24

Alas diyes pa lang ng umaga ay may tawag na. Pupungay-pungay at kinuha ang number nang nagpapareturn call. Tinawagan ko naman, interview daw mamayang 2:30 ng hapon. My god, short notice, paano na ito at wala akong isusuot kaya tinanong ko agad ang consultant, Ma’am I have a very naïve question, do I need to come in a formal attire? Tumawa siya. No hindi naman, smart casual lang. Ah ok, smart casual. Aktwali, hindi ko rin alam kung ano yun. Hehehe pero syempre explain ako, kasi NGO work ang pinanggalingan ko kaya hindi uso sa akin ang formal. Ok lang daw. Sa bagay, baka bagsakan kita ng telepono, short notice na nga irerequire mo pa ako magsuot ng formal. Paghang ng phone- nagbrown out. Lechugas na araw! Nang-iinis. Tawag ako agad sa meralco at isang oras lang, may kuryente na. Buti na lang charming ako. Magpatuloy sa pagbasa

Advertisements

Chinese New Year sa piling ng mga Ayta

hindi ako kumportableng kausap ang mga government officials kaya nga nung huling fieldwork ko re language curriculum workshop ay siniguro naming walang contact sa municipal hall. anyways, hindi naman para sa kanila ito. unfortunately dahil bisita pa rin ang turing sa amin (na hindi naman dapat) ay mega text ang elder namin sa mayor informing him na andun kami… kaya agad na nagparamdam ang mayor at nag imbitang magdinner sa kanila. no choice kundi mag smile at sabihing, sure, salamat… we’ll be there, blah blah blah..(shake hands dito, tapik sa likod, konting kwento grrrr ako na ata ang pinakaplastik na tao sa mga oras na ‘yon!) sayang at plano pa naman naming manood ng battle of the band sa kalapit na brgy. Magpatuloy sa pagbasa

Taong Labas

October 4, 2004 – Botolan Zambales

Mag-aanim na buwan na akong pabalik-balik sa lalawigang ito subalit sa lahat ng pakikipamuhay ko, naiiba ngayon. Isinama ko ang bago kong katrabaho. Isang taon siyang magtatrabaho bilang volunteer sa Pilipinas.

Sa bahay ng kapatid ng isang gurong ayta kami nakitira. Madalas kapag gumagabi, simula ito ng huntahan; kwentuhan ng buhay ng ayta. Mga kakatawang kwento na madalas nilang ibinibida. Bagamat pinipilit nila kaming pasayahin, iba ang pakiramdam ko. May halong kaba at malakas ang kabog ng dibdib. Magpatuloy sa pagbasa

4X4

Sa mga liblib na bayan ng Benguet tulad ng Atok, Mankayan o kahit sa lalawigan ng Kalinga, hindi nawawala ang sasakyang 4X4. Sumisirko ang gulong nito sa mga malalaki at nakausling bato na aming dinaraanan. Halos halukayin ang mga putik at makipagpatintero sa mga bangin. Bagamat may daan, tanging ang gulong lamang nito ang makakayang sumuong sa masukal na pamayanan ng mga katutubo. Magpatuloy sa pagbasa

Habal-Habal

August last year nang una akong makasakay ng habal-habal. Kung hindi ako nagkakamali, August 10 o 11, 2004 yun. Mula sa Tagum Davao, sinundo kami ng habal-habal papunta sa Kapalong. Matatagpuan ito sa hilagang bahagi ng Davao. Sa mga baguhang tulad ko, talagang exciting ang sumakay sa habal-habal. Magpatuloy sa pagbasa