyang asawa. Ipinapakilala ang ama sa anak sa pamamagitan ng camera. Pinaririnig ang boses sa mikropono.
Hindi ko alam kung t’wing kailan nila ito ginagawa, siguro minsan sa isang Linggo. Family bonding, upang matugunan ang pananagutan ng magulang sa anak, upang mabuo ang pamilya kahit sa artipisyal na paraan.

Nararamdaman ko ang kalungkutan ng ina o ng ama. Ang hirap na idinudulot ng pagkakalayong iyon.
Alam kong matapos ang sandaling iyon, uuwi ang mag-ina sa kanilang bahay. Babalikan ang silid ng nag-iisa. Itataguyod dito sa Pilipinas mag-isa ang kanyang anak.

Alam kong matapos iyon ay mapag-iisip ang ama. Bubulong sa hangin na patnubayan ang kanyang mag-iina. Hihingi ng lakas upang matagalan pa ang pagkainip.

Ito ang pamilya sa panahon natin ngayon. Ito ang kalagayan ng bansa natin.

Hindi man napapansin o sadyang hindi na inaalintana upang makatulong sa ekonomiya sa pagpasok ng dolyar, isang malaking isyu, isang panibagong kultura at nagbabadyang pagsubok ang nililikha nito sa ating pamayanan.

Kung saan ang katumbas ng pamilya higit sa pagsasama-sama ay ang matugunan ang pangunahing pangangailangan na hindi kayang makamit dito sa ating bayan.

Na bukas makalawa, higit nang mahalaga ang personal na pangangailangan kaysa sa pagkakabuklod-buklod, na ang nililikha nating kultura ay komersyal, nagpapapatali rito at paglimot sa sama-samang pananagutan.

Hindi sana mabura ang pagkasabik sa puso ng bawat isa sa panahon diaspora.

Bagong Bihis

Lahat tayo nag-uunahan, nagkakarerahan papunta sa goal natin, pero come to think of it, hindi naman ang mga pangarap natin ang iniingatan papunta sa goal kundi ang puso natin.

Tumatakbo tayo hawak ang puso natin, natatakot na baka mabunggo, mapatid o makuha ng iba. Siguro naranasan na nating tumakbo na may kabahagi sa puso pero minsan lang yun, swertehan. Yun e kung mahahanap mo ang totoong mag-iingat nito pero parang madalas, kaagaw natin sila sa goal natin. Yun bang kukuhain ang puso mo, papaamuin ka pero para ano, madistract, mawalan ng focus o masaktan. Matapos makuha ang tiwala, malaman ang kwento mo, at buo mong katauhan ay wala na, iisipin mo na lang na siguro pahinga lang ang mga oras na iginugol mo sa piling niya, pahinga lang na parang itinali ka na at ni hindi na magawang makalakad.

Ilang ulit na nga ba na sinabi mong mag-iingat ka, natuto ka na at huli na yun, siguro sa susunod dapat mas specific. Mahirap magsalita ng tapos, sabihin mo na lang na huli na ‘to sa buwang ito, o magpapakasira ako sa taong ito para naman may lisensya kang masaktan o magmukhang engot next year o next month and worst kung sadista ka ay bukas na bukas din papaloko ka ulit. Namiss mo na kasi ang umiyak.

Kaya nga minsan ayaw mo ng ikwento sakaling nakakaranas kang umibig muli, para kung maudlot man ay hindi nila alam at hindi nila sasabihin na whats new? Pero kahit hindi mo sabihin, nagsasalita ang mga mata mo na tila may mga bubbles na heart shape na lumalabas sakaling makita ka nila. Na parang lumulutang ka sa hangin o naglalakad sa ulap. Na kahit krisis ng Pilipinas ang pinag-uusapan ay nakangiti ka at dinaig mo pa si Buddha sa inilalabas mong inner peace, parang nakamit mo ang Nirvana! Ang OA mo kasi magmahal!

At gaya ng mga bula ay kusa itong puputok at masaklap ‘pag sa mata mo sumabog; ang hapdi gaya ng nararamdaman ng puso mo. Buti sana kung isang kurapan lang, isang kusot ng mata okay na, pero minsan kahit anong kusot ng mata, nagka-sore eyes ka na ay mahapdi pa rin ang kalooban. Para ka ng isang isdang tamban na tinanghali sa palengke kaya namumula na at bilasa, pano hindi ka na naman nakatulog kakaisip at kakaiyak. Wala na nga atang katapusan ito.

Nakailang akala na rin; Eto na yun, This is it. Sure na ako. E ano kung magkamali, paano ko malalaman kung hindi ko ieentertain ang feelings, sanay na ako, wala namang mawawala, ganun talaga, sugal yan e.

Simula pa lang, defensive na tayo, wala kasing kasiguruhan. Alam mo lang, masarap ang pakiramdam, parang pumasok ka sa isang bahay na puno ng sorpresa, kritikal dito ang paglakad patungo sa pinto, pagpihit ng doorknob at pagbukas. Sorpreso ang pag-ibig gaya ng pagbubukas ng regalo. Yun nga lang, minsan mas nakakaexcite pa ang pagbubukas kesa sa laman nito. At pagpasok mo ng bahay na iyon, saka ka magpapasya kung dito na nga ba mananahan, lilisanin mo ba ito o wag naman sana, mapapalayas ka dahil sadyang walang kwenta ang may-ari. Kung lalabas ka ng bahay, siguraduhin mo lang na hindi gusot ang damit mo, nakasuklay pa rin at nakaempake ng tama, give yourself some dignity di ba? Kung ipagtabuyan ka naman palabas, dun ka sa gilid o kaya naman sa gate mag empake, syempre talagang nakakaiyak na pulutin isa-isa ang mga damit na isinaboy, parang nakakawalang dignidad, pero sambutin mo pa rin, sa iyo yun, bahagi iyon ng sarili mo. Isipin mo isa kang bida sa soap opera, na matapos apihin ay babalik, buo, matatag, mabango, nakabangon at mas kaakit-akit at this time, siya naman ang manghihinayang, mapapakamot ng ulo at sasabihing nagkamali siya. Gayundin sa pagpulot mo ng gamit malay mo may ibang handang tumulong at makipulot, ingat lang dahil hindi lahat ng tumutulong savior, mahirap ang buhay ngayon baka masalisihan ka pa. double jeopardy na yan. Wag ding masyadong tanga. Mahirap magkwento sa pulis ng istorya ng pagnanakaw, baka humagulgol ka habang ikinukwento mo kung paanong tinangay ng mga kawatan ang underwear mo at hindi ito maunawaan ng mga pulis, baka sa dulo sa psychiatric ward ka nila ipadala.

Sana nga pwedeng irepot sa pulis ang heartaches. Sana may taong malalapitan o masusumbungan sa t’wing masasaktan ka, yun bang hindi ka huhusgahan, makikinig lang siya, itatype nya ang sinasabi mo – parang blotter. Kaso siguraduhin mo rin na iba-ibang pulis nag pupuntahan mo dahil baka mapuno ang record book niya at makagawa ng isang libro ng mga kwento mo. Ano kayang magandang title, Ang Kwento ng Katangahan, o ang pakikipagsapalaran ng puso sa mundo ng mga dyablo, ay katakot naman yun, or (Your Name) – born loser! Masyadong harsh. Bahala ka na siguro sa title, consult mo sa mga friends mo, malamang may maganda silang idea dahil mas kilala ka nila.

O sana pwedeng i-lobby sa congress, gumawa ng batas na Separation o Heartache Leave. Di ba makatwiran naman na magkaroon ng leave pag may hinanakit ang iyong puso? Kasi kung papasok ka e wala ka rin namang nagagawa, iyak ka lang ng iyak, nakatango, parang praning, umaandar ang oras pero ang computer mo at trabaho ay hindi umaandar. Bigla kang hahagulgol at marami ka pang naaabala, sa halip na ikaw lang ang hindi nagtatrabaho, pati mga kaopisina mo hindi na rin nakakagawa sa lakas ng pag-atungal mo kaya naman kinocomfort ka nila. Yung iba namang kaopisina, kahit nasa ibang department ikaw ang pinag-uusapan so hindi rin nakaka attend sa work nila. You’re giving them reasons na maging tamad. Lugi ang negosyo dahil sa’yo. Baka masesante ka pa – kung magkagayon, humingi ka na lang ng separation pay, at least kahit dito sa separation experience na’to may maiuwi ka.

Nakakapraning talaga ang magmahal, nakakaiyak at nakakatawa.

Aminin mo kahit ilang beses ka ng napaso, may parehong kwento tayo? Naranasan mo na’to. Kahit nga masakit gusto mong ikwento di ba, para bang pag inuulit-ulit mo, mas natutuwa ka pa, siguro dahil may natutuklasan ka ulit at minsan saka mo narerealize na ikaw pala ang dahilan, o ikaw ang may kasalanan.

Ilang kaopisina at kaibigan ang may parehong kwento, minsan lalabas kami at paulit-ulit lang ang ikukuwento namin. Akala mo may bago pero yun lang din. Kami naman glued sa stories, nag-aabang ng update pero ang bago hindi yung kwento kundi yung lessons. Tatapusin naman ang kwentuhan sa dance floor! Mula sa I will Survive, Last Dance, September, Im a survivor at Could It be Im falling in Love. Walang pinipili. Sayaw lang ng sayaw. Baka sakaling kaya nitong ibalik ang naalog na pagkatao.

Minsan sa isang pakikipagkwentuhan over choco mudslide ng coffeebean and tea leaf, nakapagbukas ako ng maselang topic na kahit ako hindi ko alam kung paano tatapusin o paano itutuloy ang conversation. Masyado atang mabigat. Lalu pa’t ang kakwentuhan ko ay nasa kabilang linya. Salamat sa sun cell.

Pause

Silence.

Pareho ata kaming natrap sa topic, buti na lang sadyang smart siya at may substance kausap, sabi niya minsan daw nasa simbahan siya at nabasa niya ang phrase na ‘to :

God can heal a broken heart, but He has to have all the pieces.

It says it all.

Ngayong araw na ‘to, binilad ko ang mga damit na pinulot ko, isinampay kasama ng paghihimay-himay sa mga karanasan; masasakit man at magaganda; saka ko inalay sa pinagmumulan ng pag-ibig.

Panahon daw ang makakatuklap sa langib ng sugat. Mahabang panahon na rin iyon. Natuklap na nga ang langib at ang iniwang marka; hindi peklat bagkus isang magandang alaala, isang bakas na nakapinta tanda ng pagkatuto, ng wagas na pag-ibig.

Salamat sa mga nakipulot ng nakasaboy kong gamit. Wala man akong panibagong damit, sapat nang malabhan at makapagpanibagong bihis.

Pagbati para sa isang taon na puno ng pagmamahal.

—
related posts:

True Love
What is Love?
Cross my Heart
Lugmok
Move on!

Pagtawid

Paalam sa aking kamusmusan
sa pagkakamali at kapusukan
sa paulit-ulit na tanong at paghingi ng kasagutan
sa di pagkatuto’t kamangmangan.

Paalam sa kabataa’t katigasan
sa pag-aakalang angkin ang karunungan
sa buhay na walang kasiguruhan
sa mga araw na walang katiyakan.

Pagbati at kumusta sa sarili
abala, nakagapos at nakatali
pagbati sa pagsusuri ng kalagayan
patuloy na pagpapanday ng kabuluhan.

Pagbati sa pangarap at kasaganaan
sa pag-ibig at kapayapaan
sa pakikiisa at pakikibahagi
sa pakikipagtulungan at bawat lunggati.

Pagbati sa para sa isang bagong simula!

Nang Tinanong Ko ang Langit

Hindi ko masilip ang langit
sanhi ng makapal na ulap na nakatabing,
nakapinid ang mga pinto’t di halos marinig ang nanalangin
sa nagngangalit na kidlat at kulog na bumabayo sa lupa;
nakikipatimpalak sa nagpupuyos kong damdamin.

Umaasang makasilong kaya’t sinuong ko ang ulan,
sinuyod ko ang daang kumakapit sa aking paanan.
Nasa’n ang mapagkandiling kakahuyan?
Saan nahihimbing ang mga ibong palayan,
kailan masasagot ang tanong na walang hanggan?

Umapaw ang luha’t umagos sa pisngi,
humalo sa ulan sa pangamba ko’y walang paki
at tumigil ang unos sa lakas ng hiyaw
ng pusong sa huli’y sumuko’t umaayaw
sa kalungkutang nagdudulot ng pagpanaw.

At ang patak ng ulan, patak ng luha
pinagsanib upang dumilig sa lupa,
ngayo’y sinibulan ng hiwaga
nang kaakit-akit na bulaklak ay kumawala
sa pagkakaidlip ngayo’y itinakda.

Nakita ko ang buhay nang ula’y dumilig
naaamoy ang halimuyak ng pag-ibig,
kung natakpan man ng ulap ang daigdig
anu’t ngayo’y kaysarap mabuhay at umibig
at makilala ang nais makaniig.

Enchanting Kingdom

Princess Nice

Pabalik kami mula Paseo de Sta Rosa to Manila, tinext ako ni Kathy para kausapin si Incy, inaantok kasi siya at baka isalpok niya ang kotse. Nagprisinta akong magmaneho kaso ayaw nila, mag-aral daw muna akong magdrive. Oo nga pala, napakahilig ko talagang magvolunteer! Kinausap ko na lang si Incy, sa mga oras na iyon, hindi ako handang mamatay, sabi ko nga, mahal ang mamatay ngayon o kung hindi man, mahal magpaayos ng mukha. Kakukuha ko lang last week ng insurance, hindi pa ata pwedeng magamit. Kung milyon ang kinikita ko tulad ni Pacquio, okay lang na magpabugbog, sa laki ng pera niya, pwedeng pwede siyang bumili ng mukha. Mamili na lang siya kung mukha ni Dela Hoya o ni Morales ang pipiliin niya pero i doubt dahil mukhang galit si Pacman sa mga gwapo. I guess ito ang motivation niya sa pakikipagbasagang ulo.

Balik tayo, mag aalas dos ng umaga at hinahabol ni Incy na makabalik agad upang sunduin ang kaibigan niya at ihatid sa airport – nagmamadali siya sa speed na 60kph! Sa dilim ng South Luzon Expressway, mag-iingat ka sa pagmamaneho at mistulang pumasok ka sa Shake rattle and Roll the Experience ng Enchanted Kingdom na hindi mo alam kung anong mangyayari at lalabas habang pumapasok ka. By the way, hindi ako sure kung Franchise ni Mother Lily ang bagong pang come on na ito ng EK. Balita ko ay mas nakakatakot ito kesa sa pelikula niya na umabot na ng Part 10. Tinalo na ang Panday at pwede ng isali sa Guinness Book of World Records – Philippine Edition, kasama ang Pinakamahabang bibingka, pinakamaraming Platong nahugasan gamit ang Joy, Pinakamaraming namatay sa game show, pinakamaraming CR na panlalaki sa bawat kanto ng daan, pinakamaraming overpass na kulay pink, pinakamaraming aksidente sa dagat, pinakamaraming text na ipinapadala araw-araw, pinakamaraming commercial sa tv pag primetime at soap opera ang palabas at kung anu-ano pang only in the Philippines.

San na nga tayo? Sa SLEX!, parang purgatoryo ang lalakbayin mo habang binabagtas mo ito, ni hindi mo alam kung nakasayad ka pa sa lupa dahil wala kang makitang mga marker, at dahil tila walang kasiguruhan ang daan, maraming pangamba at walang kasiguruhang pakiramdam ang pinag-uusapan namin.

Medyo mahaba at maraming pagbabago ang nangyari sa taon na ito ayon kay Princess. Syempre, dahil seryoso ang topic, nakijoin ako. Sabi ko, dahil ito sa year of the rat! Malikot, paikot-ikot at suot ng suot kung saan-saan! Seriously, kahit naman sa akin, ang daming movements ngayon taon. Hindi man naging madalas ang gimik namin ni Incy, marami akong nababalitaan tungkol sa kanya, updates sa buhay niya. Madalas, pag nagkakasalubong kami, sinasabi niya na lang ay pagod na siya.

Kagabi naramdaman ko ang pagod niya. Dumayo kami sa Santa Rosa para magpower nap siya sa starbucks at sa Jollibee. Hanggang ngayon ay hindi ko maintindihan kung bakit kami kailangang magstarbucks at magjollibee sa Sta. Rosa. Siguro dahil mas tahimik at mas madali siyang makakatulog. Mahusay! Siya kasi ang d’ official driver ng barkada. May passion siya sa pagdadrive. Kahit madaling araw, on call yan kung papahatid ka. Ngayon, unti-unti ay naiintindihan niya ang ibig sabihin ng pagiging driver. Narerealize niya kung paano manehuhin at idrive ang buhay niya. Very independent, na minsan, gusto man niyang sabihin na nahihirapan siya o napapagod na siya, hindi niya magawa dahil concern siya sa mga mahal niya sa buhay.

Isa sa magandang sinabi niya kagabi ay natutunan na niyang maging masaya. Medyo strong nung sinabi niya yun, yun tipo bang parang may background music kang narinig, alam mong may lalim. Na this time, siya naman, na hindi siya dapat maapektuhan sa sasabihin ng iba. Yung totoo, naiintindihan ko si Incy. Alam ko ang pinaghuhugutan niya ng emosyon. Nakakapagod ang pakiramdamam na maraming nakatingin at nanghuhusga. Ganun ata talaga pag celebrity!

Nabanggit din niya na sa ngayon ay kaibigan niya ang mga exes niya, Good for her. (blank, blank, blank, speechless!)

Tinatanong niya ako kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw, hindi ko nasagot. Nalimutan ko kasi na tinatanong niya pala ako. (spaced out)

Kanpai para sa isa na namang taon ng pagsasama! Siya nga pala, salamat sa absolut vodka. Sisiguraduhin kong memorable ang pagtungga ko nito!

—

Space and Time

Iniisip ko kung lagi bang magkasama ang space and time. Pagnaglakad ka, may segundong dumaan at may naiwan o dinaanang espasyo. Limitasyon ba ito ng daigdig o sadyang hindi pa natin natutuklasang paghiwalayin ito? Ah wait, kung makarating ako sa gustong puntahan na hindi gumagamit ng oras, nasa ibang dimensyon na ba ako? Ganun ba sa langit?

Anyway, ang totoo lang siguro sa ngayon ay hindi sila tuwirang magkasama o magkaugnay, subalit pareho silang nag eexist nang sabay. May sariling galaw ang oras, sa ngayon, nasa normal siyang ikot, nasa bilis na pinagkasunduan o ipinangalan natin. Ang espasyo naman, nariyan na rin, nasa atin na lang kung pupuntahan natin, aabutin o kung paano natin imamaximize.

Ang pwede ko lang gawin, habang nag eexist ang oras, espasyo at ako ay bilisan o bagalan ang kilos, depende sa oras na pipiliin para makarating sa espasyong pupuntahan.

—

Nature Works

Mula ng maintindihan ko na bahagi lang ako ng kalikasan, ipinasakalikasan ko na ang ilan sa buhay ko. Minsan, limitado pa ako sa kaalaman; o kaya naman ay naaabala sa aking mga nararamdaman – mga emosyon. Tulad ng Time and Space, meron akong isip at damdamin na pinag-aaralan ko rin kung paano makakikilos ng may harmony.

Naging mabuti naman akong tao. Pag tinanong ako ng Diyos kung naging mabuti akong tao, proud kong sasabihin na Yep Yep Yep! Na madalas ay wala akong sinasaktan o ginagawan ng kasalanan maliban sa sarili ko. Kung meron mang iba, hindi ko sinasadya.

Siya nga pala, sa estado ng buhay ko ngayon, naniniwala na ako ulit sa Diyos.

Naniniwala rin ako na mabuti ako. Natutunan kong hindi manakit. Napansin kong ang sakit na ibibigay ko kung sakaling nagagalit ako ay wala sa sakit na mararanasan ng iba kapag kalikasan ang kumilos.

Nagtataka ako kung bakit may mga taong may effort na gumawa at makapanakit. Natututunan ba ito sa soap opera o sadyang there’s evil. Hindi ko alam kung bakit sinasayang ang kakayanan ng isip sa paglikha ng sakit at pamiminsala kung maaari itong maging daluyan ng kabutihan at kagandahan. Kung paanong ang espasyong pinipili ay hindi makakabuti sa iba bagkus sa sarili lamang.

Karma and Dharma is so beautiful!

—

Predictions

Kung may sikreto ako na ibabahagi, ito ay yung kakayanan kong makapanghula. Bata pa ako ng makakita ng mga pangitain na nangyayari naman. Akala ko noong unang, hula-hula lang, wala lang, nagkakataon lang. Meron din kasing iba na hindi nangyayari. Pero nitong nagtatrabaho na ako, napapadalas at nagkakatotoo ang mga nakikita ko, nadedelay lang ng araw o minsan taon pero ang weird dahil nangyayari talaga.

Nalaman ito ng mga kaopisina ko, minsan katuwaan pero minsan may nagpapaconsult. Nakakatawa noong una, hindi ko naisip na bilang isang propesyunal, makikilala ako bilang isang manghuhula. Sabi ko, hindi ako nag-aral at pinag-aral para manghula, pero sabi nila gift daw, alam nyo na, may ilan na nangungumbinsi para makasagap ng impormasyon. Yung iba sinusubukan ako at nagugulat sila kapag may mga detalye na nabubuking. Sinubukan kong magsearch sa internet tungkol sa panghuhula, may isang exam na nakita ko kung may *psychic ability ka, sa panghuhula, 99% ang score ko, sa ilang area naman ay 70+. Eto yung kakayahang mabalikan ang nakaraan o mapuntahan ang mga lugar sa kasalukuyan.

Bakit hindi ako agad naniwala sa sarili ko na kaya kong manghula; dahil minsan, hindi ito tiyak at malabo ang imahen, minsan interpretasyon lang.

Nakakatakot minsan lalo na kapag negative ang nakikita ko. Hindi ko na lang sinasabi. Dilemma pa nga kasi bothered ako, paano kung nangyari? May responsabilidad ba ako dahil hindi ko siya pinag-ingat? Pag sinabi ko naman, pinangunahan ko ba siya o ang kalikasan?

Ngayong darating na 2009, alam ko nasa isip nyo, magbibigay ako ng predictions? Ang totoo, ngayong taong darating ay pansamantala ko munang ililigpit ang mahiwagang kristal at isasaisantabi ko ang panghuhula.

Nabanggit ko noong nakaraang blog entry (anong nangyari kahapon) na unti-unti ay marami akong nalilimutan. Nabubura sa alaala ko ang mga ilang detalye at bagay. Tanong ko nga, dahil kaya ito nakikita ko ang hinaharap kaya nalilimutan ko ang nakaraan, aral ba ito o paalala? Na minsan, nagiging espesyal ako dahil sa kakayanan na ito, na minsan nagiging dependent ang iba dahil sa mga sinasabi ko.

Kung may nakikita man ako, itutuon ko na lang ang sarili ko sa ibang bagay. Totoo na gift ito, pero siguro gift sa akin.

Nung tinanong ako kung paano nadevelop sa akin ito, sabi ko hindi naman ito panghuhula, siguro familiarity sa kalikasan kaya nalalaman ko ang kilos nito. Ibig sabihin, lahat may pagkakataong makita ang hinaharap, kailangan lang maging sensitibo at patuloy na kilalanin ang sarili bilang bahagi ng malawak na kalikasan. So sa mga magpapahula, turuan ko na lang kayo kung paano madevelop ‘to.

—

Blue Box for 2009

Dalawang taon na rin ang blog na Hibang. Yung iba kong blog nasa friendster. Merong iba na anonymous. Mahirap magmaintain ng napakaraming blog st sayang naman kung yung iba hindi mababasa. Marami kasing mga estudyante ang kumukuha ng assignment nila dito. Naghahanap ng mga tula at kwento, yung iba naman nagbabasa at naghahanap ng leksyon sa buhay. Pagsasamahin ko na lang ang mga blog ko para hindi kumplikado. Pag-aaralan ko nalang na pagsamahin yung lumang blog ko para naman magamit ang ilang entry. Baka bukas o sa susunod na araw, makikita nyo na ang ilang naisulat. Yun nga lang, kailangan nyong balikan ang baul dahil taon na ang nakalipas kaya nakabaon na siya sa ibaba ng blog na ito.

