fill in the blanks

isusulat ko ito ngayon upang ipaalala sa akin bukas na mapalad ako.

‘pagkat nabuhay akong pinili ang magmahal

magpakitang buti at iwaksi ang kasamaan.

 

Sasabihin ko bukas na tama ako

sa paghihintay at paniniwalang magbubunga ang binhi

uusbong at lalago mula sa matabang lupa

na dinilig ng kabutihan at pagmamahal.

 

Gabay ang sulat na ito para bukas

sa mga manghihingi ng payo kung paano nabuhay

at naging matagumpay;

kung anong marapat na gawin.

 

at magsilbing paalala sa sarili

na ‘wag bibitiw, ‘wag mabubulid

o masisilaw

‘pagkat ‘di ang ningning ng bitwin o kariktan ng araw

bagkus ang lalim ng kapit sa lupa

ang sukatan ng tayog ng puno

upang ituring s’yang dakila.

 

ang buhay ay buod ng kwento

na hinabi mula sa iba’t-ibang karanasan at  mga pagkakataon

na s’yang kailangang tugunan

at ang bawat tugon ay taya

para sa isang magandang katapusan.

 

mapalad ako ‘pagkat naranasan  kong makita ang ganda ng mundo

nakilala ko ang iba’t-ibang tao na tumulong sa akin

at nakita ko ring mas kaibig-ibig tingnan ang mabuti

kaysa sa kasamaan.

mapalad akong piniling talikuran ang galit

at ipagwalang-bahala ang tukso ng mga pananakit

sapagkat walang mabuting idudulot ito sa akin.

 

sa bawat panghihila paibaba

ay tinutumbasan ng takbo papalayo

sapagkat hindi man nakikita

alam nating may hantungan sa dulo

na kailangang marating upang ituring kang panalo.

 

mapalad ako bukas

‘pagkat ngayon pa lang  ay pinili ko nang magwagi sa karera ng buhay.

 

Advertisements

Pamamaalam ng Matandang Puno

Isang matandang puno ang tahimik na nabubuhay sa pusod ng hardin. Sinasabing nabuhay ng gayon katagal ang puno sapagkat dumadaloy roon ang batis. Bagamat matagal ng nabuhay, hindi ito sintikas ng ibang puno. Ang kanyang balat ay makunat at may bahaging marupok. Ang kanyang paana’y pinamahayan na ng mga antik, maging mga anay. Mataas na ang punso’t kinatatakutan. Sa loob ng katawan nito’y mistulang kwebang kinasisilungan ng mga paniki. Bihirang sibulan ng panibagong daho’t madalas ay ang unti’unting paglagas pa nga ang matutunghayan. Malakas na patak ng ula’y nalalagas maging mga bagong sibol na dahon. Magpatuloy sa pagbasa

Sangandaan

(Mga nagkrus na emosyon sa pagtatapos ng 2008)

Eto na naman ako, pinagkakasya ang mga nasa sa isip sa espasyo na ito.  Magtatapos na naman ang taon kaya siguro sentimental, paunang babala : siguro sa mga naghahanap ng kasiyahan at mataas ang energy, hindi ito ang blog para sa’yo. Magpatuloy sa pagbasa

Nang magising ako kahapon

Iba-iba ang mga kwento natin noong nasa kolehiyo tayo. Daming alaala na minsan naiiwan o natatanim sa isip mo pero pag binalikan mo ang kwento kasama ng mga dati mong kamag-aral, malalaman mo na ikaw lang ang nakaalaala. Yun bang napakahalaga sa’yo pero sa iba pala ay walang dating.

May kanya-kanya tayong kwento hindi man pare-pareho pero madalas magkakarugtong. Magpatuloy sa pagbasa

Unang Istasyon

Iba’t-ibang sasakyan sa iba’t-ibang panahon, patungo sa iba’t-ibang landas na tumahak ng iba’t-ibang daan; may paliko, may baku-bako, may malubak at minsan rin ay may patag, may tuloy-tuloy,  may maluwang pero meron ding makipot, may matirik at mapanganib gayunman, pinakamahirap tahakin ang daang nagkrus. Madalas sa mga byaheng ito, walang balikan, subalit maaaring huminto kapalit  ang bawat pagpihit ng oras. Pwedeng pumili ng sasakyan o minsan maaaring maglakad. Mainam na nakasapatos o kahit anong panyapak subalit may landas na mabuting tahakin nang nakapaa habang hinihimod ng talampakan ang bawat batong nakahambalang sa nilalarakaran. Mas matimyas sa damdamin ang makarating sa patutunguhang dinanas ang hirap. Sa pakikipag-isa ng balat sa lupang tinukuran, walang mas mananaig na kaligayahan. Magpatuloy sa pagbasa