Ang Buhay sa Hardin

Nag-iisa ang hardinero, sa mahaba-habang panahon na pag-uukol niya ng oras at lakas sa mga tanim, natutunan na niyang pakisamahan at ituring itong pamilya. Sa gayon, hindi na niya nararamdaman ang pangungulila.

Sino nga ba ang mangungulila sa kaabalahan niya sa loob ng hardin.

May oras ng pagtatanim, ng pagpupunla.

Kinakailangan niya ring mangahoy upang gawing tukod sa lumalagong halaman at puno.

May panahon ng pagpapataba.

Hindi nakaiinip ang paghihintay sa pamumunga sapagkat masaya niyang pinagmamasdan at hanggang ngayo’y nagdudulot pa rin ng pagkamangha ang mga uod na nagiging paruparo, ang pamumulaklak at pagbunga. Magpatuloy sa pagbasa

Loading Zone

So, you’re here

Hi, kala ko hindi mo na ko papansinin

Pwede ba yun?

You look great, see? You look great even without me

Hahahaha so talagang kailangang simulan sa past?

Of course, theres no better way to start than to where we ended

Really? And you’re assuming that everything has ended? Magpatuloy sa pagbasa