Ngayon taon, susuportahan ko ang simplicity. Iwasan ang magulo at kumplikadong buhay. Isang mobile phone lang ang dadalhin paglumalabas. I-text lang ang kanetwork gamit para di sayang ang load (lahat naman ng network may line ako hehehe). I-avail ang unlitext pag sobra na sa balance. Gumising ng maaga para maiwasan ang pagtataxi. Gawin ang paggygym sa umaga para may lakas sa buong araw at hindi stress pag gabi. Magvitamins. Magbasa ng magbasa at i-update ang sarili sa panonood ng old movies sa dvd sa halip na gumimik ng gumimik. Mag-ipon. Kailangan ko kasing matupad ang aking entry (hindi ako stress busy lang) para sa taong 2009 sa mas cost-efficient na paraan.

Hibang

Kahit saan sigurong panahon, kahit sa malayong nakaraan,
gagawa ako ng balsa at hindi matatakot
papalaot ako’t aalamin ang hangganan ng karagatan
lamunin man ako ng dagat
o mahulog sa dulo nito
titiyakin kong masasaksihan ko
mahahagkan ang anumang nakaamba’t nakasalo

at kung naroon ang bahaghari
sasampa ako’t yayakapin ang mga kulay
bibitbitin at ihahasik sa mukha ng daigdig
nang kuminang ang lupa, ang mga halama’t bulaklak
lalaganap ang ngiti, ang lupa’t langit ay sisigla
walang kwadrong paglalagyan ng gayong tanawin
ni hindi magkakasya sa mata ang walang hanggang kagandahan

sasalok ako ng hamog at ibubuhos ang bango ng umaga
huhugasan nito ang bawat nilalang
lilinisin ang kaloobang may batik o mantsa
walang kalungkutan, pangamba, pangungulila o kawalang katiyakan
papawiin nito ang uhaw; sa pagkalinga, sa katotohanan at sa pag-ibig
babasbasan nito ang mga kaluluwa’t ibabalik ang dati nyang samyo
dadaloy muli ang buhay, titining at magiging dalisay

sisisirin ko ang kalaliman ng aking isip
bubungkusin ang tagni-tagning ideya
hangga’t kaya pa nitong bigyang kahulugan ang buhay
bungkalin ang misteryo at gawan ng kwento
habang nakakikilala pa ng mga salita, anyo at kulay
palalayain ang kamalayan at aahon sa sisidlan
ng aking hangganan, ng aking katawan

sasabay ako sa pag-ikot ng daigdig
ang kanyang pisngi ang aking entablado
iindayog sa kanyang galaw, sa saliw ng kanyang indak
sasayaw ako kasabay ng buwan, araw at mga bitwin
malayang-malaya, magaan na magaang umiindayog
habang nakalutang at nakasaliw sa musika ng kalawakan
ang tibok nitong puso’y makikibahagi sa orkestra ng daigdig

sa itaas ay mga talang kumukurap
mga kulay na naglalaro
sumasabay sa ritmo
at sa dulo’y magliliwanag
dala ng mga nagliliyab na tala
at mga kometang nagdaraan
upang ipagdiwang ang huling sayaw

at matutulog ako ng mahimbing
mananaginip habang dinuduyan ng hangin
ilalapat ang ulo sa malambot na ulap
makikiliti sa panaka-nakang patak ng ulan
sa huli’y muling makakapiling ang pamilya
nang maihatid sa kanlungan ng inang buwan at amang araw
tahanan.

Pamamaalam ng Matandang Puno

Isang matandang puno ang tahimik na nabubuhay sa pusod ng hardin. Sinasabing nabuhay ng gayon katagal ang puno sapagkat dumadaloy roon ang batis. Bagamat matagal ng nabuhay, hindi ito sintikas ng ibang puno. Ang kanyang balat ay makunat at may bahaging marupok. Ang kanyang paana’y pinamahayan na ng mga antik, maging mga anay. Mataas na ang punso’t kinatatakutan. Sa loob ng katawan nito’y mistulang kwebang kinasisilungan ng mga paniki. Bihirang sibulan ng panibagong daho’t madalas ay ang unti’unting paglagas pa nga ang matutunghayan. Malakas na patak ng ula’y nalalagas maging mga bagong sibol na dahon.

Gayunman, hindi kinakitaan ng takot ang punong ito. Tahimik siyang gumigising, ang buong araw ay waring ginugugol niya sa pakikipag-usap sa Maylalang. Bagamat kulubot ang kanyang balat,  waring inukit dito ang kanyang kasiyahan. Ang bawat lamukot at pitak ay tanda ng kanyang kasaysayan.

Mula sa itaas ay naaalala niya ang masayang kabataan. Wala ng nakababatid sa kanyang tapang. Ni hindi niya ito ipinagyayabang sa mga bagong sibol na punong abala sa pag-aalaga ng kanilang balat. Wala ng nakarinig sa kwento ng kanyang pakikidigma sa kulog at kidlat upang ipagtanggol ang malilit na puno. Wala ni isang puno ang umusisa kung saan siya nagmula.

Isang gabi, maalinsangan at may kahabaan. Nangagsiyuko ang lahat sa waring trahedyang nakaamba. Walang buwan ni kusot ng mga bitwin. Walang hangin. Walang kasiguruhan.

Isang bulong ang narinig, umuusal ang puno – ang matandang puno’y waring nagdarasal. Ang tahimik niyang pag-usal ay naramdaman sa buong kagubatan. Sa gitna ng gabi, nagliwanag sa pusod na iyon, binalot ng mga alitaptap ang puno. Sumilang ang liwanag – nagbaga ang paligid mistulang pinalalakas ng mga alitaptap ang puno at ilang sandali pa’y nakabibinging ingay ng kulog at nakamamatay na buhos ng ulan.

Mapangwasak ang gabi. Ang mga ula’y waring patalim na wawasak sa sinumang tamaan nito. Gayunman, tanging ingay ang maririnig, nahaharangan ang pusod ng gubat ng matandang puno at ang digmaang iyon ay nagwakas sa  isang matalim at nakamamatay na kidlat na sinalo ng matandang puno.

Nagliyab ito at ni ang matatalim na patak ng ula’y hindi sapat upang patayin ang lagablab. Nagliwanag ang pusod ng hardin.

Nagising ang araw, wala na ang matandang puno. Walang ni isang nasaktan, nalinis ang paligid at nakabubulag na luntian ang tumambad sa paningin. Isang bagong umaga na lilikha ng panibagong mandirigma.

Tinangay na hangin ang abong nilikha ng gabi, walang natira maliban sa paanang binalot ng punso.

New Year! New Work!

Simula January 1, 2009, may bago na akong trabaho. Hindi ako magreresign, nasa dati pa rin akong kompanya, ngalang ay lilipat ako ng opisina. Mas mabigat na responsibilidad, mas matinding hamon, naks mala- fear factor!

Ibig sabihin nito ay iiwan ko ang pagtuturo, ang training department na nakasanayan ko. Sa loob ng 7 taon ay ito na ang ginagawa ko, ang pagtuturo; nagturo sa private school, naging trainer sa NGO at trainer din sa corporate.

Noong una, medyo nag-alangan ako, pero syempre, wal anaman akong inaatrasang trabaho. Mas bago, mas maganda at mas masaya.

Tinanggap ko ang trabahong ito para naman maiba ang ginagawa ko. Mas matuto at mahikayat na mag-aral pa.

—

Naisip ko lang, kung mayroon kang maikling panahon, ano nga ba ang gagawin mo? Akala ko noong una ay kailangan kong magmadali, tapusin at gawin ang mga bagay na hindi ko pa nagagawa. Maranasan ang lahat. Subalit naisip ko, bakit ako magmamadali, bakit hindi ko lasapin ang bawat minuto. Baka mas may impact pa ito at mas maging makahulugan sa buhay  ko.

Seize the moment!

Parisukat

Wala namang pinagbago,

lumingon ka sa paligid

parehong lugar, parehong silid,

sila-sila pa rin, mga kaopisina

may bago, may luma.

Kailan ka nga ba nagsimula?

Ilan na ang nagdaan at naglaho?

Ang ila’y nangibang bansa

nagsipag-asawa, may nag kanya-kanya

at ikaw, na nasanay sa ingay ng kasama

ngayo’y waring bingi

nababagabag at tinamaan ng kaba

hindi kumukurap, nangingilid

naliligaw sa dati nang opisina

nangingilala sa ngiti ng kakilala

naninibago, nasaan ka?

tulala.

Ngayo’y naghihintay ng pasya

maaaring gaya ng dati

ipagwawalang bahala

at gaya ng dati, sakit ay mawawala

nang panandali

hanggang sa masanay ka’t makulong

sa kapirasong silid

at di na makayang lumaya.

Ang Balete

Naulinigan ng hardinero ang ingay sa kanyang hardin. Napagtantuhan niya ang pinagmumulan ng ingay – sa bahaging iyon ng hardin sumibol ang balete. Mabilis na yumayabong ang punong ito, bawat araw – napapalaki nito ang kanyang katawan na di gaya ng ilang mga puno. Dahil rito, nagpasya ang mga halaman na ipetisyon siya, isa siyang panganib sa buhay ng maliliit na halaman.

Magandang araw, mukhang may hindi kayo pagkakaunawaan? Tanong ng hardinero.

Nakisiksik po kasi rito ang balete, hinayaan namin siya subalit hindi namin inakala pagmamalabis ang isusukli niya sa kabutihang iyon. Unti-unti ay kinukuha niya ang lahat lupa, hinuhukay ng kanyang mga ugat at kaming mga dati ng nakatira rito ang siyang nananakawan ng lupa. Kung hindi siya aalis rito ay marami sa amin ang mawawalan ng buhay.

Ano ngayon ang suhestiyon ninyo?

Ilipat nyo po siya ng lugar?

Ano naman ang iyong masasabi? Tanong ng hardinero sa balete

Kayo po ang magpapasya, kayo ang nagtanim sa akin sa lugar na ito.

Kung ililipat kita balete, makakabuti kaya ito o makasasama? Ano sa palagay ninyo ang dahilan kung bakit ko inilagay si balete sa bahaging ito ng hardin?

Hindi po namin alam. Sagot ng maliliit na halaman

Marahil sa kanila po ay makabubuti ang paglipat ko subalit sa nakararami ay mas makabubuti. Sagot naman ng balete

Paano mo nasabi iyan? Tanong ng hardinero

Maaaring nakukuha ko nga ang sustansya ng lupa, totoong naaagawan ko sila ng makakain at nahaharangan ko ang liwanag na sana’y magpapatatag sa kanila, gayunman ang bahaging ito ng hardin ay hindi ligtas sa maraming halaman, kaunting lakas ng ulan ay matitibag ang lupa’t dadausdos ang pisngi, maraming sasamaing halaman at puno. Kinakailangan ang aking ugat upang kapitan ang mga bato’t lupang nagbabantang gumuho. Mabibitak ang hardin at malaking bahagi ang masisira kung walang punong gaya namin.

Kung gayon, mas makabubuti sa marami ang iyong dala?

Iyon po ang tingin ko.

Binungkal ng hardinero ang halaman at inilipat sa ibang bahagi. Batid niyang masama ang loob ng mga halaman sa kanyang pagpanig sa balete.

May dahilan ang lahat, ang mga pagtatalong iyan ay inaasahan, may mga bagay na mahirap maunawaan sapagkat hindi ito abot ng inyong tanaw. Ang paglipat na ito ay makabubuti para sa lahat – paliwanag niya.

Sangandaan

(Mga nagkrus na emosyon sa pagtatapos ng 2008)

Eto na naman ako, pinagkakasya ang mga nasa sa isip sa espasyo na ito.  Magtatapos na naman ang taon kaya siguro sentimental, paunang babala : siguro sa mga naghahanap ng kasiyahan at mataas ang energy, hindi ito ang blog para sa’yo.

Nitong mga nakaraang araw, nakapokus ako sa NGAYON. Natutuwa ako sa mga ngayon, sa bawat ngayon na dumarating, lalo kong napapahalagan ang bawat araw.

Nilingon ko ang kahapon, ang haba - 28 taon ang kahapon ko. May mga paulit-ulit subalit may ilan na talagang nagmarka.

Noong isang araw napakaswerte ko ng masilayan ang gabing nakangiti.

minsan lang ito mangyari at tanging ang may panahon lang na tumingala ang maswerteng nakakasaksi, akalain mo yun, ngayon ko lang ito nasilayan sa loob ng 28  walong taon.  Maraming minsan lang na naging saksi ako.

Minsan lang na mapunta dito si Pope John Paul 2. Grand event ang World Youth Day sa Pilipinas. Isa sa napakahalagang kasaysayan na nadaluhan ko, umasa akong magbabalik pa nga sa Pilipinas ang Santo Papa pero hindi na naulit iyon.

Ang 100 years ng kalayaan ng bansa, 1998. Hindi ang nagkakahalagang 5 milyon na kwitis ang naiwan sa alaala ko, kundi ang pagkamangha na isang daang taon na pala mula noon, subalit hindi pala kasingkahulugan ng kalayaan ang kaunlaran.

Hindi ko man maalala ang kamatayan ni Ninoy, malinaw sa alaala ko ang Edsa 1. Natatandaan kong nagkakagulo noon, may takot at kahit kami’y mga bata pa,  alam namin na may kaguluhan. Kulay dilaw ang suot namin matapos iyon. Nagpunta kami ng Manila zoo kasama ang kaibigang kapitbahay. Ang alam ko lang, masaya kami kasi namasyal kami at dumalaw sa probinsiya. Hanggang doon lang ang alam ko sa idinulot ng Edsa 1.

Nang nagkaroon ng Edsa 2, araw-araw nasa Ortigas ako, kasama sa mga martsa, sa aming pamantasan patungong Edsa, Edsa patungong Mendiola. Bahagi ako nito. Noon, mahalaga iyon, pakiramdam ko ay bahagi ako ng isang makasaysayang yugto ng bansa, ngunit kung makabuluhan nga ba, hindi ko na masagot ngayon.

Nakasaksi rin ako ng isang krimen. Bata pa ako nang makita ko kung paanong inarmalite ang kamag-anak ko, sabi nila, malayong kamag-anak ko rin daw ang pumatay. Nakakatakot ang araw na iyon,  Martes Santo pa nga ata ng maganap ang krimen.  Malinaw at tila nag iislow motion pa nga sa alaala ko kung paanong itinutok ang armalite at pinaputok. Kung paano siyang tumumba at pinaputukan ulit.  Matapos iyon ay sumakay na siya sa sasakyan niya papalayo, kami naman sakay ng tricycle ay humarurot din.

Actually, marami pang mga personal na alaala na hindi ko maibahagi. May malungkot, may masaya, may patas lang, iba-iba ang pakiramdamam.

Sana may youtube na pwede kong balikan, panoorin at tukuyin kung alin ang pwedeng ulitin, ano ang dapat matutunan para hindi na maulit.

Kaso hindi youtube ang buhay. Hindi ko maiidokumento ang lahat.

Ang tanging dokumentasyon ng lahat ng iyon ay ako. Kung ano ako ngayon.

Kanina nabasa ko na hindi naman daw masamang magkamali. Kaparehas ng sinabi ng isa naming boss sa opisina, ang mahalaga daw ay matuto sa pagkakamali. Iyon daw ang pinakaimportante. Kasama daw sa imbensyon iyon, tinitingnan ko nga ang sarili ko. Gusto kong isulat ang resume ko ulit. Gusto kong alamin kung isa na ba akong mahusay na tao. Isa na ba akong magandang imbensyon sa dami ng pagkakamali ko.

Natututo naman ako. Hindi ko nga lang masabi na isa na akong makabuluhang nilalang. Kung may gamit na ba ako o hanggang ngayon ay raw material.

Hindi ko rin alam at hindi ko iniisip ang bukas. Baka matakot lang ako.  Sa ngayon, masasabi ko na nagiging makabuluhan naman ako (para sa akin lang).

Sa nalalapit na pagtatapos ng taon na ito, gusto kong tapikin ang balikat ko at sabihing  good job, kahit na may sablay lumalaban ka pa rin, natututo at hindi nahihiyang aminin na nagkakamali.

Sa mga taong naapektuhan sa aking pagkakamali, pasyensya na at sa mga natutuwa naman sa akin, naging bahagi ng kasiyahan at maliliit na tagumpay, salamat sa pagsuporta. Hindi mabubuo ang mga taon na iyon kung hindi rin dahil sa inyo.

Sa paghakbang ko ulit para buuin ang mga ngayon, sana ay laging maging makabuluhan iyon.

Hindi ko pa masabi kung mahaba pa ang lalakarin ko, o kung mas marami pang liku-liko, pero sana kung ang maabutan ko ay sangandaan, mapili ko ang landas kung saan ako magiging maligaya - yung kaligayahan na magmumula sa kaibuturan ng puso ko. Sapat para simulan ko ang bawat araw – ang bawat ngayon.

Nais kong ibahagi ang isa sa paborito kong awit. (maaari ring pakinggan / panoorin ang pag-awit ni Noel Cabangon, mula sa youtube)
Sangandaan

(pete lacaba/ding achacoso)
mula sa pelikula na Sister Stella L

walang komplikasyon sa buhay mo noon
kalooban mo’y panatag,
kalangitan ay maliwanag
ang daan ay tuwid at patag
sa buhay mo noon.

ngunit bawat pusong naglalakbay
dumarating sa sangandaan
ngayong narito ka,
kailangang magpasya
aling landas ang susundin ng puso?
saan ka liligaya?
saan mabibigo?
saan ka tutungo?

kay daling sumunod sa hangin at agos
aasa ka na ang dalangin
gagabay sa ‘yong damdamin
ngunit saan ka dadalhin
ng hangin at agos?

alam mong bawat pusong nagmamahal
dumarating sa sangandaan
ngayong narito ka,
kailangang magpasya
aling landas ang susundin ng puso?
saan ka liligaya?
saan mabibigo?
saan ka tutungo?

Naiiwang Bango

Nakatatawag pansin ang halimuyak ng rosal.

Ako ang pinakamabango at pinakamagandang bulaklak sa harding ito.

Pagbibida niya.

Ang lahat dito ay nakatingin sa akin, humihinto, inaamoy ang aking talulot. Hangang hanga sila sa aking bango. Sa t’wing sisikat ang araw sa umaga, hihikab ako’t magsasabog ng halina, lalong pinakikinang ng liwanag ang aking talulot, kumikinang akong simputi ng umaga.

Kinalulugdan kita. Wika ng hardinero.

Sa aking hardin, namumukod tangi ka, ang iyong bango ay sadyang nakatatawag pansin. Nagdadala ka ng sanlaksang paruparo, ang mga bubuyog ay nananahan dito, nagiging masigla ang araw at masugid na nagmamatyag ang mga alitaptap upang tanglawan ka sa gabi.

Kung gayo’y malaki ang naitutulong ko sa harding ito?

Totoo iyon. Espesyal ka sa akin.

Isang umaga, isang talulot ang napigtas

Isa pang talulot sa pangalawang araw

Unti-unti, napipigtas sa pagbati ng hangin at nagising siyang parating ang hardinero

Para saan ang gunting

Kinakailangan na kitang pitasin

Ngunit sabi mo’y kapaki-pakinabang ako? Anu’t pinagtatakangkaan mong tagpasin ang aking mga bulaklak

Sadyang naging mabuti ka at hindi ko hahayaang mabalewala ang bangong iyong dinulot.

Ang bangong hinatid mo ngayon ay mababalewala bukas. Hayaan mong tulungan kitang madugtungan ang iyong halaga. Ang iyong bango ay mananatili kung hahayaan mong pitasin ko ang iyong mga bulaklak at gawing pabango.

Subalit masasaktan ako. Hindi ba’t dudurugin mo ako’t kakatasin

Naroon ang tunay na bango. Mas humahalimuyak ang bulaklak na nagdaan sa hirap. Mas nanunuot ang bango ng mga katas na pinino’t dinurog, sa gayon mananatili ang bango nang mas matagal. Mas maaalala ka’t mapapakinabangan.

Tahimik.

Tumulo ang luha ng rosal pagkaraa’y yumuko, tanda ng taos-pusong pagtanggap sa mas malalim nyang kabuluhan.

Alamat ng Bitwin

malawak daw ang entablado, sinlawak ng mundo, lahat ay may ginagampanan, kanya-kanyang papel. May ilan na may malalim na karakter, may ilan na mababaw, mayroong maikli subalit makabuluhan. Ito raw ang buhay; hindi sinusukat sa haba o iksi bagkus sa ginampanan.

Hindi rin pinag-uusapan kung sinong pinalakpakan, kinikilala at kinamuhian. Naiiwan sa manonood ang paghatol. Kung kanino sila nakaugnay.

Tumingala ako sa langit, napansin kong maraming bitwin.

Wala sa entablado, wala sa mundo. Sa langit, may malawak na espasyo sa mga bitwin.

–

Hinahanap ko ang pinakamasayang lugar sa mundo.

Napadaan ako sa syudad, ang laki ng mga gusali, ang daming ilaw, may musikang nilikha.

Sa tabi ng dagat, may musika ng hangin at tubig, may ibang daigdig sa ilalim ng tubig.

Halos maabot ko ang langit sa tuktok ng bundok, tila langit, waring lumilipad ako sa imahinasyon.

sa disyerto, hinamon ang aking loob, nakilala ko ang buhay sa mga walang katiyakang hugis ng buhangin.

walang sulok ang daigdig, may iba’t-ibang larawan – nasiyahan ako.

Lumitaw at lumubog ang araw, nagsabog ng kulay at binalot ng dilim, may kagalakan, ligalig at pagkabagabag, walang kasiguruhan, maliban sa misteryo ng buhay.

Sa kadiliman ng gabi, may anino ang mga puno, may bahagyang liwanag na tumatanglaw.

Naroon ang buwan, nanghihiram ng liwanag upang may magamit ang gabi.

—

Nakatingala sa kalawakan, sinisilip, pilit inaalam ang nakakubling langit; ang katotohanan sa pira-pirasong bato, mga tipak ng yelo at usok na mula sa nagbabagang apoy na nakalutang sa kawalan.

Ganito mabuhay ang siyentipiko.

Sa langit, sinusuri’t nagmamasid

nagmamatyag sa bawat kilos o galaw

upang tanghaling siyentipko ng taon, upang kilalanin

habang ang kanyang mga mahal sa buhay;

nakatanaw sa bintana

sa bitwing sinabit, inilawan, tanda ng pag-ibig

na nabuhay at nagbigay kahulugan sa pusong naghahanap ng sagot

sa mundong binalot ng hiwaga.

Ang parol ay ang pag-ibig.

Ang bitwin ang tanda ng buhay

pag-asa. kapayapaan. pag-ibig.

Mabuting Binhi

Magandang Umaga! Bati ng bubot na mangga mula sa pagkakagising sa matagal na pagkakaidlip sa lupa

Magandang umaga rin. Tugon ng hardinero

Sino ka? Tanong ng mangga

Ako ang hardinero

Kinusot ng bagong sibol na mangga ang kanyang mata, inaninag ang daigdig, ang makulay na langit, makapal na alapaap, ang matatayog na puno

Sino ako? Pagtatanong niya sa hardinero

Isa kang mabuting binhi.

Mabuting binhi?

Oo, isa kang mabuting binhi gaya nila – matamis at uusbong na sintayog nila

Talaga, lalaki akong sintayog nila? Ano nga pala ang kahulugan ng mabuti?

Mabuti – ikaw ay kalulugdan ng marami, magdudulot ka ng kasiyahan sa iba, magiging kapaki-pakinabang ka.

Paano mo nasabing ako ay mabuti?

Dahil bata ka palang. Bago dito sa hardin. Tandaan mo, likas kang mabuti. Kaya pag may nagtanong sa’yo kung sino ka, ano ang isasagot mo?

Ako ay si mabuti.

Anong Nangyari Kahapon?

Noong nakaraang araw ay patuloy na bumabagabag ang unti-unting pagkawala ng mahahalagang alaala; ang mga pangalan, mukha, pangyayari at kung anu-ano pa sa aking isipan. Sumasakit ang ulo ko sa t’wing pipilitin kong isipin ang mga iyon kaya sa mga susunod na araw ay nakatakda akong pumunta sa duktor para alamin ang problemang ito.

Plano kong gamitin ang mahaba-habang bakasyon ngayong Disyembre upang icomputer – i-digitile file ang mga tula, kwento at nobela na naisulat ko mula noong ako ay nasa elementarya pa lamang. Panahong ang mga sulat ko ay nasa kwaderno at mga sala-salansang papel na inipon ko. Hindi pa uso ang computer at typewriter pa lamang ang gamit ko kapag sinisipag akong magtype. Sa t’wing binabasa ko ito ay namamangha ako kung paaanong sa gayong edad ay nakasulat ako ng magagandang prosa. Lahat ng iyon ay plano kong icompile at gawing personal na libro. Alaala iyon ng mayaman kong nakaraan at imahinasyon.

