istranghero

Gigising ako sa umaga, kakain, tatakbo at makikipag-agawan sa taxi. T’wing umaga, parang patintero, iba’t-ibang mukha, lahat sila, lahat ng nakikita at nakakasalubong ko; ano man ang ayos, suot o itsura… pare-pareho sila - mga ordinaryong tao gaya ko na ginagawa ang aming trabaho, ang mga nakasanayan na namin, ang comfort. Lululan kami sa mga silid o cubicle at doon tatakbo ang buong magdamag. Sa silid na iyon binubuno ang buhay, kumikita at natututo. Hanggang sa hindi na namamalayan ang pagtakbo ng oras at ang pagkakataon ay nauna na sa ikot ng orasang nakakabit sa corkboard - nagdidikta, nakabantay sa maghapon - ang panahon, sumuko na sa routine ng buhay ko.

Summer outing, isa na namang routine ng kumpanya - pagkakataon para sa magkakatrabaho na magkausap, magkasiyahan at magkakilanlanan. Inisan at pikunan. Ito ang panahon na para sa ilan ay plastikan time.

At eto ka, isang istranghero…

sa alok na beer, kinilala natin ang isa’t-isa.

pumatak ang beer sa pulbos na dagat at nanuot patungo sa natutulog na tubig hanggang sa nalasing ang dagat.

Dumampi ang tubig na yaon sa ating mga paa, nag-utos na tayo’y sumayaw sa musika ng agos at hampas nito, sumisipol ang hanging nagpakilig sa atin, at ang mga bitwing may malumbay na liwanag, ngayo’y waring mga kwitis na nag-ilaw sa kalawakan ng langit, at tayo’y binububungan ng pag-ibig.

Yaon ang pinakamahabang gabi - malalim, nahimbing ang pagal nating katawan na sinanay sa lungsod ng trabaho.

Sa iisang kumot natin natagpuan ang mga katawang nakahanap ng kalinga,

napanatag ang puso - waring nakahanap ng kakilala

sa istranghero.

at aalis ang bus

babalik sa dati

sa nakasanayan

ngunit hindi ang buhay

na nakaranas ng pag-ibig.

Papasok upang makita ka

ang segundo’y sasabay sa tibok ng dibdib

ang silid ay may kung anong ihip

may bango, may lamyos ang ngiti,

saka matututunang

ang istrangherong dati’y di pinapansin,

na naglalakbay sa opisina

ay may tahanan nang inuuwian.