Perlas

Matamang inaaninag ng buwan ang malalim na karagatan

sinusuyod ng malamlam na liwanag ang kanyang sinapupunan

tahimik, walang galaw, waring may ikinukubling sakit

at sa kanyang pagtangis, haharap sa kalawakang nagsusumamo ng pag-ibig.

Walang bulong na hindi makararating sa buwan,

walang pusong hindi niya mauunawaan,

sa taghoy na iyo’y magniningas at sasalok siya ng lakas

hanggang sa buong pwersang pagagalawin ang dagat.

Kikilos, hahampas, gigisingan niya ang damdaming

nahimlay sa lumbay nang matagal na pag-asam;

ng kasiyahan, ng pansin, ng pinapangarap niyang pag-ibig.

Anu’t ang sinapupuna’y matatampisaw,

matapos mahagkan ng lakas ng buwan

luluha’t magluluwal; hanggang sa sisirin ang kanyang yaman.

Malalakas na alo’y hudyat ng pagsilang

at lalapitan ng mga maybuhay

hanggang sa ang dagat na nagkauhay ay muling sidlan ng tuwa;

mula sa dalangin, mula sa pag-angkin

bunga ng pagtangkilik at pagsiping

hatid ng hangin

ang dalangin

sa liwanag

ang dagat,

sa pagsuyo ng buwan.