Noong nakaraang Linggo, pag-uwi ko sa bahay ay nakita ko ang mga plastik ng basura sa tapat ng gate. Binungad agad ng nanay ko sa akin na nilinis niya ang aparador ko at natagpuang ang ilalim nito ay kinain na ng anay. Nagkaroon na daw ng punso at ginamitan pa niya ng kahoy upang tibagin ang mistulang bundok ng lupa na nabuo rito; isang punso na mula sa mga papel na iningatan at inipon ko; mga papel na pinagsusulatan ng aking mga tula, nobela at kwento.

Wala na nag lahat ng iyon. SIyam na buwan kong hindi nasilip at nalamang kinain na pala ng anay.

Akala ko ay memorya lang ang mawawala sa akin. Pati pala ang mga naisulat ko noon ay mawawala rin. Hindi ko na kayang ibalik ang mga tula, ni hindi ko natatandaan kung anu-ano ang mga naisulat ko.

Hindi ko alam kung bakit nangyayari ito. HInalungkat ko ang basura at nakapagtatakang tanging isang diary noong 4th year high school ang natira. Panahon na hindi naging maganda ang alaala sa akin.

Inisip ko na lang, siguro wala ng saysay na ibalik ang nakaraan. Siguro mas maraming magagandang mangyayari sa kasalukuyan na dapat alalahanin. Ang natitiyak ko ngayon, kahit ang kinabukasan ay hindi na dapat masyadong ipinaplano, tanging ngayon ang mahalaga sa akin. Mabubuhay ako sa bawat araw na waring huling araw ko na, ito ang totoo, ang ngayon.

May mga sinusulat akong mga kwento, naglalaman ito ng iba’t-ibang kwento sa hardin. Plano kong ilabas sa blog na ito sa taong darating. Minsan siguro sa isang buwan o isang linggo. Pero naisip ko, ilalathala ko na siya ngayon. Hindi ko natitiyak ang bukas.

Kung nais ninyong basahin ang compilation na ito, sundan sa pahina ng blog na ito ang “Mga Kwento sa Hardin”

narito ang unang kwento

Ang Akasya

Akasya

Ngayong umaga, bitbit ko ang lagaring kahoy at hagdan upang akyatin ang malaking puno  ng akasya. Sa laki nito ay kinakailangan ng putulin ang sanga upang hindi makaabala sa paglago ng katabing puno.

Ano ang gagawin mo sa akin? Tanong ng Akasya

Kailangan ko ng tagpasin ang iyong sanga, sa gayo’y hindi nito masasanggi at mahahadlangan ang nakatakdang paglago ng katabi mong puno.

Huwag mong gawin iyan. Paano na ang aking mga sanga, ang mga dahon nito?

Darating ang araw na ang mga daho’y kusang malalanta at malalaglag gayon din ang sanga; rurupok, manghihina at hindi makakayanan ang init ng araw – kusa iyang mapuputol.

Gayunpala, bakit hindi mo ito hintaying mangyari?

Wala iyong kabuluhan. Hintayin ko man o gawin ko ngayon, walang magbabago.

Anong ibig mong sabihin?

Ano ba ang nagawa sa iyo ng iyong mga dahon at sanga?

Lumaki ako, lumapad, nagustuhan ng mga ibon, maraming mga bata ang nagkukubli sa lilim na aking binibigay, pinupuntahan ako ng lahat.

At kung puputulin ko sila, anong mangyayari? Mawawala ba ang mga ibon o ang mga bata?

Maaari silang mabawasan

Natatakot kang mabawasan ng mga tagahanga. Maputol man ang iyong mga sanga – ikaw pa rin iyan. Mabubuhay ka pa rin. Walang mawawala bagkus may ibang magkakaroon – ang pagkakataong lumago gaya mo.

Lumambot ang mga sanga’t kagyat na naputol – tanda ng kaluwagan sa loob.

Habang dahan-dahang nilalagari at pumipihit ang tunog ng lagari, sinasabayan ito ng puno ng kanyang mahinhing kataga:

Walang mawawala sa akin. Bahagi lang ang aking mga dahon at sanga, hindi ito ang kabuuan ko.

Hindi ako stressed, busy lang.

Suko na ko, ayoko ng magtaxi. Masyadong magastos kaya mag-aaral na lang akong magdrive bago matapos ang taon na ito. Sa susunod na taon ay kailangang may sasakyan na rin ako, balewala ang driving lesson kung wala akong sasakyan. Wala rin pala ako mapaparkingan sa bahay kaya kailangan ko ng lumipat next year, maghahanap ako ng bahay na may parking o siguro condo unit with parking. Medyo magastos pala yun dahil may association dues at mahal ang gasolina, kailangan pala mas malaki ang kita ko sa susunod na taon. Kailangan ko ng pagkakakitaan na magbibigay sa akin ng kahit apat na ulit ng sweldo ko.

Medyo marami pala akong paplanuhin bago matapos ang taon. Kapagod!

—

Marami akong gustong ikwento pero sadya atang kung kailan ka maraming nais sabihin e umaayaw naman ang isip mo na balangkasin ang mga ito upang mabuo ang ideya.

Nitong nakaraang araw, natuklasan kong  matanda na nga ako. Ang dami ko ng ayaw gawin, iniiwasan, nararamdamang sakit ng katawan at higit sa lahat; mga bagay na nakakalimutan.

Mula sa mga malilit na bagay hanggang sa pangalan ng mga kaibigan, minsan pati taon ay nalilimutan ko. Buti sana kung petsa lang, kaso parang iba na ata kung pati taon ay hindi ko maisip.

Kapag nagsusulat naman ako, napapansin ko na iba ang mga salitang nasusulat ko, kung hindi mali ang ispeling ay talagang malayo ang salita, ang masaklap ay Filipino ang midyum ng pagsusulat ko.

Minsan makakatanggap ako ng text – may pangalan naman ng sender pero hindi ko maisip kung sino ang sender na iyon – saka ko maaalalang katrabaho ko pala.

Sabi sa akin ay magpatingin na daw ako sa neurologist kaso kung babalik naman ako sa Asian Hospital, baka biogesic na naman ang ihatol sa akin.

Sagutin ang serbey sa ibaba:

—

Hinahanap nga kita, marami sana akong ikukuwento sa’yo. Namiss lang kita bigla, kanina. Pinasabi ko lang na magkita tayo, regroup ulit. Update ng buhay, kain ulit ng isaw, magpabasa sa ulan, tumawa ng tumawa at magpakalunod sa kababawan natin. Pero sa tono ng pananalita niya, parang ayaw mong makipagkita. Oo nga pala, nalimutan ko – hindi na nga pala tayo close. Masyado ka nga palang nasaktan. Anyways, kung mamiss mo ko, im sure oo, sabihin mo lang. “wag mong kipkipin, baka magkasakit ka sa puso. Tapos na ‘yun, sana nakamove on ka na, pero kung ang moving on mo ay papalayo ng tuluyan sa pagkakaibigan natin, ang masasabi ko lang, kung sakaling magkasalubong tayo dahil pihado magbibiro uli ang tadhana at magkikita tayo sa hindi inaasahang lugar – makatingin ka sa akin. Maikli lang ang buhay, totoo iyon, hindi iskrip. Masarap maging malaya – lalo na sa galit at sama ng loob.

—

Bago ko tuluyang malimutan, ang mundo ay hindi sadyang bilog, maaari nating piliin ang hugis nito. Ang pinili ko, isang mundo na pahaba, walang katapusan. Sapat upang ilapat ang buhay na walang hanggan.

tara, let’s celebrate life!

The Rainbow Connection

Malamig na ang pagkain, mukhang hindi ka na yata darating. Ang baso ng juice, hindi ko alam kung namasa dahil sa natunaw na yelo o sadyang binalot na ng hamog. Oo nga, nanunuot na ang ginaw at pumapalag na ang katawan ko kaya’t nagpasya na akong tumayo subalit naroon ka sa likod, akmang parating. Isang oras ka pa lang nahuli, kaya kong maghintay ng matagal subalit hindi ngayon.

“Naiinip ka na ata?” tanong mo.

“Okay lang. “

Sanay na ako maghintay. Ang totoo, limang taon na akong naghihintay, away-bati pa, tampuhan at minsan naman ay parang bagong magkasintahan.

“Mukhang may okasyon? Bakit naman dito pa tayo sa rooftop magdedate?” usisa mo.

Alam kong nararamdaman mo ang plano ko, hindi ako magaling sa surprises kaya buko mo na ang ikinikilos ko, pero kahit na, magtatangka pa rin ako. Alang-alang sa pormalidad at sa alaala na iiwan nito sa’yo.

“Natatandaan mo si kermit, yung birthday gift ko sa’yo last year? Hindi siya bago, regalo sa akin iyon ni Mama noong bata pa ako. Alam mo ba ang favorite song nya? – The Rainbow Connection. Corny ba? hehehehe

Minsan, pakiramdam ko, pareho kami ni Kermit. Nagtatanong kung ano nga ba ang nasa dulo ng rainbow. Simula noon nag-iiba ang pakiramdam ko sa t’wing makakakita ako nito. Ang galing, ang daming kulay, ang ganda ng hugis… para sa akin, iyon ang pinakamagandang bagay na nakikita ng tao. Madalas kong iniisip kung ano ang nasa kabila ng rainbow.

At hindi ko maisip kung ano ang posibleng sagot sa tanong ko. Mysterious.

Ang hindi ko alam, mas nakakahanga pala ang nasa dulo nito.

Natatandaan mo pa ba kung kailan tayo unang nagkita?

Bagsak ako sa Physics, hindi ako gagraduate, umuulan noon, kasabay ng pagbuhos ng mga luha ko. Akala ko, ako na ang pinakamalungkot na tao, naghihintay ako ng rainbow para tumila ang ulan pero walang lumabas. Pauwi na ako, malalim na nag-iisip at naghahagilap ng sagot kung paano ipapaliwanag kila Papa kung bakit hindi ako gagraduate, hanggang sa nabangga ko ang kotse mo.

Limang taon na mula noon – at mahabang taon na nag-iisip kung ano ang nasa dulo ng bahaghari, ngayon napagtanto ko na at gusto ko sanang irephrase ang question

pwede bang magpapakilala muli,

ako si Kermit, naghahanap ng sagot sa mga tanong,

will you be my lifetime rainbow connection?

Will you marry me?

sumagot ka ng

Yes

at hinalikan mo ako.

ngayon, si Kermit, naging ganap na prinsipe ng buhay mo.

kasi teacher ka

kung lalagyan ng plot ang buhay mo, kulang ang isang libro para idetalye ang mga ginagawa mo. Isang kurso ang kinakailangan para pag-aaralan kung paano ka kikilalanin at kung paano ka uunawain. alam mo ng mahirap ang kursong yan at hindi mataas ang pagkilala sa ganyang propesyon, itinuloy mo pa rin. alam mo ring mahirap ang trabaho at paulit-ulit mong sinasabing huling taon mo na ‘to, sa huli… ikaw rin ang tumatawad at nanghihingi ng isa pang pagkakataon upang unawain ang kinalalagyan mo ngayon. nasasaktan ka ng paulit-ulit at halos ayaw ka ng pakinggan ng mga kaibigan mo dahil sa mga litanya mo, pero natututunan mo pa ring pakinggan ang nilalaman ng puso mo. may pagkakaton naman na mag-iba ng trabaho pero nakikipagmatigasan ka at sinasabing hindi lang trabaho ang hanap mo kundi kabuluhan.

nakikita mo ang kabutihan sa pinakamasamang estudyante mo kahit sa huli, kalaban mo na ang lahat ng co-teacher mo, ang taas pa rin ng pananalig mong magbabago ang batang yan. Minsan pa, pati ikaw tinatabla. hanggang sa wala ka ng balikat na maiyakan dahil alam mong isa lang ang sasabihin nila, “sinabi ko naman kasi sa’yo!”

makakasalubong mo ang dati mong kamag-aral at kaibigan, makinis ang balat, maayos ang damit, nakaporma at ikaw nagpupumilit na maging maayos kahit hindi na makabili ng damit. ayos ng plantsado ang damit, nakasuklay o may kaunting pabango, pinagpapalit-palit mo na lang ang pares para kahit papaano ay makasabay sa uso.

pipilitin mong harapin ang makulit na magulang at paliwanagan. diplomasya. pilit mong ipapaunawa ang sistemang kahit ikaw ay alam mong may pagkukulang. ipagtatanggol mo ang paaralan o kasamang guro kahit alam mong ikaw ang unang-unang hindi sumasang-ayon.

pipilitin mong itago ang nararamdaman, ang pausbong na pag-ibig ay hindi dapat pagbigyan.

pipiliin mo ang mga salitang bibitawan at tila krimen ang makapagsabi o makapagpakawala ng nararamdaman kahit ito’y expression lamang.

daramhin  mo ang iyak ng mga magulang, aalamin mo ang laro ng mga mag-aaral, ipapaliwanag  mo sa kanila ang nangyayari sa lipunan at ipararanas mong maganda ang mundo.

sasabihin mong may pag-asa. kukumbinsihin mong nasa kamay nila ang pagbabago hanggang sa mapaniwala mo ang lahat at wala ka ng maisagot sa mga tanong na paano.

daraan ang panahon, masaya ka sa paulit-ulit na pagharap, pakikinig, pagmamasid, pagpapaalala, pagtuturo, pagwawasto, pakikipamuhay at pakikiisa hanggang sa sumamplataya ka sa kakayahan ng mga batang tinuturuan mo.

hanggang sa maharang ka isang araw at di makilala.

hanggang sa muling pagkirot ng puso at muling pagtanggi sa sakit

hanggang sa muling pagtanggap na ang buhay ng guro ay hindi naghahangad ng pagkilala bagkus bukas-pusong pagbabahagi…

ang puso mong nasaktan ay agad maghihilom matapos niyang maunawaan na nagampanan na niya ang kanyang tungkulin at naging bahagi sa pag-unlad ng kanyang mag-aaral.

at kung maalala mong nauubos na ang iyong sandali upang tahakin ang landas kung saan ikaw naman ang uunlad gaya ng batang nakita mo ngayon…

muli mong iisipin na ito ang landas mo, na ang pag-unlad mo ay katumbas ng pag-unlad ng mga batang minsan mong kinausap at tinuruan.

kung magpasya ka namang lumayo at angkinin ang personal na kaligayahan, tutuksuhin ka ng iyong sarili, at paulit-ulit nitong ipapaalala na ikaw ay guro… ’san mang dako, ’san mang panahon… ikaw ay guro.

—

mula sa friendster blog account ko noong november 20, 2006

http://bernardumali.blog.friendster.com/2006/11/kasi-teacher-ka/

Para kay Potpot na mahilig ng magtanong (part 2)

Walang anu-ano ay nagtanong ka, Where does my father stay? Tatlong taon ka pa lang at ganyan na ang naiisip mo. Kung ako ang tinanong mo, isa lang ang masasagot ko – Malay ko? Ni hindi ko nga nakita ang picture nun, hindi pinakita ng mommy mo.

Okay, bigyan kita ng clue… ang alam ko, nasa America siya, kung saan dun ay hindi ko alam. Amerikano siya kaya nga iba ang kulay ng buhok at balat mo. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit English ang salita mo, masyadong busy ang mga tao sa bahay para i entertain ka kaya madalas ay DVD ang kaharap mo.

Lahat ng lalaking kasama mo sa bahay ay mga tito mo. Hindi kami ang tatay mo pero alam mo, ganun din iyon. Kami rin naman ang madalas mong kasama at kalaro – walang namang pinagkaiba yun.

Pag may tatay ka, madalas nasa trabaho siya, darating siya sa gabi, makikipaglaro sa’yo, kukumustahin ka, makikipagkulitan, minsan mapipikon din, mamalo kung kinakailangan. Ganun ang tatay, gaya ng ginagawa namin.

Maswerte ka na rin dahil kasama mo kami, minsan kasi, may mga tatay na nangingibang bansa para maghanap buhay. Maririnig mo lang sila sa telepono, makakachat at minsan lang umuuwi – e’ kami araw – araw kasama mo.

Siguro kung mag-iiba ang sitwasyon at makikilala mo siya, malamang na hindi mo rin siya makakasama. Malamang ay nasa ibang bansa rin siya. Baka hindi rin sila magkasama ng mommy mo.

Bakit? Hindi ko alam. Tanungin mo ang mommy mo, o baka siya, hindi niya rin masagot.

Ganun talaga, sasabihin niya rin siguro iyon pagdating ng panahon.

Sa ngayon, anuman ang sagot sa tanong mo ay ipagpaliban mo na lang. Hindi mo pa naman maiintindihan ang lahat. Ang totoo, kahit kami ay hindi namin inaalam. May sarili siyang buhay, may sarili siyang desisyon, kapatid ko siya at hanggang dun lang iyon.

Siguro kung nakakapagsalita ka na ng tuwid at nakakapagdahilan, baka sabihin mo sa akin na karapatan mong malaman iyon dahil anak ka niya, siguro nga, pero baka hindi mo siya maintindihan dahil bata ka pa.

O baka naman kahit siya, hindi niya alam ang sagot.

Kung dumating ang araw na nag-aaral ka na at nakakaintindi, kung nakakapanood ka na ng tv na tagalog at nahahawa ka na sa kadramahan ng mga contestant sa mga reality show na naghahahanap ng magulang pangungunahan na kita, kung hindi mo rin naman ikayayaman e wag na lang – joke! Huwag mo nang panghinayangan iyon dahil maganda ang buhay.

Sa halip na magtampo ka at sumama ang loob, isipin mo na lang na napakaswerte mo at dahil sa desisyon ng ina mo ay nabuhay kang maayos, disente at syempre maganda.

Excited nga kami nung ipinagbubuntis ka pa lang, wala ni isa sa amin ang nagalit kay ate, ni hindi na nga rin namin naitanong kung paano nangyari iyon, alam naman namin ang sagot kung paano nabubuo ang bata – basta ang mahalaga sa amin, parating ka na at minsan lang tayo malahian kaya inaabangan ang magiging itsura mo.

Sabi ng doktora, kung hindi nagbuntis ang nanay mo, baka hindi na siya magkaanak ulit. May cyst kasi siya, in short, timing talaga ang pagdating mo. Kung hindi ka dumating, baka habambuhay na siyang hindi magkaanak, hindi siguro mapupuno ng pagkain sa ref, hindi agad uuwi ang mga tao sa bahay, at hindi namin mapapractice ang pag english.

Noong ipinanganak ka, nag-iba ang tingin namin sa mommy mo, napatunayan namin na may ganda rin pala ang mommy mo dahil naging maganda ka – yun nga lang, hindi ko pa mahanap ang anggulo niya. Sabi nga, may maganda siyang kontribusyon sa mundo – at ikaw yun.

Kung dumating ang araw na magtrabaho naman ang mommy mo sa ibang bansa at hindi ka agad maisama, ‘wag sasama ang loob mo dahil marami ka namang mommy dito. May 4 kang tito at 3 tita, 1 lolo at 1lola isama mo na ang tita jenjen at yaya mo. Pasalamat ka at sa malaking pamilya ka napadpad. Hindi ka mauubusan ng gatas at ng toys na lagi mong hinihingi kapalit ng pagligo mo. Buti na lang at 3 beses ka lang sa isang linggo maligo.

Kung may tanong ka pa at hindi pa nasasagot, isipin mo na lang na kahit kami, may mga tanong na hindi pa rin nasasagot. Sadyang hindi yata lahat ng tanong dito ay may kasagutan. Para na rin siguro mag-abang tayo at umasa na may kabilang mundo at doon itutuloy natin ang masayang pamilya.

—

Para kay Potpot (part 1)

Lucky Me

Lumaki ako sa Maggi. Bukod kay Kuya Bodjie at ate Sheena, si Tita Maggi ang pinaniniwalaan ko noon. Minsan may nagtangkang umagaw sa atensyon ko, naglabas sila ng mga noodles na alphabet at iba’t-ibang hugis pero dahil masyadong maalat at mahal, balik ako sa Maggi.

Ewan ko kung paanong nawala si Tita Maggi sa buhay ko. College ako ng mapansin kong Lucky Me na ang sinusunggaban ko pagkauwi sa dorm. No cook kasi. Banlian lang ng tubig, presto! Busog ka na.

—

Noong high school at college, masyado na akong abala upang subaybayan ang mga bagong kinahuhumalingan na pagkain gaya ng chikadese na may free na laruang lumalaki pag nilagay sa tubig, palabas na pambata at mga larong pambata. Syempre, abalang-abala sa paggawa ng school report kaya nga pati pagpahinga at paglilibang ay sa computer na ginagawa. Palipas oras rin ang mga solitaire, hangman, textwist at iba pa.

Kaya nga wala ng bonding with friends. madalas makikita mo na lang sila sa friendster. Ang dating malapad na kalsadang ginagawang multipurpose court para sa basketball, piko, patintero, tumbang preso at mataya-taya ay nauwi sa internet village. Doon tayo nagkukumustahan at nagbabahaginan ng ating mga buhay.

Salamat naman at may panawagan para sa paglalaro. Hanep ang Lucky Me! Nakakarindi man at wag sanang gawing novelty song pero mahusay ang nakaisip ng awiting tayo’y na’t maglaro, tayo na’t maglaro sa lucky me…

Kailangan pa rin naman ng mga bata na totoong paglalaro at pakikisalamuha.

—

Nagtatrabaho na ako ng binawasan ko ang pagkain ng instant noodles. Pakiramdam ko kasi nacoconstipate (pasintabi) ako at isa pa, parang delikado sa tiyan. Press release nila na NAPA na sila. No Artificial Preservatives Added – parang ayokong maniwala at alam nilang kaunti lang ang maniniwala kaya nga syempre kumuha ng Endorser na pinaniniwalaan ng marami – Ate Shawie! Kung totoo man, e di mabuti. Para sa isang bansang mas mura ang noodles sa bigas, maganda nga namang hakbangin ito upang gawing busog lusog ang mga pinoy.
—

Naalala ko noong 2004, nasa Resettlement Area Ako sa Zambales para sa mga batang Ayta, isang workshop ang ginagawa namin para ganahang pumasok ang mga bata. Sabi ko sa kanila, bawat bata ay kailangang magtanim ng isang puno at sa pagbabalik ko, bibisitahin ko ang kani-kanilang puno at yaong may pinakamalaking tanim o yung yumabong ng husto ay may gantimpala. Tinanong ko sila kung ano ang regalong gusto nilang matanggap kapalit ng pagpapatubo ng puno, ang sinagot nila… Lucky Me!

Sadyang mahirap ang buhay doon. Kinilabutan ako ng mas lalo ko itong mapatunayan at mabatid kong ang lucky me na halos ayaw nating kainin dito ay siya namang inaasam-asam nilang makain. Espesyal na pagkain iyon, kaya nga noong bumalik kami nitong nakaraang Nobyembre 2008, ang dami naming dalang Lucky Me. Sayang nga at hindi pa sila NAPA noon.

—

Kapag ganitong umuulan, namimiss ko pa rin ang Maggi. Naalala ko yung excitement na nararamdaman ko pag nakita kong umuusok na ang kaldero, ilalagay na ang noodles mula sa sachet at ibubudbod na ang pampalasa. Tapos huhulugan ng itlog pamparami at pandagdag daw sustansya. Madalas sa isang mangkok, lalagyan pa namin iyon ng kanin. Kumpleto ang kainan!

Minsan naman, ang maggi, ihahain bilang sabaw sa tuyo na itinambal sa sinangag na kanin. Masarap ang pagkakasangag sa kanin kung niluto ito sa Star Margarine.

—

Masasabi kong naging lucky me talaga ang buhay ko noong bata ako – nag enjoy ako sa paglalaro at pagkain!

Huling Gabi ng Munting Prinsipe

Para sa rosas na aking nakilala,

Isang umaga, isang bagong umaga, binago nito ang buhay ko nang makita kita. Sa aking bakuran, sumibol ka’t nagising. Marahan, maingat ka’t tumingala, naghikab at bumati sa daigdig. Nasisilaw ka sa liwanag at giniginaw sa hamog. Binantayan kita, inalagaan at sa huli nga’y napaibig.

Iyon ang pinakamagandang umagang bumati sa aking maliit na daigdig.

Ang pag-ibig na iyon ang nagdala sa akin sa iba’t-ibang daigdig.

Pabalik na ako, nakatingala’t nag-aabang kung may susundo, naghihintay ng pagkakataong makabalik. Mabigat ang talampaka’t nag-aalangan; marumi ako, may bahid ng malisya, may luhang tumutulo tanda ng pagkakapunit ng kawalang malay. Nakilala ko ang daigdig, hindi na buo ang loob kong humarap pagkat nabatid ko na ang lihim mo, ang lihim ng pag-ibig.
Inaabot kita ng tanaw, kumusta ka na? Abutin nawa ng pag-ibig na ito’t yakapin ka ng hindi mo maranasan ang nakamamatay na lamig. Sa kinatatayuan ko, may lumbay na kumikitil, hindi man muling magkatagpo, ang huling hininga’y ipaaabot para sa iyong katiwasayan.

Ngayong gabi, mahabang gabi; naunawaan ko ang pag-ibig.

Mr. Clean

Maaliwalas ang mukha niya, magaling manamit, mukhang mabango, vain, napakagentleman, minsan lang magsalita pero aabangan mo… there something about this guy. Sabi nila, Metrosexual daw ang tawag dun, yun bang isang metro na lang homosexual na. Mainit ang mata ng mga tao sa kanya. Syempre sa opisina pa namin na ang lahat ng bago ay subject for discussion, para bang telenovela na unti-unting inaabangan na mag unfold, public entertainment ang buhay ng bawat isa. Bihira ang lalaki kaya malas mo pag sa department ka namin napunta. Hehehe, malas niya.

Sa t’wing darating siya, ayan na… sinusuyod namin ng tingin ang damit niya, bag, gamit, sapatos, pagkilos… basta lahat ng galaw niya. Ang cubicle niya, ang linis, hindi siya makwento kaya panay silip lang kami sa gamit niya. Mukhang may sinabi sa buhay, makinis ang kutis ng mga kasama niya sa picture; kaibigan at family members na nasa picture frame.

Mag dadalawang linggo na at malinis pa rin ang desktop. Malinis ang table pati ang basurahan. Kung ano ayos niya pagpasok ay ganun din pag uwi. Akalain mong hindi nalulukot ang kanyang longsleeves.

Hindi ako susuko sa pustahan. There’s hope. Hindi siya bading.

Minsan, sa isang work activity, kailangan naming mag-usap, hmmm mag-usap palagi. Kinabahan ako na naeexcite, opportunity nga naman. Hindi ko naman kayang kumpetensiyahin si Cristy Fermin at wala akong career sa pagiging showbiz talkshow host pero parang gusto kong gampanan ang role na ito. Tuwang-tuwa ako pati na mga kaofficemate ko. Sabi nila, pagkakataon ko na daw ipagtanggol ang pusta ko. Ang work activity namin, mas pinaexcite ng bago kong task, ang alamin ang totoong gender ni Mr. Clean.

Siyempre marunong naman ako sa art of conversation, art of questioning at art of friendship. Unti-unti, walang personal talk, pakiramdaman at may respect of privacy. Nakakainip. Sinusubukan kong magcross ng boundary sa pagtatanong ng basic info kung manonood ba siya ng UAAP. Sabi niya, oo daw. Every year ay nasa Araneta siya. Kinakabahan ako, baka kasi isagot niya na present siya lagi sa cheering competition. Wagi! Basketball pala ang paborito niyang sport.

1 point!

Nagbabasketball siya? tanong agad ng mga kaopisina ko. Hindi ako umabot sa ganun kadetalyeng tanong, kaya may assignment na naman ako.

Dumaan ang araw na unti-unti ay lumalim ang pag-uusap namin. Hindi na basic profile. Alas! Ka-facebook ko na nga rin siya. Boring ang friendster para sa kanya. Madalas politics and social issues ang paborito niyang panghimagas. May puso sa mahihirap, nakikinig sa hinaing ng masa, galit sa byurokrasya, humihingi ng reporma, pwedeng ikampanya para sa pagkapangulo at saka ko naintindihan na mula pala siya sa angkan ng mga pulitiko sa kanilang probinsya – mala superman ang tingin sa angkan nila.

2 points – prim and proper dahil sa kanilang family reputation.

Nawala na ang point system. Matagal-tagal na rin naman kasi siya sa amin kaya hindi na siya ang topic. Pero sa akin, curios pa rin ako. Hindi na sa gender niya kundi sa buo niyang pagkatao. Basta iba – katulad ng sinabi ko, theres something… basta hindi ko maintindihan.

Araw-araw naaamaze ako sa mga kwento niya, shy type siya. Hindi siya makwento sa lahat. Sa akin lang. madalas ako pa ang nagdedeliver ng kanyang mga ideas and thoughts sa group. Sa akin pinadadaan ng mga kaofficemates ko ang gusto nilang itanong o ipasabi sa kanya. Siguro dahil nahihiya rin sila dahil nga hindi pala nila kalevel – hindi nila mareach si Mr. Clean.

Lumalim ang pagkakaibigan namin. Alam ko na inaabangan niya ako pagpasok at ganun din ako sa kanya. Magkawavelength kami sabi nga niya. Nagkakaintindihan kami at nagkakapalitan ng mga ideas whether the same arguments or contradicting sa opinion niya.

Ang mga oras sa opisina ay naextend sa mga pagkain sa labas, hanggang sa mga text messages, phonecalls at sa mga personal naming pamilya. Nadala ko siya sa bahay nung nagpahousewarming kami at umattend din ako sa surprise birthday party na binigay nila sa mom niya. Akala ko ma o-OP ako pero very warm sila sa akin. Madalas daw akong naikukuwento ni Mr. Clean sa Mom niya. Wala na siyang Dad by the way, na ambush ito nung height ng election campaign, years ago.

Pinakita niya ang room niya. Una, curious ako kung gaano ito kalinis. Sa kwarto mo daw makilala ang isang tao. Maliit lang, malinis, minimalist. Naglalaro sa kulay ng black, white and gray except for 1 painting na aagaw ng atensyon. May background naman ako sa humanities, kahit papaano nakakaapreciate ako ng paintings. Unique yung sa kanya. Mixed emotions, magulo na may harmony. Ironic pero yun ang interpretation ko.

Favorite painting niya yun. Ang bestfriend niya at siya ang gumawa nun. Hobby pala niya ang pagpaint at tinuturuan niya ang bestfriend niya – classmate niya from highschool to college na nasa ibang bansa na ngayon. Basketball player ang bestfriend niya – actually varsity sa school nila. Matagal na siya mula ng last na magpaint siya. Wala daw siyang paghugutan ng emosyon.

Wala sa itsura niya ang pagiging pintor. Ano nga ba ang itsura ng pintor, tanong ng mga officemate ko. Wala lang, kasi masyado siyang malinis para maging pintor. Ni patak ng pintura sa daliri, hindi ko siya nakitaan.

Si Mr. Clean – dati isang subject, pinag-uusapan, inaalam, ngayon isa na siyang object. Para akong nakakuha ng treasure. Araw-araw, palalim ng palalim, siya na ang bukambibig ko. Lahat sa kanya ay maganda. Ako na ata ang campaign manager niya pag kumandidato siya.

Nagstairs kami sa halip na mag elevator, mahaba-habang usapan bago umuwi. Tahimik siya, walang kibo. Kinakabahan ako. Hindi ko kaya, anticlimatic pero sinira ko ang episode na yun – nagtanong ako, anong problema?

Hindi siya makapagsalita, hindi siya makatingin. Hindi ko siya maintindihan. Sa pagkakataong ito, hindi ko naiintindihan si Mr. Clean. Sabi niya, magkita kami mamaya.

Umalis siya agad, nagmamadali. Iniwan niya ako.

Ngayon lang ako kinabahan ng ganun. Ngayon lang ako nainsecure. Anong meron?

Papunta na ako nang magtext siya, sa starbucks na lang daw kami magkita. Mukhang seryoso nga ‘to.

Parang ayokong pumunta, natatakot ako.

Andun na siya. Palinga-linga. Hindi sanay na naghihintay.

Namumutla, namumula ang mata, mukhang kagagaling lang sa iyak. Nangingilid ang luha.

At ang gwapo, mabango, at banayad kumilos ay napayakap sa kin. Umiiyak. Ngayon ko lang siya nakita ng ganun. Hindi ako handa. Maraming nakatingin. Diyos ko Lord, ano bang nangyayari. Hindi siya makapagsalita.
Dinala ko siya may park. Buti na lang katabi nito ang chapel. doon kami nag-usap.

Booom! Sumabog sa mukha ko ang lahat. His bestfriend is getting married. Confirmed. Talo ako sa pustahan. He’s gay. He’s discrete, metrosexual – 1 meter away homosexual. Oh My God. Hihimatayin ako. Nakayakap siya sa akin at nakayakap na ako sa kanya. Umiiyak siya sa balikat ko at umiiyak ang puso ko. Hanggang sa sabay na kaming umiiyak. Mas malakas lang yung sa kanya dahil humahagulgol na siya at hindi ko pwedeng pantayan – this time he’s a loud gay!

Natapos ang makasaysayang gabi. Umuwi siya at nagpapahinga.

Umuwi ako. Nagkulong sa kwarto – nakatanga. Bakit ako umiiyak? Hindi dahil sa pusta. Magkano lang ba yun? Lagi naman akong talo sa pustahan. Wala akong radar – nbsb rin ako- as in no boyfriend since birth so wala akong intimate interaction sa mga boys. Hindi ko alam kung sino ang totoo at kauri.

Nagtataka ako sa reaksyon ko, siguro siya rin. I feel betrayed. Magkaibigan kami pero hindi siya nagdisclose – agad. Pero so what? Hindi betrayal yun. At isa pang Oh My God!

Pumasok akong namamaga ang mata. Hindi siya pumasok. Tahimik ang mga kaopisina namin. Siguro may nabubuo na sa isip nila. Sa bawat pagbukas ng pinto, pinapakiramdaman ko kung siya na iyon, pero hindi pa rin. Walang text, walang tawag at hindi siya nagparamdam sa araw na iyon.

Gusto ko siyang kumustahin, alamin ang kalagayan niya – pero may pumipigil sa’kin. Bumalik sa alaala ko ang mga sandali na magkasama kami, masaya ako noon, tama, kinikilig na pala ako ng hindi ko namamalayan. Akala ko, paghanga lang. Akala ko, natutuwa lang ako dahil ang isang itinuring kong espesyal na katrabaho ay nag-uukol na ng pansin sa isang lihim na humahanga -unti-unti ay luminaw sa akin ang lahat. May nararamdaman ako para sa kanya – im dead.

The next day, parang walang nangyari. Pumasok siya, mabango, malinis, walang bakas ng paghihinagpis – in short wala pa ring bahid. Naging magaan ang approach niya sa akin – ganun din ako sa kanya. Parang walang nangyari, parang wala akong nalaman, – pretend na hindi ako nahulog, puro parang; parang hindi ako nasaktan at na inlove sa isang parang lalaki.

Bilang respeto sa isang kaibigan, inalagaan ko ang lihim ni Mr. Clean. Hindi ko pinahalata kahit alam kong naramdaman niya rin na may iba akong nararamdaman para sa kanya.

Naging magkaibigan pa rin kami. Sa ngayon, hindi na ako nbsb – isang tall, dark and handsome basketball player ang aking boyfriend. Hindi ko lang pinaalam muna kay Mr. Clean dahil baka malugmok na naman siya. Charing!

Pari Magpakailanman

Nagising ako sa tugtog na Pamasko, oo nga naman – saan pa nga ba ipinagdiriwang ang pinakamahabang Pasko sa buong mundo kundi dito sa ating bansa.

Ang ibig sabihin ng September 1 sa atin ay ber month na, ibig sabihin magpapasko na naman. Mas ito ang naalala, pangalawa na lang ang Octoberfest at para sa akin, pangatlo ang Foundation Day Ng Philippine Normal University (PNU -Sept. 1 ). Sa atin, ang pasko ay ang pinakagrandiyoso, pinakamalaki at pinakamagarbo sa lahat ng piyesta, at dahilan ng iba’t – ibang okasyon tulad ng family reunion, reunion ng magkakaibigan, outing, iba’t-ibang christmas party, pagbisita sa mga ninong at ninang, pagbabahay-bahay, pangangaroling, pagsisimbang gabi, party sa kalsada, pagandahan ng paputok dahil nalalapit na bagong taon at lahat ng okasyon na magpapasaya. basta ito yung panahon na ang emosyon ay maemote; kung hindi masayang-masaya ay madrama. Lahat ng tao bumabait, lahat ng kaaway binabati at kung hindi handa, may ceasefire bilang paggalang sa okasyon.

Nung iniisip ko ang Pasko, ang sumagi sa akin ay yung panahon na gumigising ako ng madaling araw at sinusundo ang pari na magmimisa sa aming munting kapilya. Noong bata ako, nahihiwagaan ako sa mga pari, ang taas ng tingin ko sa kanila. Kahit maraming panahon ko silang nakasama, Tanging kabutihan ang nakikita ko sa kanila: Cultured, mabait, magaling magsalita, mala-anghel ang mukha ( eto ay yung panahon na marami sa kanila ay anak mayaman – hehehe), tila tama ang lahat ng sinasabi, marunong umunawa, makisama in short – napakalapit sa langit at waring mga santo sa lupa.

Para silang mga celebrity kapag napaunlakan ka nila na pumunta sa bahay nyo at makikain kung kaarawan mo, masaya ka kapag nakatanggap ka ng munting regalo sa kanila; kahit nga isang istampita basta may pirma nila. At ang istampitang ito ay ilalagay mo sa wallet mo o kaya naman sa altar nyo. Madalas ang istampita ay larawan ng iniidolo nilang santo o kaya naman ay ang santo o simbolo ng kanilang Kongregasyon. Hanggang sa ang mga pari na nakilala ko ay dumami, mas naging aktibo sila sa gawain hindi lang sa simbahan bagkus sa lipunan. Nagsasalita na tungkol sa mga mainit na usapin; waring bumaba sila sa langit at nakipamuhay – gaya ni Kristo.

Madalas, sa sobrang pagkakakilanlan o pakikisalamuha, nagiging tao rin sila (bagamat tao naman talaga sila), nakararanas ng iba’t-ibang emosyon, naaapektuhan at minsan, hindi tinatanggap o ang masaklap ay hinihiya pa nga. Ito ang buhay nila sa tuwing lumalabas sila at nakikisalamuha. May pagkakataong nagagalit sila at hindi nauunawaan. May mga proseso silang pinagdadaanan, mga damdamin at tanong na namimili ng pagsasabihan. Hindi sila sinlaya natin.

Umiiyak rin sila, nagagalit at nakakatikim sa isang malupit na mundo – gaya ng karanasan ni Kristo.

Sa kanilang mga reaksyon, may mga pari na hindi maisip kung bakit naging pari. May ilan na nagkaroon ng pamilya, naintrigang nagsusugal, nangmolestiya, nagpayaman at iba’t-iba pang akusasyon. May totoo at may gawa-gawa lamang.

May mga pari na kinamuhian ko rin. Nakasamaan ng loob at may ilan pa nga na nakaaway ko.

Hindi biro ang buhay ng isang pari. Mas lalong hindi biro ang maging pari sa panahon natin na waring ang insulto at masasakit na salita, paghuhusga ay hindi namimili. Na maraming magagaling at hindi na kumikilala sa kapangyarihan ng lumikha.

Mahirap maging pari, tumayo sa altar at humarap sa mga nagsisimba na madalas tumatagos ang tingin sa abito… nangingilala kung ang alay o donasyon sa simbahan ay ligtas sa bulsa ng pari.

Na pati ang koleksyon ay pinakikialaman ng mga pulitiko at pinapagpaliwanag kung bakit kailangan ng second collection.

Na ang mga nasasakupang miyembro ng simbahan, ang mga Kristianong Katoliko ay nagsisimba at nananampalataya dahil sa personal na dalangin, mga hiling at hindi bilang pakikiisa sa Selebrasyon ng Misa, bilang kaisa ng simbahan.

Makalipas ang mahabang panahon na wala ako sa simbahan, naisip ko na hindi biro ang kanilang kinaroroonan – ang kanilang piniling bokasyon, ang tawag na kanilang inoohan. Nanumbalik ang paghanga ko sa kanila. Humahanga ako at patuloy na gumagalang sa mga pari – silang mga alagad ng simbahan na handang tumalikod sa makamundong gawain sa kabila ng komportable, malaya at makasariling handog ng mundo.

Gayundin, nagkamali man sila at nakaalitan ko minsan, ang pari ay mananatiling Pari Magpakailanman – may basbas ni Kristo, tinatawag at nakinig at higit sa lahat… ang hindi natin kayang gawin – ang tumalikod sa kasalanan.

—

Isang panawagan para sa paggalang, pag-unawa at patuloy na respeto sa mga alagad ng simbahan. Kung nagkamali man, hindi panghuhusga bagkus panalangin at isang makakristiyanong aksyon din kung kinakailangan bilang pagprotekta na rin sa kasagraduhan ng ating simbahan.

Maligayang Pasko sa ating lahat!

True Love

Kung babalikan ko lahat ng nagawa ko na, mga accomplishments at shortcomings – madalas nararationalize ko ang mga iyon. Laging no regrets at learning lessons ika nga. Hindi naman sa kinukumpara ko ang sarili ko sa iba; mga kamag-aral, kababata o mga nakilala, masasabi ko na naging successful naman ako sa buhay ko. Isang young urban professional. Magimik, makulit, mahilig magbyahe, palaging kasama ng mga kaibigan, nood dito, inom doon at iba pang happenings.

Kung maturity naman, masasabi ko na hindi naman ako napag-iwanan. Marami akong kakwentuhan – mga good conversationalist, may mga sense sa buhay.

May tiwala ang opisina sa akin at ilan sa mga nakakasalamuha ko. Modesty aside, sa tingin ko, dahil sa performance ko o contribution ay nakakuha na rin ako ng respeto mula sa kanila.

Minsan pag naglalakad ako pauwi, nakataas noo ako. Masarap ang pakiramdam. I’m a made man.

Pero saglit lang yun.

May mga bagay na hindi mo makukuha. Mararanasan mo, patikim, yun bang alam mo na na eto na yun, gusto mo ang pakiramdam pero hindi pwede.

Kahit anong galing mo sa trabaho o sa pag-aaral man yan, kahit ang daming humihiyaw sa’yo at nagkakagusto, nagbibigay ng number at nag-i- stalk, may irony ang buhay. May magugustuhan ka na hindi maibibigay sa’yo.

Kung simpleng hiling lang sana na magkaroon ng kotse, condo, new cellphone o anumang gadget, madali namang bumitaw at intindihan kung hindi ibigay ng Diyos. Pwede mong isipin na kaya ko namang pagtrabahuhan yan. Pero kung ang gusto mo ay ang pagmamahal na maibalik sana sa iyo – wala kang magagawa kundi maghintay at kung makapagdesisyon siya na hindi ka niya gusto – balewala ang lahat ng imaheng binuhay mo, lahat ng naipundar mo, lahat ng yabang sa katawan – kahit anong tigas at galing mo – iiyak ka rin.

Lalo na kung alam mong true love.

True Love kasi ilang taon na ang nakalipas. Sabi mo sa sarili mo, lilipas din iyon. Nasaktan ka, oo pero darating ang panahon na maghihilom ang sugat at matatanggap mo rin. Pero mahabang taon na ang nakaraan, parang kahapon lang ang hapdi.

Nakikita mo siya, naroon ka habang masaya siyang naglalakad patungo sa altar. Magkaibigan kasi kayo. Hiling niya na naroon ka sa kasal niya, kabahagi ka sa masayang araw na hiniling niya.

Parang pelikula, naroon ka, nagbukas ng pinto.

Lahat nakatingin sa kanyang pagpasok, dahan-dahan ang mga imahen sa iyong alaala, at dahan-dahang nananariwa ang kirot sa iyong dibdib. Kasi Mahal mo siya.

Iyon na sana ang huli ninyong pagkikita, nagawa mo na ang hiling niya. Siguro naman, sapat na iyon at panahon naman para harapin ang sarili mo – ang sakit na dulot nito. Magpapakalayu-layo ka.

blackout.

Pero maliit ang mundo at lalong pinaliit ng technology. Imposibleng cannot be reached ka. Kaya makakatanggap ka pa ng mga balita tungkol sa kanya and worst pag kinuha ka pa niyang maging ninong ng anak niya.

Naiimagine mo ba yung sugat na pinatakan ng alcohol? Ganun kasakit.

Magdadahilan ka, dahil ang totoo, magkaibigan man kayo, hindi nabawasan ang pagmamahal mo sa kabila ng sitwasyon niya ngayon.

Kaya nga masasabi mo sa sarili mo na walang rules sa love, hindi niya kayang unawain o intindihin ang mga salitang hindi pwede o tama na o nagmumukha ka ng tanga. True Love e. Umuusbong kahit hindi mo diligan.

Proof?

Mahabang taon ang nakalipas, masaya ka na, successful ka na nga e. Nakukuha mo ang gusto mo. Nakakagimik, pasyal, nakakabili ng kahit ano, tapos habang nasa mall, makikita mo siya, hawak-hawak ang anak kasama ng asawa niya. Masayang namamasyal – nagpa-family bonding, magkahawak-kamay. Iisipin mo, ano kaya ang pakiramdam kung ako ang kahawak-kamay niya.

At magtatago ka, iiwas ka ng daan. Ang kaninang masayang araw ay mapapalitan ng pangamba. Biglang titibok ang puso mo. Bigla kang maiinsecure. Distracted ka na.

Iisipin mo, masaya ka ba talaga. Ito ba ang gusto mo. O may tinakbuhan ka lang.

Nagising muli ang puso mo.

Itutulog mo na lang, siguro ay makakalimutan mo ulit ang pakiramdam at magdadasal na hindi mo siya makita uli. Dahil ang totoo, naroon ang pakiramdam. Nagmahal ka – totoong pagmamahal at hindi ka niya pinili.

Sabihin mo mang walang regrets, minsan iniisip mo na ano kaya kung naging kayo.

Bagsak na naman ang emotion mo. Sensitive ka na naman at hindi ka mahihiyang ikwento, may topic na naman kaya kasama ng mga good conversationalist mong barkada bukod sa economy, politics at sports.

magpapakatao ka at magbubukas ng bagong topic -

True Love?

A Fairy Tale (in progress)

Ang mga Fairy Tale, pambabae lang daw.

Kaya nga sa bunso kong kapatid madalas ikinukwento ng tita ko ang mga kwento ng mga babae na nangangarap na magustuhan ng isang prinsipe. Ako naman, tahimik lang na nakikinig. Natanim na sa isip ko noon na ang bawat lalaking pinapangarap ng mga babae ay matipuno, mahusay makidigma, anak mayaman at nakatira sa kastilyo.

Alam kong simula noon, nakasama na sa listahan ng kapatid ko ang mga katangiang iyon sa pagpili ng mamahalin.

Ako naman, iniisip ko palagi, kailangan kong maging mayaman, maging magalang, matipuno, mukhang prinsipe upang mahalin at hangaan.

Ganun kasi mag-isip ang babae. Iyon ang nakamulatan ko.

Nakapag-asawa ang bunso namin. Gaya ng kanyang pangarap, gaya ng itinanim niya sa puso niya na may isang Fairy God Mother, ipagkakaloob sa kanya ang kanyang hiling basta taimtim niya itong hihilingin sa isa sa bitwing gagawin niyang gabay.

Bago matulog, walang patid ang pakikipag-usap ng bunso kong kapatid hanggang sa magdalaga na siya – hindi niya nakakalimutan ang munting hiling, ang tumingin sa kalawakan ng gabi at isamo ang nilalaman ng kanyang dibdib.

Fairy Tale do come true sa kapatid ko. Nakapag-asawa siya ng isang foreigner. Mayaman at may magandang trabaho. Nasa Scotland na siya ngayon kung saan matatagpuan ang ilang sa naglalakihang palasyo.

HIndi pa ko mayaman – ni sariling bahay ay wala pa kaya wala akong palasyong maibibigay sa mamahalin ko. Wala ring karwahe, motorsiklo lang.

Kaso minsan, nauuna ang true love kesa sa assets. Handa na ang puso ko pero hindi pa ang bulsa.

Gustong-gusto ko ng sabihin sa mahal ko ang mga katagang hinihintay niya – gusto ko na sanang maiparanas sa kanya ang paglakad sa dambana. Pero hindi pa ako prinsipe.

Sa Baguio, sa kinalakihan kong simbahan – malapalasyo, doon ko sana siya pakakasalan. Ihahatid ko siya sa aming lumang bahay, walang karwahe bagkus isasakay ko siya sa’king motorsiklo.

Yayakapin ko siya ng mahigpit, tatalunin ko ang lamig at ipapipikit ko ang kanyang mata, sasabihin kong ako man ang pinakamahirap na prinsipe, ituturing ko na naman siyang prinsesa – habambuhay.

Hindi pa naman huli ang lahat.

Ang Fairy Tale namin – hindi magwawakas sa happily ever after – kasi magsisimula pa lang.

Nang magising ako kahapon

Iba-iba ang mga kwento natin noong nasa kolehiyo tayo. Daming alaala na minsan naiiwan o natatanim sa isip mo pero pag binalikan mo ang kwento kasama ng mga dati mong kamag-aral, malalaman mo na ikaw lang ang nakaalaala. Yun bang napakahalaga sa’yo pero sa iba pala ay walang dating.

May kanya-kanya tayong kwento hindi man pare-pareho pero madalas magkakarugtong.

Natatandaan mo ang araw na iyon hindi dahil sa kwento nyo kundi dahil may nangyari rin sa’yo sa lugar na iyon o may karanasan ka rin sa taong yun.

Ang common siguro sa atin ay yung mga paaralang pinasukan natin.

Aminin natin, kung titimbangin ang dahilan ng pag-aaral natin – mababatid natin na hindi tayo nag-aral lang para matuto, marami kasi ay nag-aaral dahil kailangan – requirement kasi; na para bang matapos lang ito, hindi man ako makakuha ng mataas na marka ay ayos lang dahil alam nating may ibang mundo – totoong buhay na naghihintay sa labas at para na rin nating sinasabi na hindi totoo ang buhay sa kolehiyo.

Kung iisipin, oo nga. Marami ang hindi totoo sa kolehiyo. Maraming subject at kwento na hindi napapakinabangan.

Ang totoo sa kolehiyo ay yung mga pagsubok. Kung paano ka sumagot, humarap at nanindigan. Kung nakibagay ka ba, nakinig, nanahimik o nagsuri.

Ang totoo ay kung paano ka pumasok, kung paano mo sinuong ang bagyo, lumusong sa tubig, nakiramay sa kamag-aral na nagkasakit, namatayan, nasunugan, nabuntis, napraning and worst – nagpakamatay.

May mga pangyayari noong nasa kolehiyo ka pa na nagbukas sa isip mo kung ano ang buhay. Yun bang para kang hinila sa pagkabata, bigla kang natauhan at napaisip – Ano ‘to? Bakit ganun?

Hanggang sa makaramdam ka ng kaunting kabuluhan sa sarili mo – na parang may iba kang calling. Parang may gusto kang gawin. Bigla kang nagkasaysay. Naging tao ka – tinatawag na.

Nagsisimula ka ng mag-isip at mag-analisa. Nakikipagdebate ka na. Madalas tahimik at nag-iisip o sumasama sa mga munting usap-usapan, nagbabahagi ng opinyon. Congratulations! Nagmamature ka na. Lumalawak na marahil ang iyong karanasan.

Sa paaralan – madalas mamarkahan ang ginagawa mo. Nagiging batayan tuloy kung tama ka o mali – yun nga lang, sa labas, walang magmamarka at magsasabi sa’yo kung tama yan o mali. Walang isang tao na magiging boss natin para sabihin na ang opinyon ko ang tama at hindi ang sa’yo.

Hindi naman ilusyon ang kolehiyo bagamat madalas nagkakasundo ang sinumang nakapagtapos na pag nagtatrabaho ka na, its a completely different world.

Kung masarap ba sa mundong ito o nakakatakot bang tumampisaw dito – depende ang sagot ko. Depende kung paano mo natutunan ang buhay noong bata-bata ka pa lang.

Ngayon, totoong malaya ka. Hawak mo ang buhay mo. Ibig sabihin noon, walang oras, wala dapat routine, pwede mong baguhin ang nakasanayan mo kahit kailan mo gusto. Walang gigising sa’yo, magsasabi na pumasok ka na. Pero wala ring magbibigay ng pagkain at baon sa’yo.

Ngayon kasi, walang mundong nakahanda sa’yo. Walang schedule na papasukan dahil ngayon ikaw ang magpapatakbo ng buhay mo. Hindi mo kinakailangang pakisamahan ang taong hindi mo gusto dahil malaya ka.

Kung gaano ka magsusumikap ay depende sa requirement mo sa buhay mo – kung hanggang saan mo lalagyan ng hangganan ang kasiyahan.

Pwede kang magpahinga – pwedeng mas maaga.

Pwede ring maging masaya kapiling ng pamilya at pwede rin ng nag-iisa.

Basta lang, sa bawat desisyon mo – alam mong wala ng ibang sisisihin. Dahil ang lahat ngayon ay bunga ng mga pinili mong desisyon.

Kaya nga wala akong dapat sisihin.

–

Noong nakaraang araw lang, katext ko ang kaibigan kong si Mags.

Mahabang exchange of text messages.

Sabi ko, sobrang abala ako at pati pag-iyak, hindi ko magawa, kailangan ko pang iiskedyul.

Nagreply naman siya, nagyayaya na magkita kami para mag-iyakan. Simple nga ang message, sabi niya, tara iyak tayo.

Parang tara inom tayo. o tara nood tayo ng movie.

Ganun na ang buhay na natali at nakalimot na may buhay pa pala – ang paglabas ng nararamdaman ay isinasaisantabi para sa mas mahalagang bagay – ang pag-unlad ng kumpanya.

salamat sa naging guro ko sa Ethics at Values sa pagtuturo ng pagmamahal sa trabaho – tsk. tsk. tsk.

Araw-araw, hindi ka mauubusan ng gagawin

magigising ka na hinahabol ang bawat araw

sana lang ay magtatapik sa’yo at magsasabi na maghinay-hinay ka para hindi dumami ang trabaho.

Yun bang magpapaalala sa yo na ikaw ang lumilikha ng trabaho mo. Na pwede mo namang kontrolin at hindi kinakailangang makipag-unahan dahil wala ka namang hinahabol.

Nang sa gayon ay hindi ka gumigising para habulin ang panibagong araw.

-

Salamat sa mga salamin ng pintuan at dingding,

naaalala ko na mayroong isang tao na kailangan ko ring harapin.

Sulat sa Mahal ko na nasa Ibang Bansa

Huwag mong pigilan ang pagluha. Hayaan mo siyang tumulo, tingnan mong tumutulo ang luha ko nang maiwan sa alaala mo ang sakit ng desisyon natin. Gusto kong maisip mo palagi na may iniwan ka rito, nasaktan sa desisyon natin at umaasa sa matiwasay mong pagbabalik.

Kung nahohomesick ka, ibuntunghininga mo lang, pasasaan ba’t matatapos rin ang araw, iikot ang panahon at makahahanap tayo ng pagkakataon na magkitang muli. Uuwi ka di ba? Sa akin – sa piling ko?

Kaya mong tiisin ang hirap, ang lungkot at ang lamig di ba? Hindi ka titingin sa iba at maghahanap ng papawi sa nararamdaman mo. Pangako mo yan?

Itataguyod ko ang pamilya natin, ang naipon natin – hindi ko sasayangin ang iniipon natin – katumbas ito ng lahat ng sakripisyo – Nang masakit na desisyon pero sabi mo nga magiging matatag tayo.

Pinagdadasal kita – palagi. Nakakatawa pero naging relihiyoso ako, sana ganun ka rin. Sa walang katiyakang buhay sa magkabilang panig ng daigdig, pag-asa lang at malalim na pagtitiwala sa Maykapal na hindi ka niya pababayaan. Basta usapan natin, sabay tayong hihiling sa bitwing sumbungan natin at dalanginan – lalo na sa gabing nababalot ng pagkabagabag. Tatanaw ako roon palagi dahil alam kong nakatanaw ka rin sa kabilang sulok ng daigdig.

Dito sa atin? Siguro naman nababalitaan mo na rin – malamang nanaunahan na ako ng iba sa mga balita – makinig ka sa kanila, pero makinig ka rin sa akin. Nang sa gayon makilala mo ang totoo at hindi.

May katumbas ang hirap mo, bayani ka di ba? Kahit walang katumbas iyon o pagpapahalaga, aksidenteng naging bayani ka pa. Gustuhin mo man o hindi, masakit man sa loob mo na magbanat ng buto sa ibang bayan, para sa atin naman ito – at sabi nga, sa bayan natin. Pagpasensyahan mo na kung laman na naman tayo ng balita – o gawing katatawanan ang lahi natin. Kung hindi mo masikmura, ipikit mo ang mata mo at kami ang alalahanin mo. Sa huli, magsasawa rin sila sa pagsukat sa iyong kulay at kikilalanin ka dyan sa pagsisikap mo.

Hindi ako magpapaalam. Alam ko magkikita tayo – malapit na iyon kumpara kahapon. Pag nagkita tayo sa airport, isusuot ko ulit ang damit na suot ko nung hinatid kita. Tanda iyon na ako parin ito – ang iniwan mo – para sa mga pangarap natin. Walang nagbago maliban sa mas pagiging mas matatag ng puso at malalim na pagmamahal para sa isang kabiyak na nawalay ng matagal.

Ingat ka palagi. Mas lalong kitang minamahal.

Lupa

(2003)

Ako ang lupa, ako ang biyaya

ako at ang lupa ay kanyang pinagpala

iisang pinagmulan at ang patutunguhan

iisa ang pusod ng ating kasaysayan.

Lupa akong tigang na sa’yong pawis ay matitinag

hahagurin hanggang sa tuluyang matibag

papawiin yaring uhaw sa buhos ng ulan

siyang magpupunla sa aking sinapupunan.

Kasuyo ang ulap, hinahagkan ng araw

nakatanod sa buwan, bitwi’y nakatanaw.

kukumutan ng hangin, sila ang aking kasiping,

babatiin ng hamog mula sa pagkakahimbing.

Butil ay gigising, tatalupan ang katawan,

sisisirin ang lupa’t uusbong paibabaw

pipiglas ang punla sa hanging nagbabadya

sa kanya’y titingala’t mananambit ng pagpapala.

Ang bunga ng bunga ko’y akin na ring bunga

ang ugat ng bunga ko’y ang kanyang ibubunga

sapagkat ang binhi ay binhi magpakailanman

pinausbong man ng panahon ay iisa ang katawan.

Ako at ang tao ay pinagniig ng kalikasan

ako at ang lupa sa isang hibla nananahan.

ang lupa ay ang tao, ang tao ay ang lupa,

magkayapos, magkasuyo sa piging ni Bathala.

Third Eye

Tinatanong nila ako kung meron ba akong third eye, ang totoo, meron. Bata pa ako nung nadiskubre ko ito.

Di tulad ng ibang bata, hindi naging ordinaryo ang buhay ko. Gigising ng maaga, pag hindi bumangon ay mapipilitan sa palo. Kailangan kong magpa-igib ng tubig. Kailangan kong maglakad sa riles patungo sa patubigan. Ito ang bumuhay sa amin. Lahat kami – dumaan sa pagpapaigib ng tubig. Lahat din kami – napalo.
Pag-uwi naman, mabilis na maliligo dahil may pasok. Kung panghapon  ako ay madalas ala una y medya ang pasok. Kung pang-umaga naman ay ala sais. Kapag umaga ang pasok ko ay sa hapon ako nagpapaigib ng tubig.
Ilang taon yun. Iniisip ko kung kailan ako gagraduate sa trabahong ganun. Nasasayangan ako sa oras. Sa paglalakad sa riles patungo sa paigiban. Sayang ang oras na nakaupo ako sa bintana at nagbubukas ng gripo para sa mga sasahod. Naiinip ako sa buhay ng pagbubukas ng gripo – pagsahod ng barya.
Iba’t-ibang klase ng tao. May mababait pero mas maraming salbahe. Ayaw magbayad, bastos ang bibig, madalas ang away at suntukan, habulan, hampasan ng pingga.
Minsan ay naglalakad ako sa riles pauwi – tirik ang araw. Naisipan kong bilangin ang mga kahoy na kinapapatungan ng riles. Minsan naman ay mismong tren ang binibilang ko kung ilan ang magdaraan sa maghapon. Iyon ang pampatay oras ko.
Doon ko nakilala ang hirap. Siguro dahil sa karanasan na iyon ko nakilala ang pangarap.
Sa t’wing kukurap ako sa pagdaan ng tren, sa pagkakapuwing, parang ayaw ko ng dumilat. Minsan pumikit ako, lumiwanag ang paligid. Sa pagpikit kong iyon, nagbago ang paligid ko. Hanggang sa hinanap ko ang pangitaing iyon.
Natutunan ko ring makita iyon kahit nakadilat. May nakikita ako na hindi nakikita ng mata. May daigdig na buhay na buhay sa akin, kaya ko ng palitan ang lungkot at pagkainip, natutunan kong ipinta at tumigil sa mundong nagbibigay ng lihim na kasiyahan sa akin sa kabila ng daigdig na nakikita ng mata ko.
Pinagaan nito ang buhay sa akin. Pinakilala nito ang langit. Dito may katahimikan – payapa. Doon hindi hinihingi ang katarungan dahil nananaig ito. Sa daigdig na iyon ko natatagpuan ang langit.

Ito ang third eye. Madalas, mas totoo ang interpretasyon nito sa paligid, pinakikita nito ang tinatagong lihim na hindi napapansin ng aking mga mata. Dito ako sumasangguni kung nararamdaman kong hindi totoo ang mga tao sa paligid. Ito ang gabay ko.

sa pagitan ng kawalang katiyakang relasyon

Hindi naman maikakaila na sa twing makikita kita, daraan ka, maaamoy ko ang pabangong nakasanayan ko mula sayo ay muling manunumbalik ang sandaling pinagsamahan natin. Noon na kasama pa kita, na malambing tayo sa isa’t-isa. Yun bang inaalala natin ang bawat isa, ang kapakanan mo. Hindi matatapos ang umaga, tanghali at gabi ng hindi kita tinitext kung nakakain ka na. Kung nakauwi ka na o magsasabay ba tayo pauwi. Kung tatambay muna tayo para magkape kung walang magandang palabas sa sinehan.

Kahit wala na tayo pwede mo pa rin naman akong tawagan o itext sakaling nalulungkot ka. Ako pa rin ‘to. Baka naman pwede tayong maging magkaibigan? Hindi naman siguro ibig sabihin nito ay hindi na tayo magpapansinan. Lalong hindi tayo pwedeng mag-iwasan. Maliit lang ang mundo at lalong pinaliliit ito ng tadhana sa mga taong nag-iiwasan. Alam kong hindi ka handang makita ako,
pero sakaling mangyari yun, sakaling makita kong umiwas ka ng tingin kung magkrus ang landas natin, igagalang ko iyon at hindi rin ako magtatangkang tawagin ka. Igagalang ko ang space na kailangan at hinihingi mo.

Sana lang sa pag-iisa o pag-iisip mo, manatili ang respeto natin sa isa’t-isa. Igalang natin ang mga taong nagmahal sa atin. Wala silang kasalanan sa mga pinili nating desisyon.

Hindi ko na ipagtatanggol ang sarili ko. Hiling lang na huwag nating saktan at lalong pahirapan ang mga sarili natin. Totoong masakit ang mga nangyari at mahirap ang sitwasyong kinalalagyan natin, pero sana maunawaan mo ring pareho tayong nasasaktan. pareho tayong nahihirapan at nag aadjust.

Anuman ang desisyon natin, maging tayo man ulit o tuluyang magpaalam, pangako kong wala akong sasabihing masasakit tungkol sa iyo, na ang alaala mo ay mananatiling alaala ng pagmamahal gaya ng mga ginawa at ininvest natin.

Alam ko kakayanin mo rin gaya ng pagkaya ko, kahit masakit.

Kung sakali naman na handa ka ng makinig sa mga paliwanag ko at pag usapan kung anong nangyari, sabihin mo lang, subukan nating pag-usapan.

Ngunit kung magdesisyon kang tuluyan ng hindian ang pagkakataong ayusin ito, iginagalang ko iyon.

Ingat ka at sa huling sandali, hayaan mong sabihin kong minahal kita.

Celebration of Life

At last, nakakita na naman ako ng sandali para mag update, magsulat at buuin ang nasa sa isip ko. Bihira ito mangyari, madaling mag-isip at magsulat subalit mahirap maghanap ng oras. Marahil sa sobrang kaabalahan. Gusto kong magsulat ng positibo sa pagkakataong ito. Yun bang celebration ang feeling. Magaan.

Customer Service

Mga munting sandali, hindi inaasahan pero nagbibigay kasiyahan.

Bakit lumilipat ang kliyente : 15% dahil may nakitang mas magandang produkto at 15% dahil may nakitang mas mura. Sa madaling salita, kung susumahin, ang 30% ay tungkol sa produkto. 20% naman ay dahil hindi nabigyan ng atensyon at 49% dahil hindi maganda ang naranasan sa nagbenta. In short, 69% ay may kinalaman sa serbisyo at hindi dahil sa produkto. (customer focus research study forum corporation)

Sa kabuuan, ibig sabihin lang ay ang isyu ay wala sa produkto bagkus sa serbisyo. Kilala ito sa tinatawag na Service Economy.

Naisip kong isulat ang mga kumpanyang nakaranas ako ng hindi maganda subalit naisip kong isulat na lang ang mga kumpanya na masaya ako. Gayundin,dinagdag ko ang mga bagay na nagpapasaya sa akin ngayon.

Sun cellular - Hindi ako madalas makapagbayad on time. Madalas ay may mga text messages na ako, paalala na magbayad na. Pagpumupunta ako sa service station nila, lagi akong umuuwing nakangiti. Pakiramdam mo nakamenos ako. Ang isang libo ko, may sukli pa! Kahit Ilang tawag na ang ginawa ko – madalas sa ibang network pa. Mura na, gamit na gamit pa sa opisina.

Eastwest and HSBC – di tulad ng ibang credit card, hindi ko nararanasang maharass. Maayos makipag-usap ang mga agent. Hindi rin nakakabigla ang interes. Marunong gumamit ng salita.

Pizzahut Bistro – dahil nga pizza and pasta person kami, astig na tambayan ‘to. Samahan pa ng wine. Swak sa food choices namin, hindi rin butas sa bulsa pagbayaran na.

Fitness First – From 28% body fats na kailangan kong i-lowerdown sa 17%, in just 1 month nag 17.2% ako kahit nakadesign ang training ko sa 2 months. Astig sa customer service, medyo makulit nga lang dahil sa mga calls na marereceive mo para sa training schedule, atleast mararamdaman mo ang sincerity nila – kahit pwede ng pigain ang damit mo sa pawis, uuwi kang nakangiti at umaalingawngaw sa tenga mo ang mga katangang start your healthy living today!

Sunday programming – I love watching tv pag Sunday. Kapamilya po ako. Sa morning, marathon ng myx. Then shift sa National geographic, balik agad sa ASAP then go to gym, eat out, tambay sa powerbooks baka may public forum ulit then balik sa bahay to watch rated K – I lovit, okay yung concept ng pagiging thematic. PDA. Napapaaga ang uwi ko dahil sa PDA. Fraustrated singer kasi ako, hindi lang halata. Actually pag napakinggan mo, mahahalata mong fraustrated. Then Sharon, kung okay ang topic, very short pero inspiring naman – News, Sundays Best at syempre Urban Zone. Marathon talaga!

Human Resource – may mga taong magaan ang loob mo. May mga department na dependable. Before medyo isolated ang office namin kaya bihira kaming maki- mingle sa ibang department pero ngayon na bagong building, unti-unti ay bumubukas ang aming mundo. Consistent na maganda nag impression ko sa Project Dev. – Intelligent people and very passionate – no sugarcoating, all FF. Okay rin ang HR, syempre compensation and benefit, madaling lapitan, madaling magprocess… ika nga – may puso lalo na sa oras ng pangangailangan hehehe. Customer care, astig ‘to, isang department na ang trabaho ay mangalaga sa kapakan ng mga client. Totoong may care bears! Astig di ba? Sales Admin / Support, maingay, humble, no pretentious, maligalig at masaya! Marketing Research – importante sa amin ang mga inputs nila. Nakakaexcite sa t’wing ay bagong datos. Alam mong may basis, pinaghirapan at pinagpuyatan Ganun din, very generous sa datos. International and Broker Coordinators, manalo matalo – team pa rin kami! Marami pang department na astig, nagkataon lang na ang mga nabanggit ko ang lagi naming kasama. Astig talaga ang mga FF – for the firm.

Wine – weird di ba, pero iba ‘to. Alcoholic in training ata ako. Kapalit ng beer, napapangiti ako sa wine. Walang tama,malinis, healthy – perfect! Sa lahat ng nagbigay ng wine nung birthday ko – Big Thank You!

Ipod shuffle – small gadget pero cant live without it lalo na kung tinatapos ko ang assignment ko sa gym. Hindi ko naiinda ang pagod sa pagbuno ng 600-800kcal in 1 hour sa twing nakikinig ako ng music ni Yanni, Josh Groban, Bert Nievera, the Company, at mga Bossa n’ Beatles, Bossa n’ Marley, Bossa n’Rosses

Multitasking / project-oriented work – sa loob ng isang lingo, 5 activities ang kailangan naming matapos. Halos araw-araw except nung Wednesday. Gayunman naging successful naman halos lahat. Astig ang team namin. Modesty aside, very creative, resourceful, dynamic, talented, and focused. Hindi ko naman inabuso ang phrase na modesty aside. 5 lang kami sa department kaya nakakatuwang nagagawa namin ang lahat ng ito. Yun nga lang, sa sobrang kaabalahan ay may mga gawain na hindi ko na naaalala. Tulad ng pagbablog at alalahanin na birthday ko pala.

Something Serious (but still positive, I hope)

Mas naging abala kami sa kakaisip kung paano mapapabuti ang kalidad ng aming serbisyo. Gaya ng ilang kumpanya at karanasan ng iba, wala naman talagang perpektong grupo. Sabi ni Rom Zemke, quality is what the customer says it is. PERIOD. Masaklap pero yun ang ideya niya.

May mga internal client kami – ito yung mga hindi namin direktang kliyente, sila ang aming mga business partners, sellers, even employees etc. Ang mga sellers bagamat hindi tuwirang empleyado ay pinapahalagan ng kumpanya dahil sa kanilang kontribusyon. Walang mas mababa at walang nakatataas maging empleyado man o mga sellers. Wala dapat makaranas na second rate sila o discriminated.

May mga bulong na ika nga ay bulung-bulungan subalit maingay pa sa hiyaw. Umaalingawngaw, naririnig, walang pumanpansin hanggang sa sumabog at kumalat gamit ang technology ng email. Hindi naging maganda ang paraan; narinig, pinaniwalaan, hinusgahan, binalewala, kinatakutan, naging source ng entertainment at kung anu-ano pa. Ano man ang motibo, mamahiya ba ng tao o departamento o sadyang helpless at desperado, walang makapagsasabi. Kung may nakuha man siya – ito ay yung kahit papaano ay napakinggan siya

Nag-aabang ang ilan. Whats next? Kung ako ang tatanungin, sa point of view ng isang trainer – isa itong datos na magagamit bilang training needs analysis. May nasaktan kaya may umaray. Hindi ko sinasabing tama. Ang totoo, sa tingin ko ay mali ang paraan. Sana nilagay sa tamang forum.

Next – isang text ang natanggap ko. May kumakalat na naman na email, nakaaddress daw sa akin. Aaminin ko, kinabahan ako kung ako naman ang nirereklamo. Nung mabasa ko, weird. Hindi ako ang nirereklamo. Hindi ko rin pangalan ang nasa address, nagkataon lang na parang ako at sa akin iyon. Sigh.gayunman, hindi ko nababasa ang sinasabi niya bagkus may nababasa akong iba. Sinasang-ayunan niya ang unang sulat subalit sadyang may-iba, hindi ko maramdaman ang damdamin. Walang lalim. Parang inuugnay nya ako at tama nga ang hinala ko nang may makausap ako, pinagdududahan pala ako ng ilan na may kinalaman sa pagpapalabas ng mga hinaing na iyon. Kakaiba. Parang nagbabasa ako ng iskrip. Kung iskrip man ito, hindi maganda ang plot. Oh well, willing naman akong magbigay ng lecture on how to create a good plot. Yun bang mala-deconstructivist ang approach. Hindi obvious at hindi madaling mahuli.

Masyado na akong nag-iisip at nalilimutan kong nagdaan pala ang birthday ko at until now ay wala akong birthday wish. Gaya ng sinabi ko sa mga blog ko dati, ang birthday wish ko laging nagkakatotoo!

Paano ako magwiwish at magcecelebrate kung ang dami ko ngang ginagawa. Sa dami niyon, isang pangyayari ang nagmarka nung linggong iyon.

Justice.

Marami ng umaaray at marami ng nasasaktan. May nagsalita, may nakinig subalit walang gumawa o kumilos.

Sinubukan rin akong saktan ngunit hindi ako masyadong naapektuhan. Madali akong makabasa, marunong akong tumingin, nakasaliw ako sa galaw ng hangin. Sadyang hindi nababalutan ng palamuti, ng pera at pangalan ang kakulangan sa sarili – ang insecurities. Patatabain kalang ng pera pero hindi ng respeto, totoong kaibigan, at lalong hindi ng kaligtasan. Hinihintay lang nila ang araw mo at iiwan ka rin nila. Iyan ang kulturang nilikha mo at iyan ang gagamitin nila sa iyo. Natakot ako hindi dahil sa sakit na magagawa sa akin bagkus dahil sa nakaambang balik sa nagtangka nito. Naipon na. Lahat ng maliliit na sakit, mga injustices na isinisigaw ng mga munting taong ginamit at nilamangan; anu’t nagkumpul-kumpol at unti-unti sasaboy sa iyo. Walang masamang espiritu, lahat ng iyon, nagmula sa iyo… nilikha ng pagiging ganid. Ang masakit, yung maranasan ang lahat ng iyon unti-unti habang pinapaalala nito ang kasakiman at kasamaang ginawa mo sa kapwa mo, ang sakit na iindahin mo at pagkabagabag kung mapapakinggan ka pa ba o mapapatawad ng mga taong kinasangkapan at niloko mo – sa pagitan ng purgatoryo at impyerno. Malapit na iyon.

Om Shanti – damhin mo.

Mane Thecel Phares.

Ang buhay parang soap opera…. ang drama!

Ms. Conceited

Una ko siyang nakilala sa pahayagan namin. Hindi siya adviser o patnugot, usap-usapan lang na siya ang tinutukoy sa blind item na tumutuligsa sa sinasabing pagpa-powertrip niya sa klase. Siya lang ang magaling, lagi niyang binibida ang mga karangalang nakuha niya noong siya ay nasa kolehiyo pa at noong simulang hawakan niya ang aming pahayagan. Ngayong hindi na siya ang adviser, pana’y pukol ng masasakit na salita at paninira, wala raw kaming alam, pinasok na raw kami ng makakaliwang grupo, sinasayang raw namin ang aming oras at talino kung meron man daw kami noon. Nagpapagamit lang daw kami. Lahat ng iyan lagi niyang nilelecture sa klase niya. Kaya nga ngayon lang ako kinabahan ng ganito nang makita kong siya ang magiging guro ko.

Last subject ko na’to, ang totoo, twice ko ng kinukuha ang subject na’to. Bumagsak ako noong una at minsan lang nila inooffer ito. Isang beses sa isang taon. Ayoko nang umulit at mag stay pa ng isang taon kaya pagtyatyagaan ko na lang.

Magaling siya, hindi ko makakaila yun, madalas nga, sa pagitan naming dalawa, siya ang kinakampihan ng mga kaklase ko. Hindi naman ako nakikipagcompete sa kanya pero sa sobrang bias niya, madalas ay hindi na totoo ang mga akusasyon niya at dahil nga mahusay siyang magsalita, madali siyang paniwalaan.

Infairness, hindi niya ako masyadong pinatatamaan. Alam kong alam niyang nasa pahayagan ako pero alam niya ring ang madalas kong sinusulat ay mga tula at hindi yaong mga patama sa pamahalaan o sa pamunuaan ng aming paaralan.

Masarap siyang pagmasdan, masarap siyang pakinggan. May tama, may lalim, sa twing magsasalita siya, unti-unti ay nabubuo sa aking imahinasyon ang kanyang pagkatao; kung saan siya nanggaling, ang kwento ng kanyang buhay at mga sakit na dinanas niya.

Matapang siya, nagulat nga ako ng malaman kong aktibista rin pala siya noong una. Nakakapagtaka lang at ang lahat ng kanyang dating pinaniwalaan ay hindi tugma sa kanyang buhay sa kasalukuyan.

Noong una, inisip ko na kinain na siya ng sistema. Subalit ngayon, napag-isip-isip ako.

Ang mga istratehiya nila noong araw sa pakikibaka, ang tradisyong iyon na dinanas o dinaraan ng bawat mag-aaral sa kolehiyo ay unti-unti rin palang nawawala. Nagbabago pala ang pananaw at mga pinapahalagahan.

Ang mundo na gusto kong baguhin noon ay ibang-iba sa mundo ko ngayon. Ang mundo ko ay lumiit sa mga direktang tao na araw-araw kong nakakasalamuha. Mga munting problemang sinasagot ko at sinusolusyonan nang hindi kailangan ng pagsigaw, pagmartsa at paghahunger strike.

Nasa mundo ako na ang solusyon ay nakukuha sa pag-uusap, paglalahad ng datos, ng mga pananaliksik kasama ng karanasan at hindi puro karanasana t emosyon lamang.

Nagpacheck up ako dahil sa cyst na nakita ko sa likod ko. Sa corridor ng ospital, nakita ko siyang nasa wheelchair. Tuyot na tuyot ang mga buhok; puti at dinalaw na ng katandaan. Ang kanyang balat ay gayon rin, waring nagdanas ng hirap. Malalim ang mata subalit matalim pa rin. Napatingin siya sa akin. Nagkatitigan kami. Hindi ko alam kung nangingilala subalit tila nga nakilala niya ako. Isang malamlam na ngiti ang pinukol niya.

Naalala ko ang kanyang tapang, galing sa pananalita at tibay ng loob batay sa kanyang mga kwento. Alam kong kaya niyang labanan ang sakit na iyon. Fighter si Maam, gayunman, sapat na rin siguro ang panahong iyon upang patunayan niyang hindi siya nagkulang bilang guro, ngayon ko siya mas naiintindihan – ginagalang ko ang mga pinaniwalaan niya.

Tahan na

Doon siya lumaki, natuto at nagdalaga. Bagamat nakaranas mangibang bansa, umuwi siya sa tahanang kanyang kinalakihan. Malawak, maaliwalas, mababakas ang kasaganaan. Payak na bahay ngunit nakaririwasa sa pamumuhay. Sa tokador makikita ang mga larawan, kuha ng paglaki at ng mga magagandang alaala – tanda ng mahusay na pagpanday sa buhay. Hindi nagkulang ang kanyang magulang sa pagpapalaki, sa pagpapangaral, sa pagpapaliwanag kung paanong lumaban, makipagtunggali at mahalin ang buhay.

Dito niya napiling mabuhay; ngayon kasama ng kanyang asawa’t anak. Nais niyang palakihin ang anak gaya ng pagpapalaki ng kanyang ina. Nais niyang iparanas ang pagmamahal at ulitin ang masaya niyang alaala.

Subalit ang buhay na ninais niya ay iba sa kanyang kinahaharap. Sadyang walang dalawang buhay na maaaring maging isa. Siya at ang kanyang anak ay hindi magkatulad. Tama, iisa ang pinagmulan subalit mag-iiba ng landas.

Hindi matitiyak ng bahay na iyon ang katiwasayan ng kanyang pamilya gaya ng kanyang kinagisnan.

Bahay lang iyon, hindi iyon ang tahanan. Sa iisang bahay na iyon, may ibang tahanang pilit sinasalba. Pilit man niyang gayahin ang pagmamahal ng kanyang ina sa ama, hindi niya matulad sa kanilang pagsasama. Kung saan nagkulang, hindi niya rin alam. Hinahanap niya sa opisina, sa kaibigan, sa anak subalit hindi niya matukoy ang sagot. Inakala niyang nakita niya ang sagot sa puso ng iba. Madalas, paulit-ulit, oo nga’t mali. Maaaring sa tingin ng iba ay kasalanan subalit hindi nakakakita ang pusong nangungulila sa pagmamahal. Binabalot ito ng hapdi, masakit ang makatagpo ng pag-ibig sa hindi tamang tao lalo pa’t parehong nakatali na sa kani-kanilang pamilya. Masakit na biro ang pagtagpuin ang dalawang pusong bagamat nakatali ay nangungulila sa pagmamahal.

Ang dating tahanang iyon na bukas sa pag-uusap, sa masayang kwentuhan ay naging bilangguan. Nawalan ng komunikasyon, tila sa pag-aasawa niya sinarhan ang pagbubukas ng puso sa magulang.

Ang kwadro sa dingding, larawang pinagmamasdan na ngayo’y dinaraanan, hindi na nakakakuha ng sulyap ng mga mata sa mga naninirahan doon. Ngayo’y nakaririnig, pilit inuunawa ang bulong, ang kahulugan ng paghikbi. Sa kabila ng dingding na iyon nagtatago ang damdamin. Bumubulalas ang luha, tinatangay ang lalim ng emosyon, kagat labing pilit inilalabas ang sakit ng nararamdaman. walang nakaririnig maliban sa mga dingding at sa larawang nagtatangkang magpaliwanag ng buhay.

Ang sakit na iyon ay hindi nagmumula sa mga nabitawang salita ni hindi sa konsyensya o husga ng iba. Mas lalong hindi dahil may nasaktan kang anak, asawa, magulang, kaibigang nadamay o pamilya ng iba. Nagmula ang sakit sa pagkakabatid na nagmamahal ka subalit hindi ka malayang mahalin siya – na tila walang saysay ang pag-ibig na nararamdaman lalo pa’t pinili niyang talikuran ang nilikha ninyong tahanan.

Kung kailan titigil ang pagtangis, kung kailan hindi na makararamdam ng sakit at kung kailan ka makahaharap sa salamin ng hindi mo hinuhusgahan ang sarili, hindi madaling masabi.

Gayunman, titigil din ang pagluha, tatahan din pagdaramdam at ang puso ay sadyang makahahanap ng tahanan.

Iiyak mo lang, may mag-aabot ng braso sa’yo, hindi man pag-ibig ang alok, makararanas ka ng pagtahan. Isama mo ang lahat ng iyan sa pagbuhos ng ulan. Matapos niyon, mahuhugasan ang sakit at gigisingin ka ng sariwang daigdig. Bagong tahanan.

Itim na Lobo

Sa harap ng simbahan, isang batang ayta ang nakatingin sa bawat batang naglalakad kasama ng kanilang mga magulang. Nagkalat roon ang mga nagtitinda ng mga sorbetes, manyika at lobo. Upang makakuha ng atensyon ang nagtitinda ng lobo na may iba’t-ibang kulay, nagpapalipad ito ng lobo, sa gayon ay nasisiyahan ang mga bata at pinipilit ang kanilang magulang na bumili.

Isang puting lobo ang una niyang pinakawalan, lumipad ito ng mataas, pinagmasdan iyon ng batang ayta.

Sa pagdaan ng masasayang pamilya patungo sa simbahan ay isa na namang dilaw na lobo ang kanyang pinakawalan at muli itong sinundan ng tingin ng batang ayta.

Sa ikatlong pagkakataon ay nagpakawala ang lalaki ng pulang lobo upang makatawag ng parating na mga bata.

Nang wala ng nagdaraan ay nilapitan ng batang ayta ang nagtitinda ng lobo.

“Kung pakakawalan po ba ninyo ang itim na loob, sintaas ba ng lipad nito ang mga naunang lobo?”

Napangiti ang tindero, pinawalaan ang itim na lobo, hinaplos ang ulo ng bata at saka nagwika

“Lilipad ito sintaas o higit pa sa mga naunang lobo dahil ang paglipad nito ay wala sa kanyang kulay, lumilipad ito dahil sa kung anong mayroon sa kanyang loob.”

Napangiti ang bata.

- sariling salin mula sa aklat ni Anthony De Mello, The Heart of the Enlightened

what is love?

Merong isang bahagi ng sarili na hindi mo kayang kontrolin. Hindi ito tungkol sa mga involuntary muscles natin. Tungkol ito sa sitwasyon ng buhay mo na hindi mo maipaliwanag kung bakit nagaganap.

Tinuruan tayo sa paaralan na ang tao may talino at kakayahang pumili, pinalaki tayo na para bang kasalanan ang magkamali. Para bang wala tayong lisensya na maging tanga dahil daw may utak tayo.

Pero kahit sabihin na rational being tayo at merong faculty dito sa atin na kayang magpaliwanag mula sa maliit na bagay gaya ng mga micro organism hanggang sa pagtuklas ng iba pang buhay sa ibang planeta, may isang bagay na walang sagot at siyentipikong paliwanag – ito yung hinihinging paliwanag kung ano yung nararamdaman mo sa t’wing nakikita mo siya, yun bang kabog ng dibdib at distraction, yung isang bagay na sumisira sa diskarte mo, sa composition o yung isang bagay na nasa loob mo na parang may sariling buhay – uncontrollable.

Amazing mainlove di ba? Para kang may ibang katauhan – hindi mo alam kung saan galing, basta nararamdaman mo na lang. At sasabihin ng isip mo na ito ang dapat gawin pero madalas mas sinusunod mo siya. Pag nagkataon, inaasa mo na sa puso mo ang mga mangyayari, at sa halip na takot ay mas naeexcite ka pa.

Siguro nga, sa mundo na puro matatalino ang nakakasalamuha mo, sa kaabalahan nating maghanap ng sagot sa lahat ng bagay, napapagod tayo at nagiging interesado o di kaya’y nasasabik sa mga pagkakataon na gaya nito – ang mapunta sa isang sitwasyon na walang kasagutan. Hinahayaan natin ang puso natin ang gumawa ng sarili niyang diskarte – aminin mo na kahit ayaw mo, unti-unti hinahayaan mo siya, sinisilip mo kung ano ang implikasyon pero pinapakawalan mo parin ng dahan-dahan. Para kang batang lumulusong sa dagat; unti-unti. Tinatanya mo ang temperatura, ang lalim kahit binabawalan ka ng magulang mo. Kasi curious ka kung saan ka dadalhin ng nararamdaman mo.

Tulad ngayon, napapatango ka o di kaya ay napapangiti, hindi dahil natutuklasan mo na ang binabasa mo ay isang sagot sa misteryong yan kundi dahil may nararamdaman ka, parang tibok ng puso, parang isang bahagi na naman ng pagkatao mo na hindi mo makontrol, parang may ibang tao sa loob mo na nakauunawa sa sinasabi ko.

Totoo, masarap sa simula at may pag-ibig na talagang masarap hanggang wakas. Pero may pag-ibig na masakit sa simula pa lang, maraming hadlang pero gusto mong ituloy – dahil may nadidiskubre ka, hindi lang sa nararamdaman mo kundi sa pagkatao mo.

Hindi dahil masakit ang pag-ibig na yan ay mali na ang kahulugan. Hindi lahat ng masakit ay mali at hindi lahat ng yan ay kasalanan gaya rin naman na hindi lahat ng maayos na pagsasama ay katumbas ng tama.

Ang pag-ibig, kanino mo man naramdaman, sabihin man nila na para sa iyo o di kaya naman ay maling ipagpatuloy – pag-ibig pa rin iyan.

Ang pag-ibig gaya ng lagi kong sinasabi ay mabuti. Nasaktan ka man o nakasakit – may mabuti itong naidulot sa iyo. May mabuti kang natutunan. At madalas, nagiging mabuti tayo dahil sa pag-ibig.

Laging nariyan ang pag-ibig. Nasa iyo yan kung iiwas ka, kung hahayaan mong balutin ka ng takot. Pero ano nga kaya ang kinalabasan kung sakaling hinayaan mo ang puso mo, at ano ang naging resulta naman nung hinayaan mo ang takot na mamayani – kung hinayaan mong ang isip mo ang nasunod? Choice mo rin ‘yan. Malamang ipapaliwanag sa iyo ng isip mo at bibigyan niya ng dahilan ang resulta ng kanyang desisyon – dyan magaling ang isip, ang maghanap ng sagot kahit hindi buo ang pakiramdam mo, kahit minsan, kahit ikaw ay hindi kumbinsido.

Sa mga umibig at nakararanas ng pag-aalinlangan sa pag-ibig,

walang mahahanap na sagot kung tama o mali, walang librong magsasabi ng dapat gawin, lalong walang paaralan na may kurikulum sa tamang pagmamahal – kasi lahat tayo, ano man ang IQ natin, may hangganan ang kasagutan. Pero lahat tayo, binigyan ng pusong walang hanggan kung magmahal. Pusong hindi napapagod at kayang pumasan kahit gaano kabigat o kahit gaano kasakit. Sa faculty ng pagmamahal, hindi uso ang sukatan ng kagalingan – pero dito, nasusukat ang pagkatao na siya namang hindi kayang ipaliwanag ng isip.

Paano mo nasabing mabuti siya? Hindi dahil sa nagawa niya o nakamit niya, nasabi mong mabuti siya dahil naramdaman mo iyon.

Ang pag-ibig kahit anong sakit, sa dulo mapapatango ka, makakatayo ka at masasabi mo na – no regrets, at least nagmahal ako.

Iyon ang kaibahan ng pag-ibig -lagi itong nakahahanap ng kabutihan.

Dahil ang pag-ibig – mabuti.

chowking

Hindi ko dati pinapansin ang chowking

isang pangkaraniwang kainan na hindi para sa’kin

hanggang sa tumatak sa isip ko ang patalastas

at hindi na mawala oras-oras

Nanay, nanay dont you cry

sa allowance ko pwede pang mabuhay…

tinikman ko, kinagat at nilasap

hinanap ang taglay na sarap.

Ang chowking,

may kung anung lambing.

Anu kayang pinakain

anong sangkap ang pinatikim?

Kung kailan hinanap-hanap

saka tinangay ng pangarap

ng pangako ng Japan

sa kanya tumahan

lasa’y naiba

nang mawala ka

kumakaing mag-isa

lahat ay naiwan sa alaala

Tila halohalong nanlamig

singkulay ng pag-ibig

sa simula’y may pula, dilaw at puti

pagkahalo’y ube ang namayani

kulay man ay may kalungkutan

lasa’y nagpapaalala ng pagmamahalan

sintamis at sinlamig

gaya ng iyong pag-ibig.

Sa chowking,

naaalala ka.

Ano ang kahulugan ng Pag-ulan?

Maglalabing isang taon ako noon nang mabalitaan kong namatay ang nanay ng kaibigan ko – sakit sa puso daw. Kaya pala ilang araw na siyang nawala. Pinuntahan namin siya – malayu-layo sa kanilang tinitirhan, naroon nakatanghod sa sulok. Iba ang kanyang mukha, hindi gaya ng dati na masayahin. Alam kong nagluluksa siya, masayahin at malikot siyang kaibigan. Panay lundag, takbo at kwento, pero hindi sa mga sandaling ito. Naroon ang tito niya, nagkukwento, binibida ang kababalaghan kung pa’no siya nakarating sa sulok na iyon. Kung paanong natunton niya ang pinaghihimlayan ng kanyang kapatid, sinundan niya lang daw ang amoy ng sampagita. Pinagmamasdan ko ang kaibigan ko, waring isang matandang nag-iisip.

Makalipas ang ilang araw, bumubuhos ang malakas na ulan. Pauwi ako galing sa klase. Alas dos ng hapon ng matanaw ko ang kaibigan ko, nakasilong sa may tindahan. Kinamusta ko siya. Maikling sagot lang ang nawika niya, lumipat na raw sila ng bahay. Doon  na sila nakatira sa pinagburulan ng kanyang ina. Kaya pala hindi ko siya madalas makita. Palakas ng palakas ang buhos ng ulan, at nakita ko ang takot sa kanyang mata sa layo ng kanyang susuungin. Wala siyang payong at pihadong mababasa ang bag niya.

Kumaripas ako ng takbo pauwi. Napagalitan ako dahil nagpabasa daw ako sa ulan. Tuloy-tuloy ang sita ng aking nanay samantalang abala ako sa paghahanap ng payong upang ipahiram sa kaibigan ko. Sa wakas ay nakita ko ang isa pang payong, maliit na kulay pula. Pwede na ito, nawika ko sa sarili, agad akong tinanong kung saan ko dadalhin ang payong at sinabi kong ipapahiram ko sa kaibigan ko. Alam ko ba daw kung saan iyon nakatira, baka daw hindi na maisauli, hindi daw pinupulot ang payong at sa dami ng tango ko na waring nakikinig ay nakalabas din ako.

Malakas ang buhos ng ulan. Humahangos ako ng matapat sa tindahan subalit wala siya. Sinubukan kong abutin ng tanaw ang paligid marahil lumipat lang ng masisilungan sapagkat malakas na ang anggi ngunit hindi ko siya makita. Tumakbo ako patungong kanto, pagbabakasaling mahabol ang kaibigan ko, nabigo ako.

bumubuhos ang ulan, palakas ng palakas.

Iyon ang huli kong kita sa kanya.

istranghero

Gigising ako sa umaga, kakain, tatakbo at makikipag-agawan sa taxi. T’wing umaga, parang patintero, iba’t-ibang mukha, lahat sila, lahat ng nakikita at nakakasalubong ko; ano man ang ayos, suot o itsura… pare-pareho sila – mga ordinaryong tao gaya ko na ginagawa ang aming trabaho, ang mga nakasanayan na namin, ang comfort. Lululan kami sa mga silid o cubicle at doon tatakbo ang buong magdamag. Sa silid na iyon binubuno ang buhay, kumikita at natututo. Hanggang sa hindi na namamalayan ang pagtakbo ng oras at ang pagkakataon ay nauna na sa ikot ng orasang nakakabit sa corkboard – nagdidikta, nakabantay sa maghapon – ang panahon, sumuko na sa routine ng buhay ko.

Summer outing, isa na namang routine ng kumpanya – pagkakataon para sa magkakatrabaho na magkausap, magkasiyahan at magkakilanlanan. Inisan at pikunan. Ito ang panahon na para sa ilan ay plastikan time.

At eto ka, isang istranghero…

sa alok na beer, kinilala natin ang isa’t-isa.

pumatak ang beer sa pulbos na dagat at nanuot patungo sa natutulog na tubig hanggang sa nalasing ang dagat.

Dumampi ang tubig na yaon sa ating mga paa, nag-utos na tayo’y sumayaw sa musika ng agos at hampas nito, sumisipol ang hanging nagpakilig sa atin, at ang mga bitwing may malumbay na liwanag, ngayo’y waring mga kwitis na nag-ilaw sa kalawakan ng langit, at tayo’y binububungan ng pag-ibig.

Yaon ang pinakamahabang gabi – malalim, nahimbing ang pagal nating katawan na sinanay sa lungsod ng trabaho.

Sa iisang kumot natin natagpuan ang mga katawang nakahanap ng kalinga,

napanatag ang puso – waring nakahanap ng kakilala

sa istranghero.

at aalis ang bus

babalik sa dati

sa nakasanayan

ngunit hindi ang buhay

na nakaranas ng pag-ibig.

Papasok upang makita ka

ang segundo’y sasabay sa tibok ng dibdib

ang silid ay may kung anong ihip

may bango, may lamyos ang ngiti,

saka matututunang

ang istrangherong dati’y di pinapansin,

na naglalakbay sa opisina

ay may tahanan nang inuuwian.

the week that was

Smart Connection

Bihira akong makipag away sa CSR dahil alam kong araw-araw ay nakakatanggap sila ng reklamo at ayoko ng dumagdag kaso hindi ako nakapagpigil ng malaman kong binabayaran ko pala ang internet connection na hindi ko naman nagagamit.

Mga 2 weeks ago ay sinubukan kong gamitin ang cellphone ko na naka 3G para makapag-internet. Sobrang bagal kasi ng PLDT DSL namin sa bahay; ang teorya 1. madalas ay sabay kaming magkapatid gumamit, 2. maraming gumagamit pag gabi 3. mahaba ang linya ko dahil nasa kwarto ako at 4. Php300++ lang naman kasi ang binabayaran namin so ano aasahan mo sa murang promo.

Nang ginamit ko ang smart phone ko as my modem, nakapag internet ako with 400+ kbps, not bad. Actually mabilis ang connection. Kaso after a day, bumagsak ito ng 112kbps at hindi na makaconnect. Kaya naman refresh, restart ako ng pc at on and off ako ng cell phone. Makailang ulit ito nangyari at paulit ulit ko itong ginagawa. Tsambahan na ngayon makaconnect.

Php10 per 30 minutes ang charging, mura ito kesa mag internet sa labas. Kaso nang sabihin sa akin na may charge kahit 112kbps kahit hindi ko magamit e nag panting na ang tenga ko. Nakailang ulit ako mag disconnect para subukan kung sa susunod na connection ay 400kbps na. In short kada subok ko ay Php10. Anak ng pating, mukhang libo aabutin ng bill ko. Sa init ng ulo ko ay pinaqualify ko kung ano ang kahulugan ng successful connection, sabi niya basta daw maconnect kahit 112kbps. At pinarealize ko sa kanya na hindi nga successful ang 112kbps kasi hindi ako makaconnect sa mga site. Inulit niyang itanong kung kelan ito nagsimula kaya tinaasan ko na siya ng boses at tinanong ko kung nakikinig ba siya sa complaint ko. Hinold nya ko for 2-3 minutes, aalamin daw niya ang sagot at pagbalik niya ay wala rin siyang bagong masabi maliban sa baka daw kasi congested dahil gabi, i try ko daw sa umaga mag internet at baka mahina ang signal ko. May gulay, pinagbawalan pa ako mag internet sa gabi!

Nawala ang init ng ulo ko kaya hindi ko na siya tinaasan ng boses. Diskarte rin siguro na i hold ka for 3 minutes at makinig sa music nila na pampakalma hehehe. Narealize ko na wala siyang kasalanan. Alam kong naging harsh ako sa CSR, pero syempre, sino ba ang una naming daingan kapag may ganitong problema – sila. Kaya I’m sure sanay na sila. In fairness naman sa kanya, hindi nagbago ang boses niya at nagpakaprofessional siya unlike dun sa PLDT CSR na kumakalat sa internet na nagmurahan at nag-iyakan. hehehehe.

Fitness First

Nabanggit ko na sa mga nakaraang blog na medyo nag gain ako ng weight sa work at lumaki ang tyan ko. Nakailang balik din ako sa Asian Hospital para ipacheck kung may problema at sabi nga ni Dok – beerbelly lang. Para magkaidea kayo kung gaano siya kalaki, minsan umuwi ako at ng makita ako ng pamangkin ko na 3 years old, hinalikan niya ang tummy ko at tinatanong nya ako ng “baby inside?”

What!?

Unti-unti ay naiilang din ako magdiscuss ng Professional Image Enhancement – integrated kasi sa Sales Funnel discussion sa mga attendees namin dahil sa laki ng tyan ko, parang ako muna ang nangangailangan ng enhancement.

So ang solution ay mag gym!

Nagsimulang akong mag Fitness First noong May 7 and so far nakaka 7 visits na ko. Target ko na lumiit ang tyan ko sa loob ng apat na buwan. Mahaba-habang panahon para magdiet at magwork out. 4 times a week and 1 hour per session with my personal trainer. Para akong bumalik sa masteral study na naghahabol ng klase from work, kaso ang subject PE. Iniisip ko nga minsan, bakit ko ba ‘to ginagawa. Kailangan kong magbayad para pagpawisan at pahirapan ang sarili. Unang Linggo, hindi ko maigalaw ang mga braso ko sa dami ng mga exercises na kailangan daw makasanayan ng katawan ko. Sa bagay, investment naman talaga ang health. Hindi ko maipakita ng laki ng tyan ko dahil nakakahiya, ipapakita ko na lang after 4 months ang result!

Social Gap

Sa twing papasok ako sa umaga at mapapadaan sa FTI Taguig, makikita ko ang haba ng pila sa NFA para bumili ng bigas. Huli kong nakita ang ganito kahabang pila noong 1989 – panahon ni Cory Aquino. Naghihirap nga ba ang Pilipinas? Kung naghihirap man o hindi gaya ng sinasabi ng ilan, na ito ay diskarte upang may maikubling usapin at maitago sa publiko, nakakalungkot isipin na ang unang nagiging biktima at kasangkapan ay ang mahihirap.

Sa opisina, May 15 – sunod-sunod ang text at tawag dahil nagkakagulo daw sa isa naming site. Open for selling na kasi ang isang midrise building na 2.7 million ang pinakamura. Nagkakagulo dahil nag-uunahan ang mga seller upang makapagpareserve dahil may mga client sila. Pagkatapos ng araw na iyon, ubos ang mga units facing amenities, in short more than half of the inventory ay naubos in just one day. Ito ang pinipilahan sa amin – ang property worth 2.7 million pesos and above while sa FTI pinipilahan ang bigas worth Php17 – 18 per kilo! Buti na lang diet ako at hindi ko kailangang pumila para sa bigas.

Daydream

Nakatitig ako sa monitor, hindi, ang totoo nakatitig ako sa’yo. Sa’yong alaala, hindi ko alam pero nagmarka sya dito sa isip ko, hindi siya makawala – ang totoo, nakulong siya sa puso ko, naiwan siya noong mahigpit kitang niyakap. Hindi na nakawala, naiwan ka dito.

Paano ko malilimutan ang araw na yun? Hawak ko ang kamay mo, pinayagan mo kong haplusin ang malalambot mong palad at nakipaglaro naman ang iyong mga daliri. Naglaro ang mga daliring iyon patungo sa iyong braso, nakiliti ka, hindi tayo nagsasalita nasundan iyon ng pagyakap ko sa’yo. Mainit, matagal ayaw nating kumawala sa init na yon na pumapatay sa lamig ng silid. Hawak ko ang pisngi mo, tinatandaan ng mga mata ko ang bawat sulok ng iyong mukha, hinalikan kita sa noo, sa pisngi at lalong naglagablab ang gabi sa mainit nating halik. Nakilala kita sa iyong halik. Alam kong ikaw ‘yon,  sa mga halik na iyon pumayapa ang puso ko… sinasabi ng halik na yon na ikaw ang matagal ko ng hinahanap,na ito ang araw na nagkatagpo ang dalawang pusong pagod na sa paghahanap, ng mga pusong muntik ng mawalan ng pag-asa, muntik ng hindi maniwala sa tadhana.

At ang mga halik, lalong lumalim, pumulupot at dumiin hanggang sa namalayan nating isa na lang tayo. Ang halik, ang yakap, ang higpit ng mga braso ang nagpatuloy sa akin sa iyong pagkatao. Tinanggap mo ko ng anong higpit, inangkin natin ang isa’t-isa, may kung anong hinanap at natagpuan ang mga sariling naghahabol ng mga hininga. Ng iisang hiningang pinagdugtong, waring iisa ang hibla ng ating buhay.

Hinawi ko ang iyong buhok, muling pinagmasdan, dinampi ang iyong pisngi, sinukat, kinikilala pagkat alam kong mula ngayon, kikilalanin natin ang isa’t-isa. Mula ngayon magkakasama tayo.

Hindi ka makawala sa isip ko, salamat sa unang gabi at sa mga susunod pa – asahan mong gagawin nating ang bawat sandali ay tulad ng mga unang araw – ang ating honeymoon.

Ploning

Napadpad ako sa mall para panoorin ang pelikulang 2 linggo ko nang inaabangan. Ewan ko ba kung bakit ako masyadong naintriga sa pelikulang ito at dahil huli na ng malaman ko na exclusive for SM malls pala ito, dali-dali akong tumakbo mula Ayala Mall patungong megamall para habulin ang last full show ng first day nito.

Hindi naman ako nabigo, sa halip nalunod ako sa panonood.

Gaya ng mga karakter sa pelikula, makikita mo na lang ang sarili mong bahagi nito; naiintriga kay Ploning. Mararanasan mo ang paghahanap sa kanyang pagkatao, gusto mong mabihag ang mailap nyang damdamin at unawin hindi lang ang kanyang isinasaisip bagkus ang tinitibok ng kanyang puso.

Hanggang sa unti-unting mabunyag ang nilalaman nito. Hindi maikakaila na ang lahat ng naroroon sa sinehan ay naapektuhan sa kani-kanilang reaksyon. Maririnig mo ang mga katagang Oh My God! Ang mga pagsinghot at mga pagpunas ng mata. Mapapansin mo na lang na mamasa-masa na ng luha ang mga matang kanina lamang ay bukas na bukas sa kasabikan at nahahalina sa ganda ng Cuyo.

Sino nga ba si Ploning? Isa siyang simpleng babae na may makapangyarihang pagkatao na pilit sinusundan, inaalam at nilalapitan upang hingan ng lakas. Sa kanyang katahimikan natagpuan ng kanyang mga kababayan ang kani-kanilang sarili. Sa kabila ng katahimikang ito ang misteryong maghuhubad sa kanyang pinanggagalingan. Sa huli, mas lalo siyang hahangaan sa dakila niyang puso.

Walang hindi maaapektuhan pagkat lahat ay nakaranas ng pag-ibig. Iba’t-ibang anyo ng pag-ibig. Sa kaibigan, pamilya at kasintahan.

Hindi rin matatawaran ang husay ng mga nagsipagganap. Unang hahangaan ang batang Digo na hindi ko kilala, at ngayon ko lang siya nakita. Napakagaling ng Direktor upang mahugot ang gayong emosyon sa batang ito. Gayundin ang kanyang kuya at ang binatang Digo. Sila na wala pang puhunan kundi ang galing sa pag-arte.

Gayundin, masasabing ang pelikulang ito ay sadyang para sa sining sa pagkakaroon ng mga artistang gaya nila Tessie Tomas, Gina Pareno, Mylene Dizon, Eugene Domingo, Tony Mabesa, Ces Quesada, Ketsup, at Meryl Soriano. Hindi ko alam ang pangalan subalit mahusay rin si Tsuy at syempre pa, ang pagganap ni Judy Ann Santos na masasabing naglagay na ng kanyang pangalan sa kasaysayan ng pelikulang Pilipino dahil sa obrang ito. Kung aalalahanin siya sa kanyang mga nagawa, ito ang pelikulang maiuugnay sa kanya
at naghanap ng kanyang landas sa espasyo ng entablado.

May mga eksenang hindi makakawala sa iyong alaala kahit nakauwi ka na.

Ang pakikipagsayaw ni Judy Ann sa lalaking nabigo sa pag-ibig.

Ang pagtuturo ng kuya ni Digo kay Digo na lumangoy upang maging ganap na Cuyonon

Ang pagtatanong ng batang si Digo kung kailan mamamatay ang kanyang ina at pagluha ng kanyang ina habang kumakain.

Ang bugtungan sa buhay ng apat na babae (Ces, Mylene, Judy Ann at Meryll) habang kinukuha ang buto ng kasoy.

Ang pagbubukas ng puso ni Celesta kay Ploning at pagtalakay nito sa kahalagahan ng palayaw.

Ang pagsasayaw ng mang-ama (Tony at Judy Ann – walang pusong hindi kikirot).

Ang pag-abot ng larawan ni Digo kay Celine (Tessie Tomas)

Ang pagbuhos ng ulan at pagkalusaw ng mga asin – madadala ka sa emosyon ni Gina Pareno, isang eksenang tama lang na ibinigay sa kanya sapagkat mahusay niyang binuksan ang pelikula sa tinatagong lihim nito,

Ang misteryo ng puting damit sa paghahatid sa huling hantungan ng ama ni Ploning.

At ang pamamaalam ni Digo kay Tsuy.

Ang pagkakatagpo ni Digo sa kanyang kuya

Sa kabuuan, ang panonood ng pelikulang ito ay isang karanasan na waring iniwan ka sa isang isla at nakisabay sa paghahanap; isang paglalakbay sa sarili kasabay ng pelikula hanggang sa unti-unti mong matagpuan ang hiwaga ng buhay, ang ganda ng daigdig gaya ng Cuyo at ang kapangyarihan ng Pag-ibig.

Second Anniversary

Magdadalawang taon na rin ako sa trabaho, breakthrough yun. Maraming nagsabi na hindi ako magtatagal sa corporate world dahil nga NGO worker ako dati pero ang totoo, nag-eenjoy ako sa trabaho. Sa dalawang taon na yun, ang laki ng pinagbago ko, bukod sa maturity sa work, dito ako tumanda. Nagbago ng anyo ng katawan, tumaba, in short. Hayaan nyo namang i-share ko ang compilation ng mga pictures ko mula 2006.

Hep hep hep, moderated na ang comment kaya walang makapanlalait. lol.

Perlas

Matamang inaaninag ng buwan ang malalim na karagatan

sinusuyod ng malamlam na liwanag ang kanyang sinapupunan

tahimik, walang galaw, waring may ikinukubling sakit

at sa kanyang pagtangis, haharap sa kalawakang nagsusumamo ng pag-ibig.

Walang bulong na hindi makararating sa buwan,

walang pusong hindi niya mauunawaan,

sa taghoy na iyo’y magniningas at sasalok siya ng lakas

hanggang sa buong pwersang pagagalawin ang dagat.

Kikilos, hahampas, gigisingan niya ang damdaming

nahimlay sa lumbay nang matagal na pag-asam;

ng kasiyahan, ng pansin, ng pinapangarap niyang pag-ibig.

Anu’t ang sinapupuna’y matatampisaw,

matapos mahagkan ng lakas ng buwan

luluha’t magluluwal; hanggang sa sisirin ang kanyang yaman.

Malalakas na alo’y hudyat ng pagsilang

at lalapitan ng mga maybuhay

hanggang sa ang dagat na nagkauhay ay muling sidlan ng tuwa;

mula sa dalangin, mula sa pag-angkin

bunga ng pagtangkilik at pagsiping

hatid ng hangin

ang dalangin

sa liwanag

ang dagat,

sa pagsuyo ng buwan.

Singapore : the magic is there

After ng mahabang kalbaryo ng pananakit ng tyan at pabalik balik sa Asian Hospital para sa check up, isang naiibang karanasan na naman ang gusto kong ibahagi.

Kababalik ko lang mula sa Singapore para sa limang araw na trabaho. Medyo kabado dahil nga first trip abroad at the same time, business trip so may expectations.

Ang totoo, kahit medyo distracted at first, sinubukan kong maging relaxed. In fact sa sobrang seize the moment attitude ko, late ako sa check-in time namin. Hmmm, 2 director lang naman ang kasama ko. tsk. tsk. tsk. Buti na lang, beating the redlight ako. hehehe

Ibang experience ang Singapore sa kabuuan ng trip ko. Weird pero sunod-sunod ang lucky experiences ko.

luck 1. from fiesta, na upgrade kami sa business class papunta dun. Sarap!

luck 2. kahit nakaroaming ang ga cellphone ko, may nag-offer ng sim card na ready and registered na!

luck 3.nang mag top up ako (magpaload), sabi ng pinay na tindera ay scratch ko daw ang card kasi may raffle, at tsa–nan– nanalo ako ng electric kettle. Pero since matagal daw i claim yun at aabutin ng ilang araw, binigay ko na lang sa tindera.

luck 4.Papunta sa esplanade, kailangan ko pa lang bumili ng card (ezlink) para sa kanilang mrt, at dahil nasa machine na ako, pipila na naman ako sa ibang booth na bilihan pero hindi nangyari yun dahil may isang mabait na Pilipina na hindi nagpakilala ang nagtanong kung may card ako, sabi ko wala, kaya inabot niya ang isa pa nyang card sabay alis, ni hindi nga ata nya narining ang thank you ko. Mabuhay ang mga Pilipino sa Singapore!

luck 5. Pauwi, kabado sa bigat ng bag ko – syanga, 22.5 kgs ang maleta ko, but since 2.5 kgs lang naman ang sobra, nakuha sa charm.

Isang modern city ang Singapore. Malinis at mapuno, eco-friendly sila. Hindi ka rin maninibago dahil kahit saan ka lumingon, maraming Pinoy. Madaling makakuha ng trabaho rito, according sa mga kaibigan ko na nagtatrabaho na roon. Maliit lang ang bansang ‘to kaya hindi pwedeng ikumpara sa Pilipinas. Mas malaki ang populasyon, iba ang karanasan at lalong iba ang circumstances natin kaya hindi comparable ang dalawang bansa na ito.

Pogi Points ng Singapore :
1. Malinis
2. May customer service
3. Nagsusukli up to the last centavo
4. On time kahit pa taxi service
5. Mura ang gadget, ang 60k worth na laptop, makukuha mo doon sa 40K lang
6. Mararamdaman mo ang dignidad ng trabaho sa kikitain mo (ayon sa ilang kaibigan)

not so pogi about Singapore.
wala naman masyado maliban sa ilan;
1. medyo may hindi magandang amoy (sa mrt – wala naman magagawa na dun dahil iba-ibang nationality)
2. wala akong mapanood na movie sa cable.
3. Gadget lang ang mura pero mahal ang cost of living lalo na ang bahay.
4. into modernization, parang walang touch ng culture, ng preservation o sadyang wala nga silang history hehehe. (am not good in history, kaya ganito comment ko)
5. weird manamit angmga tao – very anime! Hala, tiri na tirik ang araw naka coat, at pito kulay ng buhok! High School students yun ah.
6. Sobrang anghang ng pagkain!
7. Mahal ng tsinelas (hahaha)

Kodakan – memories

Masarap magpresent sa mga Pinoy dito, no ego trip, mga bata at mukhang may disposisyon sa buhay (mukha lang hehehe)

Wala kong cam na dala hehehe kaya wala ako maipakitang picture. Salamat na lang at sinamahan ako ni Mark para ikutin nung Linggo ang Singapore. Gamit ang kanyang nokia phone, sinubukan naming gawan ng documentary ang Singapore – abangan!

Nag enjoy ako sa sentosa – syempre napanganga at bumalik sa pagkabata habang pinapanood ang songs of the sea. Mala walt disney sa tubig!

Enjoy rin ang china town. Sarap mamili.

Enjoy ang makita ang mga dating classmate na unti-unti ay nakahahanap ng espasyo sa maliit na lungsod ng Singapore.

Pinaka enjoy yung marinig ang ilang kwento ng buhay, survival stories, at dynamics lalo na ng mga Pinoy.

Sa huli, ang pinaka orgasm ng byahe na ‘to ay yung maramdaman mo na you earned 1 curriculum because of the experiences. Salamat kay Ms. CDY!

Ingat!

Sabi ng tarot card, kailangan kong magpacheck up.

Bakit po?

Basta, magpacheck-up ka.

Huh? Mamamatay na po ba ako?

Hindi ako Diyos para pangunahan kung ano ang kagustuhan niya?

Grrrr… sa linyang yun, para ngang mamatay na ako at may malubha akong karamdaman. Hindi ba’t pinangunahan na nga niya ang Diyos sa pagsasabi na magpacheck up ako. Amf! (pahiram ng expression Princy)

Every after alcohol (yung iniinom), may humahapdi na parang gumuguhit sa left side ko. Minsan naman, mabigat pati sa pagwiwi.

OMG! Kailangan kong magpacheck.

Takbo sa Asian. (salamat sa medcard)

First Day

Taxi… Taxi…. Taxi…

San kayo?

Asian

Naku po traffic dun, Malayo, walang pasahero pabalik (20X times)

Taxi

(acting. sakay agad) sir dalin nyo po ako sa Ospital, sa Asian, masakit na po talaga

Sir Traffic po dun, mahirap kumuha ng sakay pabalik

Masakit na po talaga ang tiyan ko, baka pwedeng ihatid nyo na ako.

Naku po bumaba na kyo, lalo pong sasakit yan, matatagalan pa kayo. hindi ko kayo maihahatid. Traffic dun

Taxi

Kakaiinom siguro yan, nung kabataan ko ganyan din ako, buti na lang umiinom ako ng sabaw ng buko, ayun nawala agad. (UTI?)

Andyan ba si Doc?

Sir, 10:00AM pa lang, 2 PM pa po sked niya. balik na lang po kayo.

ATC – 11:00 AM pa magbubukas

SM Las Pinas – Lunch, net… net… you tube… friendster….

12:50 – watch movie, My Big Love

after 1 hour, kailangan ko ng bumalik, so di ko natapos. hanggang sa naghiwalay na si toni at Sam dahil pupunta sa Japan si Toni at sa Ilocos naman si Sam

Taxi pabalik

Text

Sir, take your time, 3:30 PM pa babalik si Doc.

Nakamp*cha, sayang ang My Big Love!

Ano bang nararamdaman mo

Sumasakit po ang tiyan ko blah blah blah

Twing kelan sumasakit?

Madalas po kapag nakakainom, minsan pag busog. Lumalaki nga po ang tyan ko.

Pinatayo, pinahiga, kinapa ang tiyan.

Masakit ba? (kapa sa tiyan sa likod sa tagiliran)

Hindi po

Mukha namang wala kang sakit.

Bakit po lumalaki ang tyan ko?

Malaki ba? Hindi naman. Beerbelly lang yan.

Ganun po?

Para makasiguro tayo, sige, pacheck ka ng stool at urine.

Laboratory

Sir may dala na po ba kayo?

Wala pa.

Eto yung container, balik po kayo, lagyan nyo muna, hanggang dito po dapat ang content.

Babalik pa ko?

Opo, wala po kasi kayong dala.

Pwede bang ngayon na lang?

Ganun? Kaya nyo po ba?

Saan ba CR nyo?

Dyan po.

Okay sige para di sayang oras.

10 minutes

Eto na po

Dyan nyo na lang po ilagay. ipatong nyo na lang.

Suplado ah. ayaw pang hawakan e nashoot ko naman ng tama.

Second Day

Doc, kamusta po result

Negative. Walang problema sa urine at stool.

Huh? as in wala?

sa liver kaya? o kidney?

Liver, sa right yan, sabi mo naman sa left sumasakit, okay naman ihi mo kaya di yan kidney, kung dyan sumasakit sa area na yan, colon area yan.

dub-dub, dub-dub, dub-dub

May problema po ako sa colon?

Tingnan natin. Isa pang test. Medyo mahirap at masakit ang proseso nito pero gawin na rin natin.

Barium Enema

Ano po ito?

Check natin ang bituka mo. X ray yan. Kilala rin sa tawag na labatiba!

HUwaaaat!?

Radiology

Balik po kayo sa Friday, 2 days ang preparation. All Liquid diet. Para malinis ang bituka. Kung ano lang ang nasa reseta, yan lang ang ilalagay nyo sa tubig.

Third Day

Cashier

(namumutla sa gutom. umiikot ang mata)

Sir kanina pa kayo dapat

Syensya na traffic

Punta po kayo sa cashier

Sir expired na po, dapat 3 days lang to

E ang sabi pwede na daw kasi naparegister ko agad yan

Pero sana po dinala nyo agad sa min. Kung gusto nyo iparedate nyo na lang po. Balik kayo sa taas para maredate yan.

Maaga pa po. Hindi pa kami nag eentertain. mamaya pa kaming alas dos.

Bka pwedeng pakiusapan kasi naka isked ako ngayong 8 am, may kasunod ba na aasikasuhin yung tech.

Pasyensya na talaga, gusto nyo hintayin nyo yung isang coordinator, sa baba po yun.

E kayo po ba saan company kayo?

Maaga lang po ako pumasok pero mamaya pa talaga ako so hindi ko kayo maaasikaso (sabay harap sa pc)

Report sa Card Customer Service

Paano po to ayaw akong asikasuhin nung staff nyo dito, maaga lang daw syang pumasok, e hindi naman pwedeng paghintayin to dahil 2 days ang preparation nito. kailangan magawa na ngayon ang examination… yung babaeng maitim,… hindi ko alam pangalan niya, basta yung hindi maganda…. wala siyang customer service, gusto nyo siya kausapin niyo, hindi ako babalik sa kanya para makipag-usap…… e wala rin yung isang staff dito, late daw…. Anong oras pa siya darating? Ay hindi pwede, hindi ko na mahihintay yun, gawan niyo ng paraan (magbiro ka na sa lasing wag lang sa gutom na hindi pa nakakakain)

Cashier

Okay na po sir, tumawag na sila pwede na nating iprocess

RadTech

i x-ray po muna namin kayo. paghindi maganda ang preparation nyo, uulit kayo

Hindi ako ulit kakain?

Ganun nga po.

Okay po ang preparation so tuloy po tayo. medyo uncomfortable lang po, may ipapasok lang po kami sa inyo. hinga lang po sa bibig, medyo masakit po. kailangan lang nating maipasok ito sa bituka at saka natin i x-ray

Doc

explain. explain. explain

Pagpasok Waaaaaahhhh !!!OMG! (8 times na ikot ng mata, may kasamang mga bitwing umiikot sa ulo) Patay na ba ako?

Itaas po ang kamay, ilagay sa ulo, itagilid ang paa

parang pictorial lang sabay tatak ng BFAD sa katawan.

Mas masakit po ito. Lalagyan natin ng hangin. Parang kabag po ang pakiramdam

Waaaaaahhh ubo ubo ubo

Okay na po. Tihaya po ulit. Tagalid. Talikod. Angat ang braso. Ilagay sa ulo.

Okay na po. Medyo na po kayong mag CR

4th Day

Ano pong ibig sabihin ng redundant sigmoid and transverse colon

dub-dub, dub-dub, dub-dub, dub-dub pabilis ng pabilis

ah, may kahabaan ng konti ang colon pero normal lang yan for some. Negative ang result so wala talaga kayong sakit. Pwede nating sabihin na irritable bowel syndrome lang yan. Baka may nakakain kayo na hindi kayo hiyang so iregulate nyo. Alamin nyo kung saan o ano ang kinakaain nyo bago nyo maramdaman yan

Tapos po, pag alam ko na ang cause?

E di iregulate nyo na ang pagkain nun. Ganun lang naman yun.

Ganun?

Meron ka pa bang sasabihin o nararamdaman

E doc, panay ang sakit ng batok ko. High Blood ata ako.

Kelan ka ba huling nakaramdam niyan

kumain po ako ng 12 quail eggs in less than 10 minutes tapos sumakit na ang ulo ko.

Kumain ka lang nun sumakit na? Nag pa BP ka ba

Hindi po, pero sumakit talaga, nahihilo ako at hindi nga ako nakapasok the next day (actually pumasok ako – drama lang)

check ang BP

E maganda naman ah, 110 over 70. Alam mo, stress lang yan. Head ache lang. Napapagod ka kasi siguro sa pagharap sa computer, dapat kasi tama ang level ng monitor.

Ganun? So bakit po sumasakit ang batok ko ngayon

Masyado ka lang stress. Tensionado ka e. Relax lang. Pamassage kapaminsan minsan sa leeg. Tapos sa ulo.

So wala ako iinumin kahit anong gamot?

Headache lang yan. Kahit paracetamol okay na

Paracetamol?

Oo, o kaya Biogesic. Sa twing sasakit yan, take ka lang ng biogesic ha.

Ah ok. So wala naman pala akong sakit so okay na. Done na tayo.

Okay sige. Ingat

AMF!

- ang maniwala sa sabi-sabi, walang bait sa sarili!

People Power

Pagkatapos ng 7 taon mula ng Edsa 2, tila ayaw ng bumalik ng tao sa Edsa. May People Power Fatigue na daw ang tao. Sawa na sa paulit-ulit na pagpapalit ng pinuno at nahihiya na sa mundo.

Ako rin, makailang ulit nang tinanong kung kailan ako sasama sa mga malilit na pagtitipon o kaya naman pilit kinukuha ang aking opinyon. Pabiro ko namang sinasabi na masama sa negosyo ang pagbabago. Status quo na lang.

Hindi ako burguoise at wala akong negosyo, wala lang talaga akong maisip na dahilan. Pero alam ko rin na hindi maaaring mawalan ako ng paninindigan, gaya nga ng sinabi ni Martin Luther King Jr. “The hottest place in Hell is reserved for those who remain neutral in times of great moral conflict.”

Nais ko ituwid ang ilang mga persepsyon na sa tingin ko ay hindi totoo: hindi ako naniniwala na may People Power Fatigue. Sa tingin ko ay ipinapakalat at inimbento lang ito ng mga taong nakinabang na sa People Power at natatakot na matanggal ng isa pang People Power. Sa bansang gaya natin, walang hari at reyna na magsasalita at paniniwalaan kung sakaling ang pamahalaan ay nagkukulang maliban sa tao. Tayo ang pinakamakapangyarihan sa bansang ito at tayo ang magsasabi kung nararapat na nga bang palitan ang nanunungkulan. Totoong may proseso ng eleksyon at may proseso ng pag-aalis ng pangulo subalit ang mga ito ay kinakailangang gawin kung ang mga institusyong nagsasagawa nito ay may kredibilidad pa. Sa atin, ilang ulit na nga bang nadawit ang Comelec at Kongreso sa kontrobersya. Sa wari ko ay wala na tayong aasahan sa kanila.

Arroyo : The World will not Forgive another People Power.

Sobrang kompyansa sa sarili at iniisip niyang kakatigan siya ng mundo. Minsang kinampihan ng Amerika si Marcos pera wala silang nagawa sa isang People Power. Natitiyak kong mas hahanga ang mundo sa kakayahan nating magpaalis ng pangulong may mataas na pinag-aralan at kinikilala sa ibang bansa sapagkat para sa atin, hindi lang ang kahusayan at pinag-aralan ang basehan ng mabuting panunungkulan bagkus kasama rito ang kredibilidad na nagmumula sa matinong pamumuno; walang bahid ng pandaraya at korupsyon.

Unti-unti ay binubulag tayo ng mga propaganda ng pag-unlad mula sa iba’t-ibang datos at estadistika, subalit ang sukatan ng pag-unlad ay hindi lamang ang mga ito bagkus kasama ang edukasyon, kapayapaan, kalagayan ng pulitika at pananaw ng mga tao. Dito matitiyak natin na tao mismo ang magsasabing hindi ganap na umuunlad ang bansa. Habang nananatiling nanunungkulan ang mga nasa pamahalaan, mapapansing unti-unting nasisira ang kredibilidad ng iba’t-ibang institusyon, nawawalan ng pagpapahalaga ang mga tao sa mga ahensya nito. Nakakalungkot na nawawalan tayo ng tiwala sa mga pulis, sundalo, mambabatas, mamamahayag, simbahan at ilan pang nasa pamahalaan sapagkat ito ang diskarte ng pamahalaan. Ang wasakin o hatiin ang mga ito upang walang buong grupo ang makapagsasama-sama at mapanatili silang matatag.

Hindi ako sumasama sa mga kilos protesta sapagkat alam kong may mga pulitikong magsasalita rito, silang mga naging bahagi rin ng korupsyon. Sila lang ang dahilan at hindi ang pagtitiwala ko sa lakas ng tao o ng People Power. Maaaring totoo si Jun Lozada, at ilan pang gaya niya na naglakas loob na magsalita, pero hindi sana sila magamit ng iilan. Mabuti na lamang at inaalalayan sila ng simbahan – gaya nila Fr. Broderick Pabillo. Sa kanila ako mas nagtitiwala.

Sana ay magkaroon ng mga taong haharap at magsisimula ng pababago na hindi kakikitaan ng personal na interes gaya nila Governor (Fr.) Eddie Panlilio, Corazon Aquino, ilang miyembro ng civil society. Ilang mga bagong mukha na may malinis na pangalan at tanging hangad ay pagbabago.

Hindi hawak ni Gloria Macapagal Arroyo at mga tao niya ang kaunlaran ng bansa. Hindi nangangahulugang ang pagtutuwid ng mga pagkakamali ay makasasama sa ekonomiya. Ang pagsasabi ng tama at pagnanais na maituwid ay mas makabubuti. Sa ngayon, mas nakatatawang isipin at nakahihiyang aminin na binabalot tayo at hinuhusgahan ng mundo sa pag-aakala nating ang pangulo lang ang makapagdadala sa atin sa kaunlaran. Masyado na nating minamaliit ang ating kakayahan.

Sa mga nagtatanong kung sino ang ipapalit kay GMA, kung susundin ang batas, ang ikalawang pangulo – bilang paggalang na rin sa labinlimang milyong bumoto sa kanya. Unang-una, hindi naman ang ipapalit sa pangulo ang isyu, ang unang isyu ay kung bakit kinakailangang alisin ang pangulo. Kung nagugutom ang sanggol, hindi mo pakakanin ito ng panis na gatas kung may tubig naman. Mas makabubuti ang pansamantalang lunas kesa sa walang lunas. Sundan ng paghahanap ng alternatibo – mas mahabang proseso at usapin iyon na nangangailangan ng pag-aaral at pagsisiyasat sa mga naisa-institusyonal na paraan ng korupsyon.

Malawakang pagbabago ang kinakailangan – totoong hindi lang ang pag-aalis sa pangulo. Subalit ang natitiyak ko rito, sa pag-aalis ng pangulo, kasamang matatanggal ang mga tao niyang mas nakikinabang sa pera ng pamahalaan.

Sa huli, kung sakaling hindi gumagalaw ang People Power, natitiyak kong ang pinakamalakas na kapangyarihan ay nasa itaas. Anumang panahon, ang lakas ng nasa itaas ay magaganap sapagkat hindi Siya namimili ng anak, panahon at mamamayang tinutulungan – anuman o sinuman ang kanilang pinaniniwalaan.

Hanggang sa susunod na pagtatagpo – sa Edsa, Mendiola o Ayala.

halik

Simpleng aral ang tinuro sa akin, ang halik sa kamay, tanda raw ng paggalang. Kapag sa noo, pagkalinga naman. Kung sa pisngi, magkapalagayang-loob na kayo, sa madaling salita, itinuturing mo na siyang hindi iba. Pero ang halik sa labi, hindi daw maaaring kung kani-kanino lang. Dapat ay para sa mahal mo lang.

Habang nagbibinata, iniisip ko na makapangyarihan ang halik. Sagrado ito. Nakikilala nito ang wagas na pag-ibig. Gaya ng kwento, ang palaka ay nagiging prinsipe kung wagas ang pag-iibigan. Ito kahulugan ng halik sa labi.

Totoo nga, makapangyarihan ang halik.

Ang totoo, hindi ko nasunod ang mga magulang ko. Nakailang relasyon na rin naman ako, sigurong hindi ka maniniwala kung sasabihin kong hindi pa ko nakakahalik sa labi. Actually, lahat sila, may mga sovenir na halik mula sa akin.

Nakilala ko ang halik sa una kong kasintahan. Nakakatakot, nakakakaba. Yun bang nagkakahiyaan pa kayo. Gusto ko siyang halikan, nakatitig ako sa mata niya, pagkatapos ay sumusulyap sa labi niya, pagkatapos ay titingin ulit sa mata niya na para bang nagpapaalam. Magkaklase kami. Nakatambay kami noon sa bahay nila para sa isang project – at siyanga! Nabuo ang aming project – ang una kong halik.

Naging kami matapos ang halik na iyon. Matamis nga ang unang halik. Nagkahiyaan kami, para bang binuhusan siya ng malamig na tubig pagkatapos noon. Pero nung niyakap ko na siya, nawala ang lamig at nakaramdam siya ng kaginhawan. Para bang sinasabi nitong tama ang ginawa namin.

Nasundan pa ang halik na iyon. Hanggang sa ng magkahiwalay kami, halik rin ang tumapos nito. Isang halik ng pamamaalam. Halik na nagsasabing okay lang kami, na sport lang. Walang bitterness. Pero sa mga salita lang yun. Pagkatapos nun, humagulgol ako sa iyak.

Ta*ginang halik yan. Nakakapraning.

Pagkatapos noon, hindi na big deal ang halik sa akin. Lahat na ata ng klase ng halik nagawa ko. Totoo, may lasa ang bawat halik. Nakikilala mo ang isang tao kung paano siya humalik. Nalalaman mo kung ano ang iniisip niya, kung ano ang nararamdaman niya. Hindi man aminin pero sasabihin nito kung ano ang nasa puso niya.

May halik na malambing. Masaya yun, yun bang ipinaparamdam niya kung gaano ka niya kamahal. Yun bang pinupugpog ka ng halik.

May halik na mabilis, madalas pag paalis na siya o nagmamadali. Okay rin lang, atleast ipinapaalala niya sayo na kahit may hinahabol siya, bitbit niya ang puso mo.

May halik na nananabik. Yun bang sa simula, madiin agad. Malikot ang mga labi at magalaw ang mga dila. May kung anong hinahanap, saka pag bumigay na siya, magkakapalagayang-loob. Parang magbubuhol at magkakakilanlanan. Mauuwi kayo sa kama, tiyak yan!

May halik na basta mailapat lang. Halik na kailangan niyong gawin sa harap ng ibang tao, sa harap ng kaibigan niyo, halik kahit may di kayo pinagkasunduan – kahit nagkakainisan pa kayo.

May halik rin na libog lang. Alam mong may pupuntahan.

Minsan nahuli ako ng ex ko dahil sa halik. May iba. Basta ramdam niya agad na yung halik na yun ay kasinungalingan. Kinabahan ako pagkadampi. Alam kong may bistado niya ko – at siya ngang tunay! Kalaboso ako sa daan habang dinudurog niya ko sa kahihiyan sa harap ng maraming tao.

Ilang halik rin ang hindi ko malilimutan. Yung halik noong muli kaming nagkabalikan. Mas matimyas at mas malalim. Halik na may papapatawad.

Siyempre, masarap ang halik matapos naming gawin iyon. Yung ano- alam mo na. Pagpapaalala na mahal namin ang isat-isa. Na ginagawa namin iyon dahil may nararadaman kami. Pinag-iisa namin ang aming mga sarili.

Isang halik rin ang nagpabago sa amin, ito yung halik kung saan kami sumumpa na magsasama bilang mag-asawa. Ito yung halik na hindi lang ekspresyon ng pagmamahal bagkus pagsumpa sa lahat ng naroroon na hindi na kami hahalik sa iba! Harinawa.

Bangkang Papel

Sa tuwing uulan, sa halip na matulog upang namnamin ang lamig ng paligid, kasabay ng paghehele ng tigatik ng ulang tila uyaying mabilis magpahimbing, agad akong tatakbo kay itay.

Pupunit siya ng kaputol na piraso ng dyaryo, tutupiin hanggang sa magpantay ang bawat gilid. Tiklop, tupi, tiklop tupi at sa isang iglap, mayroon na akong bangkang papel.

Sa bahagyang pagtila ng ulan, lalabas ako at tatapat sa bintana, doon ko sisimulang paglakbayin ang bangkang papel. Hihipan ko siya upang makapagsimula sa paglalayag, Susundan ko ang noo’y pinakamahal kong laruan, iiwas sa mga alulod upang di madurog sa pagbuhos ng naipong ulan.

Malayang-malaya ang bangkang papel. Kinakaya niya ang malakas na agos ng tubig, kaya niyang magpasikot-sikot sa daang binungkal ng ulan. Kung mapapadausdos at sasayad sa makapal na lupa, muli ko itong hihipan. Ako at ang bangkang papel. Binubuhay ko ang bangka sa ihip samantalang pinaliligalig niya ako sa kasiyahang nararating nya ang landas patungo sa mas malawak na dagat.

Ang hininga ko ang bumubuhay sa barkong ito. Hindi lang kamay, hindi rin ang malinaw na mga mata, bagkus alam kong ang bawat paghinga ko ang nagpapaandar sa dambuhalang sasakyang pandagat na ito. Bilang kapitan ng barko, hininga ko ang katumbas ng bawat landas na dapat naming marating. Ang bawat pasahero’y may kani-kanilang daungan, pananagutan kong dalhin sila sa kanilang mga tahanan.

Pauwi na rin ako. Sa wakas ay ako naman ihahatid ng barkong ito. Marami-raming pangarap na rin naman ang natupad nito, kasabay ng pangarap ko.

Gaya ng bangkang papel na nagpagiling-giling sa makikipot na landas, nasuyod ko ang buong mundo. Nakita ko ang iba’t-ibang tanawing sa larawan lang ng ilan nakikita.

Naipangako ko sa mag-ina ko na sila naman ang dadalhin ko sa pinakamagagandang lugar sa mundo. Ipinangako naman ng anak ko na siya ang maghahatid sa amin.

Ako ang nagturo sa anak ko na lumikha ng eroplanong papel. Sa mga pagtupi at pagtiklop na iyon, naabot niya ang mas mataas na pangarap. Ang makapagpalipad ng eroplano. Mula sa kalawakan, namamasdan niya ang payapa kong pagguhit sa dagat.
Pareho naming inabot ang mundo; ako mula sa dagat at siya mula sa kalawakan. Sa pagitan namin, ang panalanging ibinubulong sa hangin ng asawa ko na siyang umaalalay sa anak na nasa himpapawid at asawang nasa karagatan upang alalayan at balutin kaming mag-ama ng kaligtasan at mapayang paglalakbay.

Pagpapalaya

(huling bahagi)

Para sa inang naulila sa kaisa-isang anak, walang lalalim pa sa galit at hinanakit na naiwan sa kanyang puso. Lumalatay sa kanyang alaala ang mga sandaling unti-unting panghihina ng anak, pagkaubos ng luha at pagkawalan ng pag-asa.

Sa silid na iyon kung saan niya pinaghele, inaruga at tinuruan hanggang sa maging isang ganap na dalaga, nasaksihan niya ang pinakamasakit na kabanata sa kanyang buhay – ang maabutan ang isang anak na nagkitil ng buhay.

Leo, hindi kita kailanman tatawagin na Fr. Leo, patawaran ako ng Diyos pero sasabihin ko sa’yo na hindi ka nararapat dito. Wala kang karapatan na mapabiling sa mga alagad ng simbahan. Ikaw pa rin ang naging dahilan ng pagkamatay ng anak ko. Naiintindihan mo ba ‘yon? Naiintindihan mo ba na namatay si Tess dahil sa’yo?

Nakaya ni Leong tanggapin ang masasakit na salita, ni hindi niya na ipinagtanggol ang sarili. Wala siyang nakikitang dahilan upang gawin pa iyon subalit sa loob-loob niya, wala rin siyang nakikitang dahilan para magalit sa sarili.

Sa mahabang panahong naglingkod si Leo sa simbahan, naging mabuti siyang pari. Paminsan-minsan ay sumasagi sa isip niya ang trahedya ng kanyang pag-ibig subalit ipinapasa-Diyos na lang niya ang lahat.

Matapos ang pag-uusap na iyon ay nagpasya ang mga magulang ni Tess na mangibang bansa. Napagtanto niyang ang sulat na natanggap niya noon ay isang suicide letter na ipinadala na lang ng ina nito matapos mabatid kung saan siya naroroon.

Makulimlim ang paligid, may bahagyang lamig na pumapasok sa kanyang silid, katatapos lang ang pagbuhos ng ulan at mamasa-masa pa ang lupa, kinuha ni Leo ang maliit na kahon sa kanyang ulunan at binuksan. Dito naihimlay ang mga alaala ng kanyang kabataan. Sa muling pagsulyap sa kahon, nakita niya roon ang huling sulat ni Tess, ang tulang iyon na naghihintay ng sagot – ng pagpapalaya.

Sa pagpikit ng kanyang mata – dinala siya sa kanyang kabataan, sa kanyang paboritong tambayan, sa kanilang paaralan hanggang sa makarating doon sa dati nilang tagpuan. Tuyo na ang mga dahon, natitigang ang lupa at may kadiliman gawa ng makapal na ulap. Sa upuang bato na nasa tabi ng mga nakahilerang puno niya natanaw ang isang babaeng nakatanaw sa malayo. Naroon nakaupo si Tess.

Nagmamadali siyang lumapit kay Tess, hindi ito kumikibo.

Tess, alam kong naiintindihan mo ako. Naging mabuti ako sa’yo pati na sa pamilya mo. Hindi ko ginustong saktan ka pero Tess, may dahilan ang Diyos sa lahat ng nangyayari sa atin. Pinili kong malingkod sa kanya hindi upang saktan ka kundi upang paglingkuran Siya.

Hindi natitinag si Tess. Nakaupo pa rin at nakatanaw sa malayo na tila nawalan ng bait.

Patawarin mo ako Tess. Patawarin mo ako kung nagkamali ako sa desisyon ko, kung hindi ako nagpaliwanag, kung hindi ako nagpakatao sa’yo. Mahal kita Tess at alam kong hindi ako naging karapat-dapat sa pagmamahal na iyon. Patawarin mo ako kung nasaktan kita at patawarin ako ng Diyos kung nasaktan ko ang mga taong nagmamahal sa’yo. Alam kong malaki ang idinulot na iyon sa buhay mo, sa buhay ninyo.

Unti-unting humarap si Tess sa kanya, walang kibong tumulo ang luha sa kanyang mata hanggang sa mapalitan ng kaginhawaan ang babaeng tigib ng dusa. Lumiwanag ang palagid sa paglayo ng makapal na ulap. Tumayo si Tess at naglakad papalayo. Naiwan doon si Leo.

Tinanaw niyang papalayo si Tess. Walang salitang iniwan. Walang bakas kung napatawad siya nito maliban sa pagliwanag ng paligid.

Nang hindi na maabot ng kanyang tanaw si Tess, naupo siya at muling pinagmasdan ang kanilang tagpuan. Bumalik ang ganda nito, ang halimuyak ng bulaklak, ang hanging dumadampi sa kanila at ang masasayang mga ibong noon ay kapiling nilang naglalaro. Tila bumalik sa pagkabata, may kasiyahan sa kanyang mukha. Naroroon ang sigla subalit di gaya ng dati, wala roon si Tess.

Tumayo siya at iniwan ang tagpuan. Nagpasya siyang lumakad papalayo gaya ng isang batang iniwan ng magulang, gaya ng dati, hinanap niya ang daan kung saan siya makasusumpong ng kaligayahan.

Walang Hanggang Pag-ibig

(ikatlong bahagi)

Forgive me father for i have sinned.

What are your sins,

I only have one, that is when i fell in love with a man

what made you say that it is a sin, falling in love is not a sin…

He’s now a priest and I still love him.

Nagising ako, sayang at nagising ako. Alam ko si Tess yun. Naaalala niya pa rin siguro ako.

Siguro naman nakapag-asawa na siya. Im sure nakatagpo siya ng lalaking magmamahal sa kanya.

Makapananghalian ay isang sulat ang dumating. Sulat kamay ito ni Tess.

Sumpa ng Pag-ibig
Namumukhaan mo ba ako?hawakan mo itong pisngi,
sukatin mo yaring labi.ako ito.

‘Wag mong lagpasan ng tingin,

alalahanin mo ang sandaling kita’y kapiling.

Pakiramdaman itong init ng yakap,

san ka nanggaling?

Hinanap kita, maniwala ka

sariwa pa ang sugat sa ‘king alaala

kung paanong nagising ka isang umaga’t

kinalimutan ang magagandang sandali,

nilimot ang mga pangako ng walang hanggan.

Hindi ba’t sinabi mong tayo’y nakatadhana,

hiningi natin sa Maykapal na basbasan itong pag-ibig.

Nakatitig ka sa aking mata,

sinabi mong natatanaw mo ang walang hanggan.

Hindi tamang iwan mo ako sa kawalan.

Naririnig mo ba?

Sumumpa tayo sa isa’t-isa,

naririto ako, nag-aabang, nagbabalik, naghihintay,

pansinin mo, alalahanin mo ang titig ko, ang pangako mo

ipikit mo ang iyong mata, pakinggan ang mga katagang binitawan mo,

mga katagang bumuhay sa akin.

Mahal kita. Ikaw ang buhay ko.

Gayunman, kung sakaling makaalala at di na manariwa ang dating samahan,

tapatin ako’t palayain.

Muling ibulong sa hangin at kalasin

sabihing ako’y di na iyo’t wala ng pagtingin.

Nang sa gayo’y mahanap ko ang daan patungo sa akin

at matantong ang walang hangga’y nagwawakas

sa oras na putulin mo ang landas.

Laking pagtataka at pagkabahala. Sinundan niya ang address na pinanggalingan ng sulat.

Paanong ang sulat na ito ay nagmula sa isang simbahan. Walang ni anong bahay maliban sa simbahan. Address ito ng isang lumang simbahan.

Imposible. Nagmadre kaya siya?

Nanalangin siya, taimtim at nagtirik ng kandila. Lumapit siya sa altar at doon tumitig ng matagal. Pilit niyang inuunawa ang sa isip niya’y tila kababalaghan. Patungo na sana sa opisina ng simbahan nang sa tabi ng simbahan ay matanaw niya ang isang lapida …

Maritess A. Gomez

Pagkakataon ba o sadyang katotohanan? Hindi ito magandang biro.

Pinagmasdan niyang maigi ang lapida at doo’y nakatitik ang kaarawan ng kanyang dating nobya.

Wala na si Tess. Patay na si Tess.

Subalit kanino nagmula ang sulat? Ano ang kinamatay niya?

Litong-lito siya ng mga oras na iyon at lalong ikinamutla niya ng mapansin ang petsa ng kamatayan – dalawang Linggo buhat nang sila’y maghiwalay.

Oh God! hindi pwede …

Humahagulgol siya habang pilit pinapagpag ang lapida. Tila may mensahe pa siyang nais mabasa. Subalit sadyang mga titik lamang ng pangalan at petsa ang nakaukit. Isang misteryo ang naiwan sa kanya na nais niyang agad malaman gaya ng misteryo na kanyang iniwan kay Tess mahabang taon na ang nakalilipas.

Tinig

(ikalawang bahagi)

Noong bata ako, iniisip ko lagi kung ano nga ba ang gusto ko. Nakakapressure. Para bang worth 1 million pesos ang sagot sa tanong ng magulang mo : Anak, ano bang gusto mo paglaki mo? Naaalala ko pa ang mga itsura nila, lahat ng bisita ni Papa nakaabang.

Gusto k… gusto ko pong maging pari.

Natahimik lahat.

Mali ba ang sinabi ko? Sinabi ko lang ang nararamdaman ko. Noong araw na yun kasi, nakausap ko si Fr. Carreon. Sabi niya, para daw ako sa simbahan dahil m